Κρύο ...

    Κρύο, γαμιέται η μάνα σου !!!! φωνασκεί ομοθυμαδόν και εν χορώ ο λαός του Π.Α.Ο.Κ. ως άλλος Ξέρξης,  βάζοντάς τα με τα στοιχειά της φύσης που δεν του κάνουν το χατίρι.Ρε μπας και είμαι κρυφοπαοκτσής ( φτου κακά) και δεν το έχω πάρει χαμπάρι; Δεύτερη αναφορά μέσα σε μια βδομάδα , για να το δω λίγο.
 Κρύο και παγωνιά ως ιδέα και ως κατάσταση στην ζωή. Ως κατάσταση , αντικειμενικό μιας και το όρισε με την κλίμακά του ο Celsious , ως ιδέα αντικειμενικότατο μιας και το όρισε με τα πεπραγμένα του ο giorgo , οι σφουγγοκωλάριοί του και αυτοί που τον ψηφίσαν βεβαίως βεβαίως ...
     Πρώτη έξοδος του χρόνου σήμερα για το μεροκάματο! sic!, με μείον 3, τα σημάδια μαύρα , ούτε το φανάρι της Βούλγαρη δεν συνεργαζόταν-συγχρονιζόταν , ευτυχώς η παρουσία του συμπαθέστατου και γραφικού πλέον τροχονόμου Γιώργου με τις πιρουέτες του γλύκαινε λίγο την ατμόσφαιρα . Η Μουδανιών παγωμένη και νεκρή , ο άλλοτε κραταιός δρόμος με τα βαριά εμπορικά σήματα ένθεν κακείθεν του άξονα , μέχρι την γέφυρα της Θέρμης, αποσβολωμένος από αυτό που του συνέβηκε. Τα εργοτάξια στην επέκταση της Θέρμης , της μόνης ανοικοδομήσημης περιοχής της Θεσσαλονίκης , βουβά , παγωμένα και έρημα. Φαντάσματα άλλων εποχών. Θα μου πεις με -3 περίμενες να δουλεύουν τα γιαπιά; . Ε , εδώ έρχεται το κρύο και η παγωνιά ως ιδέα, και εξηγούμαι .
  Ο Γενάρης είναι καρδιά του χειμώνα ,  με τα κρύα του με τις παγωνιές του με του Βαρδάρηδες και με την πολύ μικρή μέρα, μπορεί κάποιες χρονιές να κάνει πρώιμες και παρατεταμένες  Αλκυονίδες , ε μπορεί, αλλά είναι χειμώνας. Το κρύο λοιπόν του Γενάρη- Φλεβάρη είναι αντιστρόφως ανάλογο με την ποσότητα της  δουλειάς που υπάρχει στην οικοδομή. Όσο περισσότερο δουλειά υπάρχει , ότι θερμοκρασίες κι αν έχει , όσο Βαρδάρης κι αν φυσάει , τα γιαπιά δουλεύουν , άντε να χαθεί ένα μεροκάματο την εβδομάδα.Τα στοιχεία ενός συνεργείου:  2004  57μεροκάματα- 2007   89 μεροκάματα -2012  2 μεροκάματα . Το '04 το '05 το '06 το "07 τις παγωνιές και τα κρύα του Γενάρη τα αποκαλούσαμε κατ' ευφημισμόν  Πασχαλιάτικο καιρό , τώρα δεν βγαίνουμε από το σπίτι γιατί έχει κρύο!!! . Κρύο που προκάλεσαν σε όλους μας οι επιτετραμμένοι των διεθνών αφεντικών  παίρνοντας οι ίδιοι το αντάλλαγμα που τους αναλογούσε. Όλος αυτός ο συρφετός κλεφτών και προδοτών μαζί με τους βολεμένους που τους στηρίζουν  , φέραν την παγωνιά στα πάντα . Όσο όμως καθόμαστε και δεν βγαίνουν ''μαχαίρια'' στου δρόμους και δεν συστρατευόμαστε με κάθε λογής αγανακτισμένους  ( που την ταυτότητα του κινήματος και χρησιμότητα τους στο σύστημα θα το δούμε άλλη φορά )  και κάθε λογής απεργούς θα γίνεται όλο και χειρότερα. Όμως ακόμα νομίζουμε ότι έχουμε την δυνατότητα να επιλέξουμε τον μαλακό καναπέ μας , νυχτωμένοι μεν πραγματικότητα δε. Μπορούμε λοιπόν κι εμείς όπως ο κατ' ευφημισμόν λαός του Π.Α.Ο.Κ.  από τον μαλακό καναπέ μας με τα πόδια στο τραπεζάκι  να αναφωνίσουμε εν χορώ : Κρύο γαμιέται η μάνα σου και να εξαντλήσουμε την ενέργεια που διακρίνει νέους ανθρώπους εκεί .                         Καληνύχτα!

συνέχεια »

Πι Άλφα Όμικρον και Κάπα έχουν ιστορία...

Εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα , στα πάρκα της συμβολής των οδών της Αγίου Δημητρίου & Αγίου Νέστορος στο περιβόητο καφενείο του Καφαντάρη , που αν θυμάμαι  καλά από μια έρευνα που είχα διαβάσει πρέπει να είναι το μακροβιότερο καφενείο της πόλης μας, περιμέναμε τα απογεύματα να επιβιβαστούμε στο <<Εργατικό>>. Αφού είχε προηγηθεί ένα βάρβαρο πρωινό ξύπνημα και μια κοπιαστική μέρα στη οικοδομή ,  περιμέναμε πως και πως να περάσουν τα λεωφορεία με το σχόλασμα από την φάμπρικα του Βουλινού , εμείς  εκατό άντρες, και από την άλλη τα λεωφορεία του Βουλινού  γεμάτα γυναίκες εργάτριες. Τι μας φαινόταν αυτό , τι ξεκούραση για τα μάτια μας και το πονεμένο μας κορμί ήταν, δεν μπορείτε να καταλάβετε , αν τα έπιανε και το φανάρι της οδού Ειρήνης; πάρτι!!! . Οι ατάκες που έχουν ειπωθεί εκεί , κανενού  Σακελάριου και κανενού Ψαθά δεν πέρασε απο το μυαλό και την πένα και κανένας Χ΄χρίστος δεν τις έχει πει .
  Στην τρίτη Λυκείου στα πλαίσια ενός μαθήματος επισκεφθήκαμε την μεγάλη φάμπρικα του Βουλινού, δούλευε κόσμος και ντουνιάς καμιά πεντακοσαριά νοματαίοι  (και οι όμορφες της προηγούμενης παραγράφου) , εμείς βία καμιά εικοσαριά παιδιά , 5η δέσμη γαρ. Μας ανέλαβε κάποιος υπεύθυνος και μας ξεναγούσε , κάθετη μονάδα , έπαιρνε μπαμπάκι , έκλωθε , έκανε νήμα , έπλεκε ύφασμα , έκοβε , γάζωνε και εξήγαγε μακό . Καθ΄  όλη την ξενάγηση έπλεκε το εγκώμιο της φάμπρικας και του Βουλινού . Και τι μεγάλη εταιρεία και τι μεγάλος επιχειρηματίας, δεν είχαμε λόγο να τον αμφισβητήσουμε , όταν τελείωσε η ξενάγηση που τεχνηέντως τελείωσε μπροστά στο κυλικείο μας είπε ότι μπορούμε να αγοράσουμε άμα θέλουμε νερό κόκα-κόλα κ.τ.λ. . Ούτε νερό δεν μας κέρασε ο Βουλινός.

 Τα επεισόδια και διακοπή του ματς με την Παρί  τον  Οκτώβριο του  ΄92 δεν έγιναν γιατί στο ημίχρονο μας είχε βάλει δύο ο Γουεά , αλλά γιατί δεν θέλανε τον πρόεδρο . Η εποχή μετά από αυτά τα επεισόδια ήταν η καλύτερή μου στο γήπεδο, καταζητούμενη και κυνηγημένη όλοι η πλέμπα της κερκίδας , βλέπε Ξιφίες , Μασκοφόροι , Τρίγωνοι μας αφήσανε να απολαμβάνουμε τα Κυριακάτικα απογεύματα χωρίς την βρώμικη παρουσία τους η οποία όταν επανέκαμψε έκοψα και το γήπεδο... . Πηγαίναμε , εμείς που δεν κάναμε αποχή , ήσυχα ήσυχα τις Κυριακές ,γουστάραμε ποδόσφαιρο , μας βγάλανε και το όνομα  , οι Βουλινικοί, και φεύγαμε μετά και πηγαίναμε την τετάρτη - Πέμπτη στο Παλέ και όλοι εν χορώ Πι Άλφα Όμικρον και Κάπα έχουν ίστορία Βουλινέ μαλάκα... Ας αναπαυθεί εν ειρήνη ο Θου Βου

συνέχεια »

Η φιλόπτωχη κυρία και ο Θανάσης…

Το μεγάλο, το καλύτερο ξενοδοχείο της πόλης λαμποκοπούσε φωτισμένο εκείνο το βράδι του Δεκέμβρη. Τα ακριβά αυτοκίνητα είχαν γεμίσει το απλόχωρο πάρκινγκ και κάποιοι καθυστερημένοι έκοβαν βόλτες μήπως και βρουν θέση στάθμευσης. Κοσμοσυρροή. Τα καθιερωμένο τσάι της Φιλοπτώχου ήταν πάντα γεγονός. Φιλανθρωπικό αλλά κυρίως κοσμικό. Όλοι και όλες ήταν εκεί. Οι αρχές, ο ιερός κλήρος, τα σώματα ασφαλείας, ο καλός κόσμος. Ευκαιρία να βρεθούν, να φανούν και να προσφέρουν. Για καλό σκοπό.

Η κυρία Ντίνα, έλαμπε γεμάτη καμάρι, έσφυζε από ενεργητικότητα. Ήταν η ψυχή της Φιλοπτώχου. Όλα από τα χέρια της περνούσαν. Και όλα πήγαιναν καλά. Φέτος είχε επιμείνει να οργανωθεί το τσάι νωρίτερα. Τις μέρες των Χριστουγέννων θα ταξίδευε στη χιονισμένη Ελβετία. Η μικρή της κόρη λάτρευε το σκι και δεν μπορούσε να της χαλάσει χατίρι. Οι άσπονδες φίλες της στο Διοικητικό Συμβούλιο είχαν στην αρχή διαφωνήσει. Αλλά το δέχθηκαν με μισή καρδιά. Είπαμε, η κυρία Ντίνα ήταν η ψυχή, αλλά και ο βασικός χρηματοδότης της Φιλοπτώχου.

Στάθηκε να φωτογραφηθεί δίπλα στο Δήμαρχο, είπε δυο βιαστικές κουβέντες με τη σύζυγο του Στρατιωτικού Διοικητή, επέπληξε με τσεκουράτες κουβέντες δυο σερβιτόρες που καθυστερούσαν, χαμογέλασε από μακριά σε κάτι παλιές της συμμαθήτριες με τις οποίες δεν είχε και πολλά πολλά. Όλα αυτά τα κατάφερνε αβίαστα. Το είχε από φυσικού της. Η βραδιά ήταν στην αρχή της, την κορύφωση η κυρία Ντίνα τη φύλαγε για αργότερα.

 Άφησε πίσω του τη θορυβώδη αίθουσα του καφενείου και βγήκε στο λιμάνι. Δεν έκανε κρύο, μόνο την υγρασία του νοτιά ένιωθες κάπως. Ο Θανάσης ένιωθε το κεφάλι του βαρύ, τη σκέψη του μπερδεμένη. Αρχές του μήνα και αφού είχε –ευτυχώς- πληρώσει νοίκι, λογαριασμούς και υποχρεώσεις, είχε μείνει με δυο εικοσάρικα στην τσέπη.  Όταν τους έκοψαν τα μεροκάματα στην κατασκευαστική εταιρεία που δούλευε, νόμιζε ότι θα ήταν κάτι προσωρινό αλλά δυστυχώς έγινε μόνιμο. Το βδομαδιάτικο είχε πέσει στο μισό. Οι πενιχρές αποταμιεύσεις είχαν τελειώσει. Πλησίαζαν Χριστούγεννα. Τα παιδιά ήθελαν τα δώρα τους, το τραπέζι έπρεπε, κάπως να γεμίσει.

Ευτυχώς, κάποια έξτρα μεροκάματα τα έβρισκε και στρογγύλευε την κατάσταση. Απόψε στο καφενείο είχε κλείσει μια τέτοια δουλειά. Το βάψιμο ενός εξοχικού. Καμιά βδομάδα δουλειά. Απογεύματα. Μόνος του θα την έκανε, μικροεργολαβία. Όσα έπαιρνε θα επέτρεπαν στην οικογένεια να κάνει γιορτές.

Ξεκίνησε για το σπίτι. Στην απέναντι άκρη του λιμανιού το μεγαλύτερο, το καλύτερο ξενοδοχείο της πόλης ξεχώριζε στην εορταστική του φωταψία. Οι περαστικοί στέκονταν και το χάζευαν.

Σ’ ένα παγκάκι διέκρινε μια γνώριμη φιγούρα με το βλέμμα προσηλωμένο στα απέναντι φώτα.

 Η κορυφαία στιγμή της βραδιάς, ήρθε όταν η κυρία Ντίνα, ως Πρόεδρος της Φιλοπτώχου εκφώνησε το σύντομο χαιρετισμό στους καλεσμένους. Στάθηκε δίπλα στο βαρυφορτωμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Οι φωτογράφοι και η κάμερα του τοπικού τηλεοπτικού σταθμού στήθηκαν μπροστά της. Μίλησε απλά και ζεστά. Άγιες μέρες… αγάπη… συμπόνια…. κρίση…. αναξιοπαθούντες. Ευχαρίστησε όσους συμμετείχαν, τις αρχές πρώτα απ’ όλους.

Και, κλείνοντας, δήλωσε ότι προσφέρει το ποσό των 3.000 € για τους σκοπούς της Φιλοπτώχου. Έκανε νόημα σε έναν σερβιτόρο να φέρει την επιταγή.

Η επιταγή ήταν τυπωμένη σε χαρτόνι ένα μέτρο επί ενάμισι. Το είχε δει σε αντίστοιχες περιπτώσεις στην τηλεόραση και της είχε φανεί πολύ ωραία ιδέα. Σε κάτι τέτοια η κυρία Ντίνα ήταν ευφυής και δημιουργική. Όταν έβαζε κάτι στο μυαλό της το έκανε απαραίτητα πράξη.

Το χειροκρότημα ήρθε σαν έκρηξη στη μεγάλη αίθουσα. Ζωηρό και παρατεταμένο. Δεν έλεγε να σταματήσει. Η κυρία Ντίνα αισθάνθηκε την έξαψη, ένα κύμα ζεστασιάς. Υποκλίθηκε στο χειροκρότημα των παρισταμένων. Έσφιξε δεκάδες χέρια, δέχθηκε συγχαρητήρια, επαίνους, ευχαριστίες. Ήταν ικανοποιημένη. Και φέτος το τσάι της Φιλοπτώχου ήταν η δική της βραδιά.

 Στο παγκάκι καθόταν ο Μανόλης. Από παιδιά γνωρίζονταν με το Θανάση. Μόνο που ο Μανόλης, πώς να το πούμε, είχε ατυχήσει. Το μικρό του μαγαζί, είδη υγιεινής, είχε βουτήξει στα χρέη μέχρι που έβαλε λουκέτο. Ύστερα έπεσαν πάνω του οι Τράπεζες. Του πήραν το σπίτι. Έστειλε γυναίκα και παιδιά στο χωριό στα πεθερικά του. Εκείνος έμεινε πίσω, πάλευε να σταθεί στα πόδια του αλλά δεν ήταν εύκολο. Κοιμόταν στην αποθήκη του παλιού του μαγαζιού, το μόνο που του είχε μείνει. Τουλάχιστον δεν ήταν στο δρόμο. Πως την έβγαζε άγνωστο.

Ο Θανάσης κάθισε δίπλα του. Κέρασε τσιγάρο. Δεν είχαν πολλά να πούνε. Λίγες οι κουβέντες τους. Τι να πει κανείς και τι να κουβεντιάσει. Όμως του Θανάση του ήρθε μια ιδέα.

«Ρε συ, με μπογιές τα καταφέρνεις;»

«Πως δεν τα καταφέρνω…»

Αυτό ήταν, του πρότεινε να μοιράσουν την «εργολαβία» στο εξοχικό. Μισά μισά, όσα έβγαζαν. Του Μανόλη φωτίστηκε το πρόσωπο. Δεν ήταν μόνο τα μεροκάματα, που ένας θεός ξέρει πόσο τα είχε ανάγκη. Θα είχε μια βδομάδα δουλειά, θα έπαιρνε ανάσα το μυαλό του από το βραχνά της απραξίας.

Ο Θανάσης έβαλε το χέρι στην τσέπη, κι έβγαλε ένα τσαλακωμένο εικοσάρικο. Το έχωσε στην παλάμη του άλλου.

«Προκαταβολή» του είπε και του έκλεισε το μάτι...

Και ο Θανάσης και η κυρία Ντίνα κοιμήθηκαν ευχαριστημένοι εκείνη τη νύχτα.Είχαν τους λόγους τους….

συνέχεια »

Ψηφοφόρος, ετών 42

  

Η γενιά του πολυτεχνείου

η γενιά της Μεταπολίτευσης
και
η γενιά η δικιά μου.

Η πρώτη μας μάγεψε, μας έπλασε, μας έκαψε. Εμείς τα παιδιά που γεννηθήκαμε τέλος του ’70 τα χαμε όλα. Οι γονείς μας μάς έδωσαν ή ήθελαν να μας δώσουν ό,τι αυτοί στερήθηκαν. Καλύτερη μόρφωση, δυο ξένες γλώσσες, μπαλέτο και πιάνο και άθλημα για σφαιρική καλλιέργεια, νους – ψυχή – σώμα. Και ύλη, δυο φούτερ για να συνδυάζουμε τα τζιν, κρεμ και ξεβαμμένα μπορντώ ολ σταρ και 501 και φλατ τίμπερλαντ και σουότς.

Και 5χιλιαρο στην έξοδο. Να πιούμε 3 ποτά, να πάρουμε ταξί, να φάμε ένα βρώμικο, Σάββατο βράδυ. Και μετά πανεπιστήμιο και μεταπτυχιακό όπου θέλαμε στο εξωτερικό. Λονδίνο, Άμστερνταμ και Βερολίνο. Και αμερικάνικο όνειρο.

Μας έστρωναν διάδρομο για μεγάλα γραφεία, γυαλιστερές τζαμαρίες, τηλέφωνα, μίτινγκ και έρλι ντρινκ.

Κι όλα αυτά χτίστηκαν με βάση ιδεολογική.

Γαλουχηθήκαμε σε χρωματιστά κάδρα. Το Πασόκ ήταν πράσινο, η Νέα Δημοκρατία μπλε, πολύχρωμος ο Σύριζα, κόκκινο του ΚΚΕ. Είχαν αρχές, είχαν όραμα και προτάσεις. Πίστευες και ακολουθούσες. Διάβαζες, ρούφαγες του αναλυτές των Κυριακάτικων, περίμενες τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, παρακολουθούσες τα βλέμματα στις συναντήσεις, στοιχημάτιζες για αντιδράσεις, έβριζες, συμφωνούσες, ζούσες.

Όλα είναι πολιτική. Ο τρόπος που μιλάς, που φλερτάρεις, που δουλεύεις, που τοποθετείσαι στο γκισέ της τράπεζας. Η δική μου γενιά μεγάλωσε σε μια ευημερεύουσα κοινωνία που μόλις έλυνε τα βασικά και άρχιζε να παίρνει χρώμα ανάλογα τις ευαισθησίες της. Οι μετανάστες, οι γκέι, οι μονογονεϊκές οικογένειες…

Όλοι κάπου ήμασταν. Εχθροί ή σύντροφοι, γύρω από το ίδιο θέμα.

Κορύφωση οι Ολυμπιακοί, όλη η Ελλάδα εθελοντές, χοροί τους δρόμους. Η Αθήνα παντού κι εμείς πολίτες του κόσμου, ευτυχείς, άγγιγμα στην ολοκλήρωση.

Και μετά λίγο ξέφτια, όμως θα φτιάχναμε την προσωπική μας ζωή. Φουλάραμε στη δουλειά, στα ξενύχτια, ανοίξαμε τις παρέες. Μιλούσαμε για πολιτική με ύφος όμως παριζιάνικο. Δυο – τρια τζιν τόνικ, κάπνα να αιωρείται, λίγο ρόκ – λίγο τζαζ, κανα λάιβ, μια συναυλία, πέρναγαν τα χρόνια. Ιδεολογία λίγο πασέ. Ήμασταν και εκσυγχρονιστές και αριστεροί και λίγο δεξιούληδες. Ειδικά στο κλείσιμο των τραπεζιών. Α, όλα κι όλα. Όταν τα σκας, το θες το καλό σου το τραπέζι. Και το κομμωτήριο και τα νύχια και το καλό πουρμπουάρ.

Και μετά ήρθε η αμφισβήτηση και γκρεμίστηκε ο δρόμος που ανεβοκατεβαίναμε καθημερινώς. Και έσπασε το αυτοκίνητο από τις λακκούβες και τα παπούτσια γδάρθηκαν στο ασχημάτιστο τσιμέντο.

Και η δομημένη ιδεολογία και τα πολύχρωμα διαχωριστικά ξεθώριασαν απ’ τον ήλιο. Κάηκαν σαν τις φθηνές κουρτίνες στα κυκλαδίτικα ρουμς φορ ρεντ.

Και τώρα που μεγαλώσαμε, ωριμάσαμε, δοκιμαστήκαμε, κοιταζόμαστε μεταξύ μας ή στον καθρέφτη, κλείνουμε τα μάτια και ονειρευόμαστε το χάος να οριοθετείται πάλι, να φτιάχνεται το νέο σύμπαν από τη σκόνη του παλιού και τα χρώματα στο πλαίσιο γίνονται φλούο με αρχικά που δεν αναγνωρίζουν καμία μεταπολιτευτική αργκό.

συνέχεια »

ΟΙ ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΟΝ ΟΙ ΑΚΙΝΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ...

Δεν υπάρχει έμπνευση. Πόσο να περιγράψει κανείς το ακίνητο? Πόση φαντασία να επιστρατευτεί για να περιγράψει το τίποτα? Είναι ένα ακίνητο πράγμα, γράφει κανείς κείμενα για το τι υπάρχει γύρω του, για ενδεχόμενους κινδύνους αν δεν μετακινηθεί τουλάχιστον λίγο πιο εκεί, για το ότι συμβαίνε γύρω από αυτό. Κάποια στιγμή οι περιγραφές , κοιτάζοντας αυτό το λιποθυμισμένο? Κλινικά νεκρό? Κανονικά νεκρό? , πλάσμα στερεύουν.



Είναι στο μάτι του κυκλώνα, γύρω γκρεμίζονται τα πάντα αλλά αυτό είναι στο μάτι του κυκλώνα. Ακίνητο, αδύναμο να αντιληφθεί το μέγεθος του κυκλώνα, τα θύματα που έχουν αρχίσει και σωριάζονται στις γύρω περιοχές, τη καταστροφή πάνω στη φύση, στους ανθρώπους, στα πάντα. Εχει κατεβάσει διακόπτη. Το αντιλαμβάνεται σαν το παιχνίδι «στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα κι αγέλαστα» και έχει μείνει σε όποια στάση τον βρήκε το πρώτο σοκ, θεωρώντας πως αν κάνει έστω και μια κίνηση... έχασε!!


Τι άλλο να πούμε λοιπόν για την Ελλάδα του μνημονίου 1, 2, 3, 4 , 10 , 100... Την Ελλάδα της επέλασης του οικονομικού ράιχ και του υποταγμένου, ακίνητου λαού που απλά περιμένει.. ακίνητος σε όποια στάση ήταν μόλις οι σύμμαχοι είπαν την λέξη κλειδί «...κι αγέλαστα!»


Να περιγράψουμε πως το επόμενο διάστημα θα ασχοληθούμε με τα τελευταία τυπικά εργατικά δικαιώματα που θα καταργηθούν? Να φωνάξουμε ξεσηκωθείτε καταργούν μισθούς, συμβάσεις, εργατικό δίκαιο? Μα ήδη χιλιάδες δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται, χωρίς ασφάλεια, χωρίς ωράριο, εκβιαζόμενοι με σκυμένο το κεφάλι, φοβισμένοι, καταθλιπτικοί, με μάτια αδειανά και κουράγιο διαλυμένο. Ενας ψιλοτσαμπουκάς από αγανακτισμένα γεροντάκια όταν περνάει καμιά κάμερα από τη λαϊκή ή τις ουρές στο ΙΚΑ... ένα γαμοσταυρίδι στο τοίχο του σπιτιού, στη καλύτερη περίπτωση φιλότιμοι πολίτες που βοηθάνε σε φιλανθρωπίες και συσίτια για τους δυστυχισμένους..


Ενας λαός που ελπίζει στη φιλανθρωπία. Ενας λαός που μετατρέπεται σιγά σιγά σε ήρωα του Ντίκενς. Το αλητάκι της Ευρώπης το κατατρεγμένο με τα παλιωμένα ρούχα, το χέρι απλωμένο στη ζητηνιά και τους κακούς που το βαράνε...
Να του δώσει ένα ψίχουλο δικαιοσύνης η Πολιτεία ή ένα ψίχουλο φαί ο γείτονας....


Οχι όλο αυτό το σκηνικό δεν αξίζει ούτε περιγραφή. Μου προκαλεί αηδία. Δεν αξίζει πλέον σχολιασμό, αγανάκτιση, θυμό ή κατανόηση. Στο μετρό κάθε πρωί κοιτάζω έξω από το τζάμι το σκοτάδι, γιατί έχω την εντύπωση πως αν κοιτάξω όλα αυτά τα σβησμένα μάτια γύρω μου θα φρικάρω. Και δεν υπάρχει λόγος σοβαρός. Δεν είναι κακόμοιροι, δεν είναι αδικημένοι, δεν είναι φουκαριάρηδες. Δεν χτυπήθηκαν από κάποια φυσική καταστροφή. Συνήθισαν να ζουν στη μιζέρια. Είναι έτοιμοι να υπομείνουν ότι τους είναι γραμμένο. Μοιρολάτρες. Σήμερα έχουμε φαί , αύριο θα δούμε. Χτες τρώγαμε χωρίς να υπολογίζουμε το αύριο. Αύριο δεν θα φάμε γιατί δεν υπολογίσαμε το χτες...


Ακίνητοι. Αγέλαστοι. Με τους διακόπτες κατεβασμένους.


Η Ελλάδα στην εντατική περιμένει ένα θαύμα.


Δυστυχώς όμως οι ανατροπές στην ιστορία, οι ξεσηκωμοί των δυστυχισμένων, η διεκδίκηση των ονείρων τους, δεν έγιναν ποτέ ούτε με ελεημοσύνες ούτε με θαύματα. Εγιναν με αγώνες.


Μ’ εκείνη τη φλόγα αξιοπρέπειας που δεν μπορεί να σβήσει καμιά φωτιά. Το ανάστημα που δεν λογαριάζει τυράννους και εκβιασμούς. Οπως και στη καθημερινότητα, στους απλούς που χτυπιούνται από ένα σωρό βάσανα άλλοι σηκώνουν ανάστημα και παίρνουν τη ζωή στα χέρια τους με όποιο κόστος, κι άλλοι σκύβουν το κεφάλι καμπούρηδες και ικέτες.


Πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσουμε τι από τα δύο είμαστε τελικά. Και πολύ φοβάμαι πως είναι αργά. Από ότι βλέπω ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, έμαθε να ζει χωρίς ανάστημα εδώ και πολλά χρόνια. Συνήθισε να είναι υποχείριο κάποιου. Είτε λεγόταν αφεντικό, είτε βουλευτής, είτε τραπεζίτης, είτε απλά ο εαυτός του. Εκτός από τα τζιπ, τα ακίνητα και τα κινητά, το χρήμα και την αδιαφορία γιας τις πραγματικές αξίες της ζωής, οι περισσότεροι δεν έχουν μάθει τίποτα περισσότερο . Αυτά ονειρεύονται να έχουν ξανά και γι΄αυτά κλαίγονται.


Το κακό είναι πως όταν αυτά που νοιώθεις ότι σου λείπουν είναι ένα μάτσο παλιοσίδερα, ένα μάτσο παλιόρουχα, μια χούφτα μπιχλιμπίδια... δεν θα επαναστατήσεις για να τα έχεις. Θα μηχανευτεί το μυαλό τρόπους να τα αποκτήσει ξανά. Θα κάνεις πιάτσα, θα γίνεις νταβατζής, θα κλέψεις, θα σκοτώσεις, θα πουλήσεις τη ψυχή σου στο διάβολο ή θα γυρνάς ζητιανεύοντας αλλά μέχρι εκεί. Για να μείνεις καθαρός και να απαιτήσεις ανώτερα ιδανικά, για να θυσιαστείς γι΄αυτά,.... πρέπει και να ξέρεις ποια είναι....

συνέχεια »

Στα σκουπίδια το 1/3 της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων...

  

  

  Πώς γίνεται το ένα έκτο (1/6) σχεδόν του πληθυσμού του πλανήτη (γύρω στο 1 δις άνθρωποι) να λιμοκτονεί, ο μισός πλανήτης, (τρία δις άνθρωποι), να ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας (εισόδημα κάτω από περίπου 40€ το μήνα!) και ταυτόχρονα το ένα τρίτο της παγκόσμιας παραγωγής τροφίμων να καταλήγει στα σκουπίδια;

(...)Σύμφωνα με την έρευνα του FAO κάθε χρόνο 1,3 δισεκατομμύρια τόνοι τροφίμων (το 1/3 της συνολικής παραγωγής) καταλήγουν στα σκουπίδια! Αυτό συμβαίνει την ίδια στιγμή που η συνολική παραγωγή ειδών διατροφής των χωρών της υποσαχάριας Αφρικής, ανέρχεται σε 230 εκατομμύρια τόνους. Οι εταιρείες των τροφίμων δεν ασχολούνται με αυτό το πρόβλημα – δεν τις ενδιαφέρει. Αυτό που τις ενδιαφέρει είναι η περαιτέρω αύξηση της παραγωγής τροφίμων, γιατί από εκεί αντλούν τα κέρδη τους.

(...)Ιδιαίτερα όταν το περιβάλλον του πλανήτη εκπέμπει σήμα κινδύνου, λόγω της κατάχρησης (από αυτές τις ίδιες εταιρείες και τις κυβερνήσεις) των δυνατοτήτων που μας παρέχει η φύση. Κι ακόμα περισσότερο όταν στο όνομα της αύξησης της παραγωγής τροφίμων, για να αντιμετωπιστεί υποτίθεται η πείνα, οι πολυεθνικές στρέφονται στα μεταλλαγμένα τα οποία δεν αποτελούν τίποτε άλλο από τη μετατροπή των ανθρώπων σε πειραματόζωα, με συνέπειες που θα αποκαλυφθούν σε 10, 20, ή 30 χρόνια – όταν δηλαδή θα είναι πολύ αργά.

(...)Ωστόσο, για τους «σοφούς» των αγορών, η ευθύνη και πάλι βρίσκεται κάπου μακριά από τους ίδιους: Οι καταναλωτές στις ανεπτυγμένες χώρες, είναι υποτίθεται ασυνείδητοι και αγοράζουν πολύ μεγαλύτερες ποσότητες τροφίμων από αυτές που πραγματικά χρειάζονται. Έτσι τελικά τα τρόφιμα πετιούνται ενώ ένα μεγάλο κομμάτι του παγκόσμιου πληθυσμού πεινάει.

Στην πραγματικότητα βέβαια, (και πάλι σύμφωνα με στοιχεία του FAO) ένα πολύ σημαντικό ποσοστό των «άχρηστων» τροφίμων, όχι απλά δε φτάνει στο καλάθι του «άπληστου» καταναλωτή, αλλά ούτε καν στο ράφι του super market, γιατί δεν ανταποκρίνεται στις αισθητικές προδιαγραφές όσων αποφασίζουν τι μπορεί και τι δεν μπορεί να πωληθεί. Μια ντομάτα π.χ. οφείλει να είναι ολοστρόγγυλη και κατακόκκινη. Οτιδήποτε άλλο, από τη στιγμή που απομακρύνεται από το «πρότυπο», δεν αξίζει ούτε καν να χαριστεί, ή να γίνει λίπασμα.

(...)Και για να ολοκληρωθεί η παράνοια, την ώρα που συμβαίνουν όλα τα πιο πάνω, τεράστιες δασικές εκτάσεις αποψιλώνονται, ώστε να μετατραπούν σε χωράφια για την καλλιέργεια φυτών που προορίζονται για την παραγωγή βιοκαυσίμων.

(...)Όσο τα τρόφιμα αποτελούν αντικείμενο κερδοσκοπίας, όσο οι αγορές και τα χρηματιστήρια μπορούν να παίζουν με τις τιμές των αγροτικών προϊόντων, όσο τα κριτήρια για το τι μπορεί και τι δεν μπορεί να φτάσει στο πιάτο μας δεν είναι η ασφάλεια ή η θρεπτική του αξία, αλλά το κατά πόσο ανταποκρίνεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο που να υπηρετεί καλύτερα την κερδοσκοπία των πολυεθνικών των τροφίμων, τόσο ο παραλογισμός θα διαιωνίζεται

συνέχεια »

Ας μιλήσουμε για «πόλεμο»...

Ας μιλήσουμε για «πόλεμο». Του Νίκου Μπογιόπουλου

Όλα τα ‘χαμε, μια… «κάθαρση» μας έλειπε. «Πόλεμο» κατά του κ. Παπαδήμου διαπίστωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Κάρολος Παπούλιας. Ευκαιρία, λοιπόν, να μιλήσουμε – πραγματικά – για τον – πραγματικό – πόλεμο:

Πόλεμος είναι
να δουλεύεις μια ζωή για ένα ξεροκόμματο και κάποια στιγμή να έρχεται αυτός που σου έταζε λαγούς με πετραχήλια και να σου κόβει το μισό από το ξεροκόμματο λέγοντάς σου ότι «συμπάσχει», αλλά πως πρέπει να τον συγχαρείς διότι επιτελεί «πατριωτικό» έργο…


Πόλεμος είναι
να έχεις πληρώσει μέχρι τελευταία πεντάρα τις ασφαλιστικές σου εισφορές και να έρχεται ο «σοσιαλιστής» να σου κόβει ακόμα κι αυτή την σύνταξη πείνας, να σου ξεφτιλίζει τα γεράματα και όταν διαμαρτύρεσαι να σου αντιγυρίζει – αυτός που καταχράστηκε τους κόπους σου – ότι «δεν υπάρχει σάλιο»…

Πόλεμος είναι
να βλέπεις τα παιδιά σου να ρημάζουν στην ανεργία…

Πόλεμος είναι
να σου λένε ότι απολύεσαι και αντί για απολυμένο να σε αποκαλούν «έφεδρο»…

Πόλεμος είναι
να στέλνεις τα παιδιά σου στο σχολείο, να το έχεις πληρώσει αυτό το «δημόσιο και δωρεάν» σχολείο εκατό φορές, κι αντί για βιβλία να τους μοιράζουν φωτοτυπίες…

Πόλεμος είναι
να σου κόβουν το μισθό και να σου αυξάνουν τα εισιτήρια στα λεωφορεία κατά 40%…

Πόλεμος είναι
να έχεις φτύσει το γάλα της μάνας σου για να βάλεις ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι σου και να έρχεται ο φορογδάρτης να σου επιβάλει μέσω της ΔΕΗ χαράτσι για ένα σπίτι που το πληρώνεις μια ζωή στην τράπεζα…

Πόλεμος είναι
να έρχεται ο ίδιος αυτός φορογδάρτης που σε άφησε χωρίς μισθό και χωρίς δουλειά και να σου προσθέτει – δίπλα στο χαράτσι της ΔΕΗ – την 11η (!) μέσα σε δυο χρόνια αύξηση στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος…

Πόλεμος είναι
να κλείνει το ένα μικρομάγαζο μετά το άλλο, στην θέση τους να ανοίγουν ενεχυροδανειστήρια και ο «πατριώτης» που σε κυβερνά να βγάζει φιρμάνια για το πώς θα ζυγίζεις τη χρυσή σου βέρα ή το χρυσό σου δόντι (!) πριν το παραδώσεις στον σαράφη για να εξασφαλίσεις ένα κομμάτι ψωμί…

Πόλεμος είναι
να λουφάζεις τυλιγμένος στις κουβέρτες μέσα στο σπίτι, να τρέμουν τα δόντια σου από το κρύο και να μην ανοίγεις το καλοριφέρ γιατί δεν έχεις να πληρώσεις για πετρέλαιο θέρμανσης…

Πόλεμος είναι
να σε κοροϊδεύουν κάθε μέρα ότι «δίνουν μάχη» για να μη σου κόψουν τον 13ο και 14ο μισθό όταν σου έχουν ήδη κόψει τον 8ο και τον 9ο μισθό και την ίδια ώρα σφυρίζουν στα αυτιά σου τα «πακέτα» των δισεκατομμυρίων υπέρ αναξιοπαθούντων τραπεζιτών…

Πόλεμος είναι
να βλέπεις μια δράκα ξιπασμένων φιλανθρώπων με καρφιτσωμένο στο πέτο το ταμπελάκι με τη φίρμα του μονοπωλίου που εκπροσωπούν, να φιγουράρουν στις ιλουστρασιόν λίστες του παγκόσμιου τζετ σετ, να μην χωρούν οι ελβετικές τράπεζες τις καταθέσεις τους, να έχουν ξεχειλίσει οι θάλασσες της υδρογείου από το (αφορολόγητο) εφοπλιστικό τους «δαιμόνιο», να μετακινούν στους λογαριασμούς τους δισεκατομμύρια μέσω των «οφ σορ» εταιρειών σαν να ήταν μαρουλόφυλλα, κι εσύ μαζί με τα δέκα εκατομμύρια των ομοίων σου να κατηγορείσαι ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»…

Πόλεμος είναι
να έχουν φτάσει τη βενζίνη στα 2 ευρώ το λίτρο, να σου έχουν ρίξει το μισθό στα 350 ευρώ το μήνα και να σου ζητούν από πάνω να πληρώσεις και φόρο…

Πόλεμος είναι
να έχουν γεμίσει οι δρόμοι της Αθήνας με άστεγους, να τρέχουν οι άνθρωποι για ένα πιάτο φαΐ στα συσσίτια (τα οποία ο κ. Παπαδήμος τα βάφτισε την Πρωτοχρονιά «γιορτή»!!), να μην υπάρχει φανάρι, πεζοδρόμιο, σοκάκι χωρίς επαίτη και ζητιάνο, γιατί οι Παπαδήμος, Βενιζέλος, Λοβέρδος, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη «κατευνάζουν τις αγορές»…

Πόλεμος είναι
να αρρωσταίνεις και να μην έχεις λεφτά για τα φάρμακα, να πηγαίνεις στο νοσοκομείο κι αντί για «δημόσια και δωρεάν» Υγεία που την έχεις πληρώσει εκατό φορές, να σου ζητάνε να φέρεις τις γάζες από το σπίτι και να περάσεις πρώτα από το ταμείο…

Πόλεμος είναι
τον πλούτο που εσύ δημιουργείς στο εργοστάσιο, στο γραφείο, στο μαγαζί, σε στεριά και θάλασσα, να τον έχουν σφετεριστεί οι κηφήνες της πλουτοκρατίας, να τον έχουν κάνει υπερκέρδη για τις τσέπες τους, ελλείμματα και χρέη για το δημόσιο ταμείο, όλα βγαλμένα με το δικό σου ιδρώτα, με το δικό σου κόπο, με τη δική σου δουλειά, και εσύ αυτή τη δουλειά να την «πληρώνεις» πλέον με επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα, αλυσοδεμένος στα κάτεργα της εργασιακής τρομοκρατίας, στα απαρτχάιντ των εκβιασμών και της εκ περιτροπής ανάσας…

Πόλεμος είναι
να σου ξεσκίζουν τη ζωή, να σου σκοτώνουν το σήμερα και το αύριο και να σου λένε κι από πάνω ότι είναι «σωτήρες», ότι παίρνουν δάνεια για να σου εξασφαλίζουν το μισθό και τη σύνταξη – αυτοί που σου κατάργησαν το μισθό και τη σύνταξη – όταν από το δικό σου μισθό κι από τη δική σου σύνταξη πληρώνονται τα δάνεια που διπλά και τρίδιπλα τα εισπράττουν οι κερδοσκόποι και οι τοκογλύφοι, με μια κουβέντα: Τα μονοπώλια.
Αυτός είναι ο πόλεμος που μαίνεται τούτη την ώρα στην Ελλάδα, κύριε Κάρολε Παπούλια.

Είναι ένας πόλεμος μονόπλευρος. Μονομερής.

Ενας πόλεμος που τον έχει εξαπολύσει η τάξη των αστών ενάντια στην τάξη των προλετάριων. Που τον έχει διεξαγάγει ενάντια στις μάζες των εργαζομένων και όλου του λαού η τάξη των κεφαλαιοκρατών.

Είναι ένας πόλεμος αδίστακτος και στυγνός.

Που – κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας – τον διευθύνει όλο το πολιτικό προσωπικό της πλουτοκρατίας, μηδενός εξαιρουμένου, με επικεφαλής την κυβέρνηση του μαύρου μετώπου υπό τον τραπεζίτη κ. Παπαδήμο.

συνέχεια »

Μπέρδεψαν το κούρεμα με το κούρσεμα;

 

Ομολογώ ανερυθριάστως ότι δεν έχω καταλάβει γρι. Με έχουν ζαλίσει ο 79ος στοχαστής και η κ. Γιαννακά επί 2 χρόνια. Το ίδιο έχουν κάνει και οι λοιποί...πράσινοι τυφεκιοφόροι που αφήνουν τώρα ακάλυπτο τον Μεγάλο Κανωνιέρη, διότι δήθεν αυτός πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες για το κακό που μας έκανε, ενώ αυτές οι μυξοπαρθένες αντιστέκονταν και υπερψήφιζαν την καταδίκη μας μόνον όταν ο ΓΑΠ τους στραμπούλαγε τα χέρια. Εγώ επαναλαμβάνω ότι θα υπερασπισθώ τον ΓΑΠ και θα «στήσω στον τοίχο» τους 157, 156, 155 154, 153 που τον χειροκροτούσαν τουλάχιστον δις, πολλές φορές και τρις, εβδομαδιαίως και μετέτρεψαν το χρέος του Δημοσίου από χρέος προς ιδιώτες σε χρέος προς χώρες.  Ναι κύριοι ΛΟΡΔΙ, πόρδοι και το κακό συναπάντημα που θέλετε να διαδεχθείτε τον ΓΑΠ. Να τον διαδεχθείτε σε τί;
Χρωστάω τα κέρατά μου και στην αρχή έλεγαν όλοι ότι αναδιάρθρωση του χρέους δεν συζητείται, διότι σημαίνει καταστροφή. Μετά μιλούσαν για επιμήκυνση αντί του ορθού «παράταση» της διάρκειας των δανείων. Εγκατελείφθη και αυτός ο όρος. Στη συνέχεια ο Συνταγματάρχης  των πράσινων άτακτων Βενιζέλος [ύπαρχος όταν επιβαίνει σκάφους] μας είπε ότι απαγορεύεται να μιλάμε για χρεωκοπία και ο μόνος όρος που μας επιτρέπει είναι selective default. Μετά πανηγύρισαν τις αποφάσεις της 21.07.2011 και στη συνέχεια τις αποφάσεις της 26-27.10.2011 αποκρούοντας μετά βδελυγμίας την πορεία του ΓΑΠ στον λαό δια δημοψηφίσματος.
Τέλος, χειροκρότησαν τον Λουκά, διότι τ’ αφεντικά τούς είπαν ότι από το πολύ χειροκρότημα ο ΓΑΠ έχει πάθει βαρειά κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Και νάσου ο Λουκάς να εποπτεύει του κουρέματος των χρεών, ενώ πριν αναλάβει εργοδηγός το απεκήρυσσε δημοσίως.
Εγώ, τώρα, γιατί πρέπει να βγάλω κάποιο σοβαρό συμπέρασμα από όλα αυτά; Έτσι δεν είναι κυρία Αννούλα μου; Προ πάντων όταν μου είπατε μόλις σήμερα ότι «΄Οποιος τραβήξει το καλώδιο της κυβέρνησης, θα σταματήσει το μηχάνημα αναπνοής της χώρας». Υπολαμβάνω ότι απαντούσατε στον Καρατζαφύρερ που απειλεί να αποσύρει τους υπουργούς του. Γιατί, όμως, έτσι χωρίς ονόματα μια ζωή; Γιατί δεν λέτε ευθέως ότι αν ο Καρατζαφύρερ αποχωρήσει από την κυβέρνηση θα πλήξει τη χώρα; Βαρέθηκα τις παρομοιώσεις και τα υπονοούμενα. Πείτε ευθέως: «Τώρα που σας βάλαμε στο βρακί μας ζώα και θα ξεπλύνετε το άγος μας, δεν μπορείτε να κουνηθείτε». Απλά και σταράτα. Πάντως, ορθώς, νομίζω, υπέλαβα από τη δήλωσή σας αυτή ότι έχετε περιαγάγει τη χώρα  σε κωματώδη κατάσταση, ώστε να αναπνέει με μηχανική υποστήριξη. Και είναι γεγονός ότι ο Παπακωνσταντίνου, αυτός ο ανθυπολογιστάκος της πεντάρας,  μιλούσε για εντατική ήδη από τα τέλη του 2009. Ψηφίσατε, όμως,  τόσες και τόσες αηδίες για να βγάλετε τη χώρα από την εντατική και τώρα απειλείτε Θεούς και Δαίμονες μην τυχόν και σας βγάλουν την πρίζα; Αλήθεια, με το συμπάθειο, πιστεύετε ότι ο ελληνικός λαός θέλει να βγάλει την πρίζα από το κόλον σας και να τη βάλει στο δικό του μαζί με τα Μνημόνια; Όχι  βέβαια. Με την πρίζα θα μείνετε. Κανείς δεν την βγάζει από εκεί που την έχετε βάλει. Απλώς περιμένουμε τη στιγμή που θα αυξήσουμε την τάση, μόλις μας το επιτρέψει ο υμέτερος κ Φωτόπουλος. 
Όσο για τη ΝΔ, αυτή κι’ αν με έχει μπερδέψει. Επαίρεται, διότι μας απάλλαξε από  τον ΓΑΠ. κ. Σαμαρά μου, δεν ήταν αυτός το πρόβλημά μας. Η πολιτική του ήταν το πρόβλημα. Τί να το κάνω που μας εγκατέλειψε αυτός, αλλά μας άφησε παρακαταθήκη τα Μνημόνια που αμέσως αποδεχθήκατε ως ευσεβής κληρονόμος; 
Σωτήριος Καλαμίτσης

συνέχεια »