Τσαγκαροδευτέρα...

   Δευτέρα . Η πρώτη εργασιακή μέρα της εβδομάδας γι αυτό και λίγο βαριά. Για όσους φυσικά εργάζονται. Κάποιοι βγαίνουν από ένα ήσυχο Σαββατοκύριακο και ξεκινάνε ομαλά την εβδομάδα. Για κάποιους είναι τσαγκαροδευτέρα. Η τσαγκαροδευτέρα πήρε το όνομά της από τα παλιά χρόνια , από την ανάγκη για τσαγκάρη που είχαν τα παπούτσια των γλεντζέδων από τους χορούς του Σαββατοκύριακου. Οπότε πληρώνοντας τα χορευτιάτικα στον τσαγκάρη, τους έβγαινε ξινός ο χορός· και γι΄αυτό επικράτησε να λέγετε τσαγκαροδευτέρα η δύσκολη Δευτέρα.

 Εδώ λοιπόν στην Β. Όλγας στον λεωφορειόδρομο , όσοι παρκάρουμε τις σχόλες και είμαστε από την γειτονιά, ξέρουμε ότι πρέπει να σηκωθούμε στις 6.00 το πρωί να πάρουμε το αυτοκίνητο για να μην έχουμε ντράβαλα με τροχαίες  και Δήμους.  Οι "γαμπροί " ή "οι νύφες"  όμως που έρχονται από άλλες περιοχές και ξενοκοιμούνται  κάπου εδώ, δεν το ξέρουν . Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση, φέρτε όποιο πανεπιστήμιο θέλετε απ΄αυτά που κάνουν τις έρευνες να κάνει μία, ξενοκοιμούνται  αυτοί που ξεχνάνε τα αυτοκίνητά τους. Οπότε όταν την Δευτέρα το πρωί στις 7.00  η τροχαία ζωγραφίζει αυτοκίνητα , ξέρουμε ότι οι ιδιοκτήτες τους θα έχουν μία καθώς πρέπει τσαγκαροδευτέρα.Που αφού περάσανε καλά το Σαββατοκύριακο , σήμερα πρέπει να περάσουν από το ταμείο...

   

συνέχεια »

Στον Ο.Α.Σ.Θ. ΤΟΥ 2000...

Εμείς εδώ στην Θεσσαλονίκη δεν ζούμε στο 2013, ζούμε  600-700 χρόνια πίσω . Στα Μουσουλμανικά χρόνια από Εγίρας.

 Στον εικοστό πρώτο αιώνα που ζει όλος ο κόσμος, οι τεχνολογίες και οι λογικές  μεμονωμένες  επιχειρηματικές και κοινωνικές  τρέχουν με ασύλληπτες ταχύτητες για τα δικά μας βραδύκαυστα δεδομένα. 

 Η Τσιμισκή και η Μητροπόλεως είναι οι  κατ΄εξοχήν λεωφορειόδρομοι της πόλης. Εκεί  οι επιβιβάσεις στα λεωφορεία του Ο.Α.Σ.Θ. είναι χιλιάδες κάθε μέρα, εφτά μέρες την εβδομάδα.
 Σ΄αυτήν λοιπόν την πυρίκαυστη ζώνη του κέντρου, η αναζήτηση εισιτηρίου είναι μια Οδύσσεια λες και ψάχνεις το μαγικό χαρτάκι για κανένα ματς του Καμπιονάτο ή για καμιά συναυλία της Πάολα. Στα περίπτερα  πρέπει να παίξεις κίνο για  να βρεις ποιο από τα εκατοντάδες αυτής της περιοχής έχει. Αφού βρεις περίπτερο να έχει γενικώς, καλό είναι να πετύχεις να έχει και την κατηγορία εισιτηρίων που θες. Αν πετύχεις τα παραπάνω, προϋπόθεση για να σου τα δώσει ο περιπτεράς είναι να του δώσεις ψιλά και δει το ακριβές αντίτιμο.Διαφορετικά αντιμετωπίζεις την ευγένειά του...
 Ένα (1) σημείο πώλησης υπάρχει μόνο από τον Ο.Α.Σ.Θ. σε όλο το κέντρο, που προφανώς του αρκεί η κρατική επιδότηση και γι΄αυτό δεν στήνει άλλα 100. Το stand αυτό όμως δουλεύει ώρες ιατρού και πάνω απ΄όλα όχι Σαββατοκύριακο. Με λίγα λόγια οι επιβάτες - πελάτες του Σαββατοκύριακου μπορούν πολύ άνετα να πάνε να κόψουν το λαιμό τους για  να βρούνε εισιτήρια.
 Ανεβαίνεις λοιπόν στο λεωφορείο, είτε αποφασισμένος να το παίξεις κορώνα - γράμματα μπας  και γλιτώσεις το επί 60 πρόστιμο επί της τιμής του εισιτηρίου ή λες θα κόψω μέσα. Τα μηχανήματα τώρα που έχουν μέσα τα λεωφορεία από πού να τα πιάσεις . Η (παρα) λογική του οργανισμού σου λέει:  Γιατί δεν πήγες να πάρεις εισιτήριο από τον περιπτερά που τον πληρώνω μεσιτεία και ήρθες απ΄ευθείας σ΄μένα;  πρόστιμο 10 λεπτά . Γιατί βάζεις νομίσματα  του 1 και 2 ευρώ στο μηχάνημα ; δεν ξέρεις ότι για  τα μηχανήματα που δίνουν ρέστα δεν μας έδινε μίζα ο εισαγωγέας και έτσι δεν τα πήραμε; Μην περιμένεις λοιπόν ρέστα. πάρε το εισιτήριο σου και σκάσε. Πάλι καλά που δεν σε φτύνει κιόλας το μηχάνημα.
 Οι οργανισμοί και οι υπηρεσίες αυτές , έπαψαν  προ καιρού πλέον να είναι κοινής ωφελείας και έχουν μετατραπεί σε κοινής τυραννίας. Αν δεν εξελιχθούν για να συγχρονιστούν με τα σημερινά δεδομένα  και τις ανάγκες μας,  να κλείσουν . Και θα μου πεις οι εργαζόμενοι τί θα απογίνουν.Αν οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να αναβαθμίσουν και να καλυτερέψουν  τις παρεχόμενες προς τον πελάτη υπηρεσίες, να χάσουν τη δουλειά τους. Στον δικό μου επαγγελματικό χώρο όποιος δεν κάνει ή έκανε καλή δουλειά έμενε άνεργος, εγώ έτσι ξέρω. Πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει το παραμύθι ότι οι εργαζόμενοι είναι άμοιροι ευθυνών για το παρεχόμενο αποτέλεσμα και ότι για όλα φταίει το σύστημα που είναι στρεβλά δομημένο.Οι διευθυντάδες, οι προϊστάμενοι,  οι τομεάρχες  και οι υπάλληλοι συγκροτούν το στρεβλό σύστημα. Να καταρρεύσουν μαζί του.
Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει αν είναι αριστερόστροφη ή νεοφιλελεύθερη , Μαρξιστική ή καπιταλιστική η οπτική μου. Είναι απλά το καθρέφτισμα  της καθημερινής  απογοήτευσης του να ζεις στην Ελλάδα.

συνέχεια »

Γιατί...

"Οποιαδήποτε μορφή αναγκαστικής εργασίας απαγορεύεται . Εδικοί νόμοι ορίζουν τα σχετικά με την επίταξη προσωπικών σε περίπτωση πολέμου ή επιστράτευσης για την αντιμετώπιση αναγκών για την άμυνα της χώρας ή επείγουσας κοινωνικής ανάγκης από Θεομηνία ή ανάγκης που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την δημόσια υγεία "  Άρθρο 22 παρ. 4.

Αυτό το κουρελόχαρτο που μας επιβάλανε οι μεγάλοι το ΄74 και εμείς το δώσαμε έκτοτε στον Βενιζέλο για να παίζει και να το γυρίζει όπως θέλει , το Σύνταγμα μας , αυτό τα λέει αυτά. Ρητά και κατηγορηματικά.

 Πού είναι η γαμημένη δημοσιογραφία που θα σηκώσει το ανάστημά της και το δάχτυλό της απέναντι στον Γκεμπελίσκο  Κεδίκογλου , στην Χιμλερική καρικατούρα του Δένδια και στο τιποτένιο ανθρωπάριο Χατζηδάκη;

 Και πού είναι τα άχρηστα μίσθαρνα συνδικαλιστικά και κοινωνικά όργανα που θα αντιδράσουν στις χουντικές επιτάξεις και καταστολές του πατριώτη και  θρησκόληπτου Σαμαρά; Η πιο μεγάλη σχεδόν αντίδραση ακούστηκε από τις συν-κυβερνητικές κεντροαριστερές λούνγκρες , με τις ¨αποστάσεις" που πήραν. 

  Καλά όλοι αυτοί. Οι υπόλοιποι γιατί τους ακούμε; Γιατί ταυτιζόμαστε με τον "απρόσωπο" επιβάτη που θέλει να πάει στην δουλειά του και δεν μπορεί;  Γιατί αντί να ταυτιστούμε με τους εργαζομένους στο μετρό που προσπαθούν με τον αγώνα τους να σπάσουν τις μνημονιακές-τροικανές ισοπεδώσεις των αμοιβών μας , εναντιωνόμαστε μ΄αυτούς και συστρατευόμαστε μα τα λόγια της εξουσίας;

  Γιατί κάνουμε σαν να μην θέλουμε, κάποια κοινωνική-εργασιακή ομάδα να σπάσει τον τσαμπουκά της κυβέρνησης και τον κατήφορο που έχουν πάρει οι εργασιακές συμβάσεις και οι αμοιβές μας; 

 Εν τέλη γιατί οι εργαζόμενοι στην Αθήνα που δεν μπορούν να πάνε στην δουλειά τους δεν "βγαίνουν στο βουνό" μαζί με τους απεργούς; 

 Και επί πλέον  πού είμαστε  εκείνοι οι 1.000.000 άνεργοι και ως εκ τούτου εύκαιροι; Γιατί λουφάζουμε προσπαθώντας να καταλάβουμε τον κόσμο μέσα από τα ανακοινωθέντα των κομμάτων δια στόματος εξωνημένων δημοσιογραφίσκων; Γιατί δεν λιώνουμε τα παπούτσια μας στον "δρόμο";

Γιατί  γιατί  γιατί...

  Ευτυχισμένοι εσείς που πήρατε τον ομμάτιον σας και και εξαφανιστήκατε από την σάπια τούτη χώρα.

συνέχεια »

24 Ιανουαρίου...

  Μια φορά και έναν καιρό... στα πολύ παλιά χρόνια, υπήρχε  ένα μεγάλο και δοξασμένο βασίλειο που λεγόταν Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Σε μια απομακρυσμένη από την πρωτεύουσα πόλη , γεννήθηκε καλή ώρα μια μέρα σαν και τη σημερινή  ένα αγόρι που του δώσανε το όνομα Αδριανός. Όνομα που πήρε από  την πόλη που καταγόταν ο πατέρας του. Μεγαλώνοντας ο Αδριανός, γούσταρε πολύ τους Έλληνες και γι΄αυτό μελέτησε και έγινε βαθύς γνώστης της Ελληνικής γραμματείας,  η οποία τον ξεστράβωσε δίνοντας του  τα εφόδια για να γίνει μεγάλος ηγέτης. Η ενασχόληση με τα Ελληνικά,  του έδωσε το usser "Γρεκούλους" (το Ελληνάκι) και την χαρακτηριστική Ελληνική λεπτότητα ( αυτήν την παλιά , όχι την σημερινή, την χοντροκοπιά).
  Στα 41 του λοιπόν , τσουπ ,  να τος  ο μάγκας αυτοκράτορας της Ρώμης. Φυσικά με όλη την αλληλουχία και  διαδοχή των γεγονότων που προηγούνταν μιας αυτοκρατορικής διαδοχής στην Ρώμη·πλαστογραφίες , παραγκωνισμοί, δολοφονίες και όλα  αυτά τα ωραία που αρέσουν και αγαπούν όόόόλοι οι υποψήφιοι μνηστήρες της εξουσίας όπου γης , ες αεί.
  Μόλις λοιπόν πήρε το σκήπτρο, το πρώτο πράγμα που έκανε ο ντερβίσης , ήταν να διαγράψει από τα τεφτέρια του κράτους όλους τους φόρους που είχαν καθυστερήσει να πληρωθούν . Οοοοοοο, δόξα τη μακροθυμία σου κύριε και αφέντη μας, από κάτω όλοι οι Ρωμαίοι· οι πληβείοι . Γιατί οι άλλοι, οι συγκλητικοί τον θέλανε τηγανιτό και κομμένο κομματάκια.Πού ξανακούστηκε ηγέτης να χαρίζει φόρους. Αυτά ούτε στην Ελλάδα δεν γίνονται. Έλα όμως ντε που αυτές τις ιδέες τις είχε ξεσηκώσει από την Ελληνική γραμματεία, η οποία τον δίδαξε ότι ο ηγέτης πρέπει να είναι για τον λαό και όχι ο λαός για τον ηγέτη. Ψιλά γράμματα θα μου πεις τώρα. Έ, παραμύθια λέμε , τα ψιλά γράμματα ψάχνουμε. Τες πα, πίσω στην ιστορία μας.
  Ο αυτοκράτορας μας λοιπόν που του  αρέσανε πολύ οι τσάρκες και τα ταξιδάκια ( σε ποιον μήπως και δεν αρέσουν), πέρασε όλα τα χρόνια που αυτοκρατόρευε ,  περιοδεύοντας απ΄άκρη σ΄άκρη σ΄όλο το αχανές βασίλειο. Θεμελίωνε έργα και μετά ξαναγυρνούσε για να επιβλέψει την πρόοδό τους.
 Κάποια στιγμή , ο δρόμος του τον έβγαλε στην Αθήνα. Ελληνομαθής αλλά και περίεργος γαρ, προσκύνησε λαμβάνοντας μέρος στα Ελευσίνια μυστήρια. Εκεί λοιπόν, τί του κάνανε οι Δημητρούλες και οι Περσεφόνες  , τον μαγέψανε τον άνθρωπο  και έμεινε για πάρα πολύ καιρό στην Αθήνα.
 Έχτισε μια πύλη στα τείχη  που συναντιόταν η παλιά με την νέα πόλη και της έδωσε το όνομά του: "η Πύλη του Αδριανού" . Κι αν δεν έχουν  τραβήξει πλάνα ο Δαλιανίδης  και η Φίνος φιλμς από ΄κει. Αποπεράτωσε τον ναό του Διός που είχε ξεκινήσει να κατασκευάζεται  επί Πεισίστρατου  600 χρόνια πριν· αυτό που σήμερα ονομάζουμε στήλες του Ολυμπίου Διός και που στις ρίζες τους άρχισε να γιορτάζετε η Καθαρά Δευτέρα υπό το βλέμμα του Όθωνα, αλλά αυτό είναι από άλλο παραμύθι που θα το πούμε άλλη φορά. Έκανε διαπλάτυνση της οδού Κορίνθου- Μεγάρων, την κακιά Σκάλα δηλαδή, το οποίο ήταν ένα παλιό λαϊκό αίτημα που κρατούσε από την εποχή του Θησέα.
 Και σαν Ρωμαίος που ήτανε και σέβονταν τον εαυτό του , έχτισε και ένα υδραγωγείο με το ανάλογο σύστημα αγωγών ύδρευσης. Και ο μπαγάσας το έκανε τόσο καλό ,που μέχρι το 1930  η Αθήνα υδροδοτούνταν μόνο απ΄αυτό.
 Έφυγε από την Αθήνα και έζησε αυτός καλά , αλλά εμείς όχι καλύτερα, γιατί ήρθαν οι δικοί μας μετά το 1930 και κάνανε το Μόρνο. Και στο όνομα της δήθεν έλειψης νερού ή οποιουδήποτε άλλου αγαθού, δωσ΄ του αυξήσεις, δωσ΄ του φόρους.

συνέχεια »

ΟΙΚΟΔΟΜΟΙ: Συνεχίζουν με τις ταξικές δυνάμεις στο τιμόνι της Ομοσπονδίας

Ολοκληρώθηκαν σήμερα το μεσημέρι οι εργασίες του 23ου ΣΥΝΕΔΡΙΟ της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ με την εκλογή νέας διοίκησης και αντιπροσώπων για τη ΓΣΕΕ, με τις ταξικές δυνάμεις να παραμένουν στο τιμόνι της Ομοσπονδίας.

  

Το τριήμερο συνέδριο (ξεκίνησε την Παρασκευή), αποτελεί μια σοβαρή παρακαταθήκη για τους αγώνες των εργαζομένων του κλάδου, καθώς επεξεργάστηκε τη γραμμή πάλης σε μια κρίσιμη περίοδο. Η σφοδρή αντεργατική επίθεση και η τεράστια ανεργία που συντρίβουν τους οικοδόμους, έρχεται σε αντιπαράθεση με την ίδια την πραγματικότητα όπου αναδεικνύεται το σύνολο των δυνατοτήτων για να μπορέσουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να καρπώνονται τον πλούτο που παράγουν. Πάνω σε αυτό το πλαίσιο, όπου η πάλη για την ανακούφιση των άμεσων και επίκαιρων δυσκολιών που αντιμετωπίζει ο κάθε εργαζόμενος του κλάδου, συναντά την ανάγκη να αναπτύσσεται η πάλη ως και το επίπεδο της αλλαγής τάξης στην εξουσία, κινήθηκε το ίδιο το Συνέδριο.

Χτες, Σάββατο, πραγματοποιήθηκαν συνολικά 41 τοποθετήσεις συνέδρων. Οι παρεμβάσεις κινήθηκαν στους εξής άξονες:

-- Πάλη ενάντια στην ανεργία.

-- Δράση για τη συμπόρευση με τα σύμμαχα στρώματα και κύρια με τους επαγγελματοβιοτέχνες, που δραστηριοποιούνται στον κλάδο, καθώς διαπιστώθηκαν τα κοινά συμφέροντα στην πάλη για την ανάκαμψη της οικοδομικής δραστηριότητας με όρους που θα συμφέρουν εργάτες και ΕΒΕ.

-- Δράση για την υπεράσπιση και την αλληλεγγύη των οικοδόμων και των άλλων στρωμάτων που μαστίζονται από τις συνέπειες της κρίσης, μέσα από τις Λαϊκές Επιτροπές.

-- Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στην πάλη για να μπει στη μάχη ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας.

Σημαντική εμπειρία ήρθε από κάθε περιοχή της χώρας πάνω σε αυτά τα ζητήματα.

Σήμερα, εγκρίθηκε το σχέδιο δράσης, καθώς επίσης και ψηφίσματα ενάντια στη δράση της Χρυσής Αυγής, καταδίκης της δολοφονίας μετανάστη στα Πετράλωνα καθώς και για τη μονομερή διαγραφή του χρέους. Τέλος, αποφασίστηκε η συμμετοχή των οικοδόμων στην απεργία που έχει προκηρυχθεί ήδη για μέσα στον Φλεβάρη για τις ΣΣΕ.

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή, στο κλείσιμο των εργασιών του συνεδρίου, που ο πρόεδρος της απερχόμενης Διοίκησης της Ομοσπονδίας, Γιάννης Πάσουλας, ανακοίνωσε την αποχώρησή του, λόγω συνταξιοδότησης, με τους συνέδρους να ξεσπούν σε χειροκροτήματα.

902.gr

συνέχεια »

"...Όσες κι αν χτίζουν φυλακές κι αν ο κλοιός στενεύει ο νους μας είναι αληταριό που όλο θα δραπετεύει..."

Τώρα λοιπόν που πέρασε ο καιρός της αμηχανίας και των αόριστων ευχών, ας αρχίσουμε να κάνουμε  κάτι πιο πρακτικό και άμεσο , που με μηδενικό κόστος  θα ανεβάσει την ποιότητα της καθημερινότητας μας στα ύψη.
 Κλείστε τα μάτια και τα αυτιά σας στην καθεστωτική προπαγάνδα. Αποφύγετε τις ειδήσεις και τις πολιτικοαοριστολογίες των πολιτικάντηδων και των μέσων, ΄όπως ο διάολος το λιβάνι. Σβήστε  από τους σελιδοδείκτες σας όλους τους ψαγμένους- ενημερωτικούς-κομματικούς-παραταξιακούς ιστοτόπους και ιστολόγια. Ακούστε μόνο μουσικά ραδιόφωνα. Κατακρημνίστε τις κυκλοφορίες των εφημερίδων.
 Αυτό είναι το απόλυτο φάρμακο για την διαταραγμένη ψυχολογική και κοινωνική μας υγεία. Το εφήμερο της καθημερινής προπαγάνδας δεν έχει να μας προσδώσει τίποτα. Η αποφυγή της πολλά. Η προσωπική μου εμπειρία μετά από ένα χρόνο μακριά από την γνώση-εμπέδωση του εφήμερου, έκανε κατά πολύ καλύτερη την ζωή μου. Ανακαλύπτεις πόσο αστείο είναι όλο το έργο :  Κάποιοι κάθονται μαντρωμένοι μπροστά στην καθεστωτική  ενημέρωση-προπαγάνδα περιμένοντας να σωθούν· κάποιοι άλλοι πλουτίζουν σώζοντας τους εαυτούς τους· οι πρώτοι τότε αγανακτούν, σηκώνουν το δάχτυλο, τους βρίζουν αηδιασμένοι και  συζητάνε με φίλους στο μεσοδιάστημα της ενημέρωσης -μάντρωσης τους. Τρομερά αστείο και διαχρονικό.
 Απομακρυσμένος από την προπαγάνδα, ανακαλύπτεις το απεριόριστο των λύσεων και του νου. Απαγκιστρωμένος από την μέγκενη της,  μπορείς ανενόχλητος πλέον να διεκδικήσεις το δικό σου προσωπικό όνειρο. Πρέπει κάποια στιγμή να αρχίσουμε να ζούμε  για τον εαυτό μας· με δικές μας  ιδέες και λογικές, που παράχθηκαν από τις συναναστροφές μας και όχι μ΄ αυτές που επιβάλλονται από την προπαγάνδα. Αποδράστε από την φυλακή της και ελάτε στην παρέα μας, γιατί να ξέρετε ότι είμαστε πολλοί εκεί έξω. Αποδράστε και δουλέψτε το μυαλό σας. Αν γίνουμε ανεξάρτητοι κριτές του γίγνεσθαι , τότε θα αλλάξουν όλα. Πρέπει όμως πρώτα να αλλάξουμε εμείς . Ο καθένας μόνος του , στο μέτρο που μπορεί και στην κατεύθυνση που θέλει. Βγείτε έξω, αγαπήστε, διαβάστε , συμμετέχετε και συναναστραφείτε με ανθρώπους που έχουν να σας δώσουν κάτι διαφορετικό από το μασημένο σανό της προπαγάνδας. Ξεκουμπωθείτε μπροστά στις μέχρι τώρα περίεργες ιδέες, ακούσματα και διαβάσματα· πάντα υπήρχαν , απλά ήταν εκτός "κατευθυντήριας γραμμής" .Βγείτε "έξω" και θα ανακαλύψετε έναν μαγικό κόσμο που περιμένει να τον "περπατήσετε" . Έξω από τον προβεβλημένο και επιβεβλημένο  τρόπο ζωής ( life style Ελληνιστί), υπάρχει η ΖΩΗ και ο θεσπέσιος αγώνας της . Προσπαθήστε να συμμετέχετε οι ίδιοι σ΄αυτόν και όχι δια αντιπροσώπου. Κι αν δεν θέλετε να το κάνετε  για σας κάντε το ως εκδίκηση γι΄αυτούς . Γιατί να ξέρετε , είναι αυτό που φοβούνται  περισσότερο.
 Τότε και μόνο τότε, ο νους σας θα δραπετεύει αλητεύοντας σαν αερικό!
                                                                                                                                                         Κουκ

συνέχεια »

Βαρέθηκα...

Όλους θα τους πάρει η μπάλα κι ας μη φτάνουν εκατό σελίδες. Όλους όσους βαρέθηκα σ' αυτόν τον υπέροχο τόπο, μα και τόσο κατάλληλο συνάμα για το άνθισμα της ''φαιδράς πορτοκαλέας''. Εναλλακτικές καλλιέργειες δεν μας συστήνουν οι τηλεοράσεις μέρα-νύχτα? Ε, να λοιπόν που ''το 'χουμε''! Φαιδρά πορτοκάλια παράγουμε χωρίς σταματημό. Μόνο που δεν γελάμε πια μ' αυτά. Απλά τα βαρεθήκαμε. Απλά δεν τ' αντέχουμε άλλο κι ας πρέπει(?) να τα υποστούμε.
  Και δεν είναι μόνο τα υπέροχα αγόρια και κορίτσια που πηγαινοέρχονται στα έδρανα και τα κανάλια προσπαθώντας να πείσουν τον κόσμο γι' αυτά που δεν πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Είναι και τα χίλια δυό απολιθώματα σε τέχνη, πολιτισμό, αθλητισμό και δεν ξέρω σε τι άλλο, που μου προκαλούν πλήξη αφόρητη.
  Και για να τα πάρουμε με τη σειρά ''εν αρχή ην η Βουλή'' που τη θαυμάσαμε (γι' αυτό το λίγο που μπορέσαμε) γι' άλλη μια φορά χθες βράδυ. Νεοδημοκράτες όψιμοι σωτήρες, με σοβαρό ύφος στο στενό τους κεφάλι και Συνασπιστές σαστισμένοι απ' την απρόσμενη έξοδό τους στο Τσάμπιονς Λινγκ. Πασόκοι με φρέσκο παρελθόν, υποβιβασμένοι όντες ν' αναζητούν σανίδα σωτηρίας. Κομμουνιστές απ' την κατάψυξη και Ανεξάρτητοι Έλληνες με έκδηλο τον φόβο μήπως δεν είναι ανεξάντλητοι. Χρυσαυγίτες ''γαμάω και δέρνω όπου με παίρνει'' και ντροπιασμένα Κουβελόπαιδα συνθέτουν ένα σκηνικό που μου προκαλεί τόσο ενδιαφέρον, όσο θα μου προκαλούσε μια τσόντα με πρωταγωνίστρια την Όλγα Τρέμη!(που τέτοια τύχη η κρύα!!!).
 Χάλια αδιόρθωτα. Ασορτί με τη χώρα. Δεν εμπνέουν με τίποτα και φαίνεται. Βάλε και το ότι έχουμε λίγο-πολύ πειστεί, πως δεν περνάνε και πολλά πράγματα απ' τα χέρια τους και τα χέρια μας κι όλα μοιάζουν σχεδόν αδιάφορα. Άντε να εξαιρέσω εν μέρει τον Αλέξη και την παρέα του, που δίνουν κάποια ψήγματα ελπίδας· αδύναμα όμως, θαρρείς σχεδία κόντρα σ' ορμητικά νερά.
  Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα η όλη φάση φέρνει λιγάκι ναυαγούς σ' έρημο νησί. Λίγα τα αγαθά και μεγάλη η ταλαιπωρία του να ζεις σε τέτοιο τόπο. Ζεις περιμένοντας το μοιραίο (με τις τακτικές των κυβερνώντων) ή τολμάς να σαλπάρεις με τη σχεδία του Αλέξη κι ο θεός βοηθός?
   Τους Νέους Κόσμους οι τολμηροί τους ανακάλυψαν αλλά και οι καρχαρίες με τους τολμηρούς χορταίνουν συνήθως.
   Το σενάριο να σε βρει καράβι στο νησί το αποκλείω γιατί δεν σε ψάχνει κανείς.(Επίσης εννοείται πως στο νησί δεν βρίσκεται η αγαπημένη μου Σαρλίζ, γιατί δεν είναι Ελληνίδα να τραβάει κανένα ζόρι!)
  Και για να συνεχίσω να απαριθμώ το τι βαρέθηκα, θα πάω στα κανάλια. Αήδια και πλήξη ανάμικτα, μου προκαλούν οι ειδήσεις τους και οι συζητήσεις τους. Στημένες, κομμένες και ραμένες. Με δοτούς δημοσιογράφους, με δοτές ερωτήσεις και ανώδυνες απαντήσεις. Κουραστικό επίσης το να ψάχνεις μια ζωή να βρεις τι κρύβεται πίσω από κάθε τους ανακοίνωση και κάθε τους απόφαση. Ψυχοφθόρο το να αναζητάς ποιο ''λάκκο έχει η φάβα''. Το να πρέπει να γίνεις δημοσιογράφος ο ίδιος για ν' ανακαλύψεις την αλήθεια, αφού ο Βαξεβάνης είναι ένας και οι απάτες εκατοντάδες. Κι όσο για τα blogs, άλλο δράμα. Ψάχνεις να δεις πώς πορεύονται, από πού εκπορεύονται και αν εκπορνεύονται? Όταν φυσικά δεν ασχολούνται με τα δίδυμα της Καλομοίρας και το σκισμένο καλσόν της Βανδή. Χάλια!!!
  Κι άντε να ξεφύγουμε για μιά στιγμή απ' την πολιτική. Δεν θ' αλλάξει και πολύ το όλο θέμα. Ο Νταλάρας, ο Πάριος και η Αλεξίου προσπαθούν να σπάσουν τα νεύρα του Τζιμάκου που πριν 30 χρόνια φώναζε ''όχι άλλο Νταλάρα,Πάριο κι Αλεξίου''. Δεν τα παρατάνε με τίποτε. Ντούρασελ. Κι ο Τζιμάκος επίσης. Τους χτύπησε το ασφαλιστικό, η αφραγκιά ή η απληστία δεν ξέρω, μα τους βαρέθηκα. Αρκετά. Τα ονόματα φυσικά είναι ένα μικρό δείγμα όλων αυτών που με σβησμένη φωνή και ανύπαρκτη διάθεση περιφέρονται ανα την Επικράτεια. Και δεν είναι λίγοι.
  Και στο σανίδι τα ίδια. Ο Βουτσάς κι η Καραγιάννη χωρίς κότερο και χωρίς βόλτα. Ο Κωνσταντίνου χωρίς χιούμορ. Φτάνει. Ινάφ!!!
 Μας γεμίσανε πλήξη και στον αθλητισμό τα χιλιάδες λαμόγια που μας κάνανε ερευνητές στημένων παιχνιδιών και ντοπαρισμένων ρέκορντμαν. Που μας φτιάξανε πρωταθλητές-Γάβρους σε άδεια γήπεδα και χωρίς αντιπάλους. Με ''κοράκια'', με στημένα και υποκλοπές. Τι να είμαστε λοιπόν? Ντέντεκτιβς, δικαστές ή φίλαθλοι? Κουράστηκα, κι ας πηγαίνω Καυτανζόγλειο στην Ηρακλάρα, λόγω παθολογικής αγάπης.
 Την σακατέψανε τη χώρα μάγκες. Τη γονατίσανε. Κάθε πτυχή της πύο αναβλύζει. Χάθηκε η εμπιστοσύνη σ' όλους τους τομείς κι όχι άδικα. Τα σκάνδαλα και οι ρεμούλες από τον τελευταίο πολίτη, μεχρι τους κορυφαίους υπουργούς. Η αναξιοσύνη παντού και πάντα.
  Παρέλαση ατάλαντων και διατηρητέων στην τέχνη, παρέλαση λαμόγιων στα υπόλοιπα.
 Κι εμείς να βρίσκουμε αποκούμπι σε κάτι τραγούδια σαν κι αυτό του προλόγου με τον καλό τον Παπακωνσταντίνου. Τον Θανάση. Όχι τον συνάδερφό του τον Βασίλη που κούρασε και τον άλλο τον πρώην υπουργό που χάνει τα στικάκια.

"...Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
κι αν ο κλοιός στενεύει
ο νους μας είναι αληταριό
που όλο θα δραπετεύει..."

συνέχεια »

Έχε το νου σου στο παιδί...

Όσο κι αν το ψάχνω, όσο κι αν προβληματίζομαι, πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. ''Μόνο αν γλυτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα''.
  Η ζωή μας σ' ένα τόπο που ο καθένας μας θεωρεί φυσιολογικό το να παίρνει φακελάκι ο γιατρός, μίζα ο πολιτικός και λάδωμα ο πολεοδόμος, ο κτεατζής και ο κάθε δημόσιος λειτουργός, μπορεί ν' αλλάξει μόνο αν μεγαλώσουμε διαφορετικά τα παιδιά μας.
  Το σκουπιδαριό στους δρόμους τις παραλίες και στα μυαλά μας επίσης μπορεί να αλλάξει μόνο αν τα παιδιά μας αγανακτήσουν απ' αυτό που δυστυχώς δεν μας αγανακτεί πια.
  Η ανικανότητα, η αναξιοκρατία και ο θρίαμβος του τίποτα θα πάψει οριστικά, όταν θα προκαλέσει τάση προς εμετό στα παιδιά μας· όχι σε μας.
  Δεν είναι που απελπίστηκα. Δεν είναι πως βαρέθηκα. Απλά όταν στο D.N.A. σου από πιτσιρικάς έχει περάσει όλο αυτό το χάλι λίγα μπορείς να κάνεις. Εξάλλου είναι τόσο πολλά αυτά που θέλουν ξήλωμα και ξαναφτιάξιμο που απελπίζεσαι.
  Κι ας θεωρήσουμε πως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Ψάξε να βρεις την αρχή. Είναι άραγε οι υπουργοί που εκόντες-άκοντες ξεπούλησαν τη χώρα ή ο δασκαλάκος που μιζάρεται 20 ευράκια απ' το βιβλιοπωλείο που του πουλάει μολύβια για το σχολείο? Προσωπικά δεν περιμένω ούτε απ' τον πρώτο να κάνει αυτό που πρέπει για να πάει η χώρα ένα βήμα μπροστά, ούτε απ' τον δεύτερο να διδάξει πέντε σωστά πράγματα στο παιδί μου. Άιντε το πολύ-πολύ να του εμφυσήσει το πως θα γίνει φίτσουλας για να ξεπερισσέψει κανένα φραγκοδίφραγκο για να κάνει δωράκι στην παράνομη σχέση.
   Βαθύ το πηγάδι. Άπατο. Εκεί είναι το μυστικό. Είναι τόσα πολλά τα στραβά στην πανέμορφη χώρα μας που σε κομπλάρουν. Μικροί-μεγάλοι απατεώνες όλοι μας, με μπούσουλα το βόλεμα, επιτρέψαμε στον υπέρβαρο ατακαδόρο πολιτικό να μας εμπλέξει στο μεγάλο φαγοπότι. Και μετά την πρώτη αγανάκτηση και αντίδραση, η δεύτερη σκέψη λέει πως δεν έχει και τελείως άδικο. Φυσικά και δεν φάγαμε τις ίδιες ποσότητες. Άλλωστε διαφέρουν και οι κοιλιές μας.
   Δεν αισθανθήκαμε όμως κλέφτες όταν πήραμε μαϊμού αναπηρική σύνταξη κι όταν τις μισές μέρες στη δουλειά μας χτυπούσαν άλλοι τις κάρτες.Βρήκαμε άλλοθι στις μεγαλοαπατεωνίες των πολιτικών μας, όταν ως γιατροί γεμίσαμε φακκελάκια κι ως δικηγόροι δεν πληρώσαμε φράγκο στην εφορία. Όταν ως μικρομέγαλοι αγρότες φτιάχναμε πισίνες με τα λεφτά των επιδοτήσεων και μετά καίγαμε λάστιχα στους δρόμους. Όταν πιάσαμε την κάθε γωνία στο δημόσιο απλά και μόνο γιατί δεν θέλαμε να ταράξουμε την τεμπελια μας κι όταν ως Δήμαρχοι νυν και πρώην τ' αρπάζουμε σε σακκούλες σκουπιδιών για να μην μολύνουμε τα άσπηλα χέρια μας. Πάνε είκοσι χρόνια κι ακόμα θυμάμαι έναν υπάλληλο του θρυλικού Ο.Δ.Δ.Υ. να έχει αρπάξει πάνω από 500.000δρχ. σε μια μέρα έχοντας κι έναν σταυρό στην κολοτσέπη για παν ενδεχόμενο. Μπλέκουμε και τον Εσταυρωμένο στις βρωμιές μας!!!Βατοπέδιο style!!!
  Γι αυτό σου λέω! Δεν τελειώνει με τίποτε. Λερναία Ύδρα χωρίς ΗΡΑΚΛΗ η κατάσταση!(εμ αφου μας ρίξατε κατηγορία καλά να πάθετε!!!)
  Τουλάχιστον να μη μεγαλώσουν έτσι τα παιδιά μας. Με τη λογική του βολέματος και του ''δε βαριέσαι''. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρξει διαφορετική παιδεία. Κυρίως απ' το σπίτι. Κι όταν ζητώ παιδεία δεν θέλω αοριστολογίες και γενικότητες. Ανατροφή με  σεβασμό στη φύση, στη χώρα, στο συνάνθρωπο, στη διαφορετικότητα.
Είναι τεράστια η δύναμη ενός γονιού και φυσικά ενός δασκάλου. Παράγει παιδιά δολοφόνους στ΄Αμερικανικά σχολεία και στις γειτονιές της Ξάνθης. Δημιουργεί ανθρωπάρια που με χαρά ξυλοκοπούν φοβισμένους μετανάστες. Γεννάει ανθρώπους που θα πατήσουν κυριολεκτικά και μεταφορικά σε πτώματα γιατί αυτή είναι η αγωγή τους.
   Στο χέρι μας είναι άλλα πράγματα να θεωρήσουν αυτονόητα τα παιδιά μας.
   Γιατί αν γλυτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα...

συνέχεια »