Έχεις ακούσει ποτέ τι κρότο κάνει η τηλεόραση όταν σπάει?

Ακούγοντας αυτή τη φράση από τον  Θανάση Παπακωνσταντίνου θυμήθηκα την πικρία αλλά και την οργή που ένιωσα πριν αρκετά χρόνια, όταν συνειδητοποίησα ότι αυτό το κουτί που έχουμε όλοι στα σπίτια μας δεν προορίζετε ως μια συσκευή ψυχαγωγίας και πληροφόρησης αλλά ως  μέσο χειραγώγησης όλου του πληθυσμού της γης. Θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω και ως σκουπιδότοπο. Έναν αχανή σκουπιδότοπο  με εξαίρεση μια μικρή όαση γνώσεων και όμορφων πραγμάτων.
Η συνταγή της είναι γνωστή : Έργα όπου όλες οι διαφορές λύνονται με μπουνιές και όπλα, ειδήσεις τρομοφοβίας, δημοσιογράφοι κοκατίλ, γλοιώδεις πολιτικοί τηλεστάρ, πάνελ με αργόσχολους, είδωλα του κώλου, ανούσιες σειρές  ξεχειλισμένες από προβλήματα γιατί τα δικά σου ποτέ δεν είναι αρκετά,  διαφημίσεις ώστε να εξακολουθείς να είσαι πρεζάκιας καταναλωτής, ψυχαγωγικές εκπομπές με δώρο χάπια υπομονής γιατί διαφορετικά τρως το τηλεκοντρόλ, σκάνδαλα, γκάλοπ, αναλύσεις, υποσχέσεις κ.α.
 Χθες βράδυ ενώ όλα τα κανάλια εκτελούσαν την παραπάνω συνταγή, έτυχε να παρακολουθήσω την εκπομπή ‘’Σαν σήμερα στον 20ο αιώνα’’ η οποία προβάλλεται από την  ΕΤ1 και έμαθα ότι σαν σήμερα γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους μαέστρους στον κόσμο και ότι ήταν Έλληνας. Ωπα ρε φίλε. Γιατί δεν το είχα ακούσει ποτέ ως τώρα αυτό? Και αφού έχω μάθει για το έργο αλλά και για την ύπαρξη αυτού του μεγάλου Έλληνα , μαθαίνω επίσης ότι σαν σήμερα το 1903 στο Σαν Φραντσίσκο έγινε σεισμός 8,3 Ρίχτερ και ολόκληρη η πόλη καταστράφηκε. Ήταν σαν έπεσε μια ατομική βόμβα 12000 φορές πιο ισχυρή από αυτή στη Χιροσίμα. Εσύ το ήξερες? Εγώ όχι..
Ωραία σκέφτομαι , πάλι καλά που είναι κι αυτή η κρατική τηλεόραση και μαθαίνουμε και κάτι. Αφού τέλειωσε η δεκάλεπτη (εξαιρετική για εμένα) εκπομπή ας δω τι έχει η ΝΕΤ. Ειδήσεις με 7 παράθυρα. Πάλι τα ίδια? Ας βάλω ΕΤ3. Πολιτική εκπομπή με 5 καλεσμένους(περιφεριάρχες,δημάρχους,βουλευτές κτλ). Εντάξει, ας δώ τι έβαλε η ΕΤ1. Θεματική βραδιά σε ένα κατασκότεινο αχώνευτο στούντιο. Καλά ρε παλικάρια της ΕΡΤ, για ποιο λόγο να πληρώνουμε 3 κανάλια όπου και τα 3 να έχουν ενημερωτικές  εκπομπές,  μεσημεριανές, απογευματινές και βραδινές ειδήσεις? Για να έχουμε δικαίωμα επιλογής? Δηλαδή πως νομίζετε ότι σκεφτόμαστε?
 ‘’  γαμώτο, άκουσα στις ειδήσεις της ΕΤ1 πως θα συνδέσουμε τα ψυγεία μας online με την εφορία.  Ας βάλω στις ειδήσεις της ΝΕΤ γιατί η Στάη είναι πιο έγκυρη. Μμμ και η Στάη τα ίδια λέει, καλύτερα να δω ΕΤ3 που είναι καλεσμένος ο διευθυντής της εφορίας’’
Δηλαδή κανένας σας δεν σκέφτηκε πως πρέπει να τα κατηγοριοποιήσετε?  Ενημέρωση και μόνο, στο ένα κανάλι. Τέχνες, επιστήμες, μουσική και αθλήματα στο άλλο και ταινίες στο τρίτο.
Μάλλον ζητάω πολλά..που είχα μείνει όμως? Α ναι, στο λεγόμενο ζάπινγκ(άκου τώρα λέξη, τέλος πάντων). Κάνοντας ζάπινγκ λοιπόν, είναι σαν να κρατάω το μπολ από το παραπάνω μίξερ με τα σκατά και να  προσπαθώ εκεί μέσα να βρω κάτι που τρώγετε. Δε λέω, το βρίσκω που και που. Όπως το frozen planet του ΣΚΑΙ. Τόσο όμορφες εικόνες, τόσα πράγματα που δεν γνωρίζουμε για τα ζώα και την φύση της ανταρκτικής που  άνετα θα μπορούσες να πιστέψεις πως όλα αυτά που παρακολουθείς δεν βρίσκονται στον πλανήτη μας αλλά σε έναν άλλο όπου κατοικούν μόνο τα ζώα.
Τελικά, έρχομαι στο συμπέρασμα πως δεν είμαστε από την φύση μας ‘’ρακοσυλλέκτες’’. Απλά είμαστε υπόδουλοι της συνήθειας. Συνηθίσαμε τόσο πολύ στα σκουπίδια που μας ταΐζουν  τα τελευταία χρόνια, που πλέον κάτι πραγματικά ωραίο στην τηλεόραση, μας φαίνεται περίεργο. Το τραγικότερο όλων είναι ότι το σύνολο των τηλεθεατών θεωρεί αδιαμφισβήτητο,  ότι ακούσει και δει από το κουτί. Θα τελειώσω με μια συνομιλία που έγινε πριν δυο χρόνια(νομίζω) 15 Οκτωβρίου, πρώτη μέρα διάθεσης πετρελαίου θέρμανσης ανάμεσα στον πατέρα μου και μια πελάτισσα.
Αφού έχουμε πάει στο σπίτι της κυρίας και απλώσαμε την μάνικα ως το ντεπόζιτο της ρωτάει ο πατέρας μου :
-πόσο να βάλω κυρά Μαρία?                                                                                                                                                            -Πόσο το χεις Κώστα?                                                                                                                                                              - Ενενήντα οχτώ λεπτά.                                                                                                                          - - Ενενήντα οχτωωω? Καλά γιατί τόσο ακριβό? Η τηλεόραση είπε ενενήντα πέντε.                                                                     - Η τηλεόραση μπορεί να είπε, αλλά τελικά ενενήντα οχτώ ξεκίνησε.                                                                         - Α, όχι Κώστα όσο είπε η τηλεόραση θα με το βάλεις.                                                                                                               - Ενενήντα πέντε είπε?                                                                                                                                                                 - Ναι.                                                                                                                                                                                             - Ε άνοιξε την τηλεόραση και βάλ΄το από εκεί τότε.

                                                                                                                                    Καπόνιας Δήμος.

συνέχεια »

Απρίλη ψεύτη...

 Να στήσουμε εξέδρες στην παραλία στη Σαλονίκη, να στήσουμε και μπροστά στη Βουλή (προσφορά από την ''Panos stageland''). Στο Ηρώον του χωριού μας να μαζευτούμε όλοι. Σε κάθε μικρό χωριό ή μεγάλη πόλη της επικράτειας να το γιορτάσουμε. Κάθε ιερωμένος στο τέλος της λειτουργίας την Κυριακή να πει κι αυτός δυο κουβέντες, μήνυμα των Δεσποτάδων. Να μη λείψει κανείς απ' τη γιορτή που μας αρμόζει. Τη γιορτή που μας εκφράζει. Την Πρωταπριλιά.
  Δικαιωματικά την ύψιστη τιμή του κρατήματος της σημαίας θα την παραχωρήσουμε σ' αυτούς που χωρίς κόπο την κέρδισαν. Στους πολιτικούς και τους δημάρχους με τις μεγάλες κοιλιές,-στηρίγματα για την βάση του κονταριού της γαλανόλευκης-με τις μεγάλες γλώσσες, που κόκκαλα δεν έχουν και κόκκαλα τσακίζουν και τα μικρά μυαλά. Σ' αυτούς αξίζει πρώτοι να περελάσουν σ΄αυτή την ιδιαίτερη νεοελληνική γιορτή που φαντάζομαι.
  Παραστάτες φοβεροί, όλοι οι παρατρεχάμενοι. Οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Οι οργανωτές του πάρτυ που τόσα χρόνια κράτησε. Οι υποστηρικτές και οι δημοσιοσχεσίτες που γέμιζαν το μαγαζί. Οι D-Js που είχαν δυνατά τη μουσική, ωστέ να μην ακούμε τίποτε άλλο και τίποτε να μην μπορούμε να συζητήσουμε. Οι μπάτσοι που κάνανε τα στραβά μάτια για την υπέρβαση ωραρίου τσιμπώντας κι αυτοί το χαρτζηλικάκι τους! Όλοι τους γύρω-γύρω, άλλος κοντύτερα κι άλλος μακρύτερα στη σημαία-σύμβολο της πατρίδας, που τόσο πολύ μας λέγανε πως αγαπούσαν.
  Δοιμιρίτες οι γνωστοί (και τελευταίως αλλαξοπιστήσαντες) μπλε και πράσινοι γοβιοί που στήριξαν αυτό το τεράστιο ψέμα, αυτήν την τεράστια κλοπή που κι όλο το μήνα να την ''γιορτάζαμε'' θα ΄τανε λίγο. Αυτοί που το πίστεψαν (ή έκαναν πως το πίστεψαν για να τσιμπήσουν κι αυτοί τους καρπούς του ψεύτη του Απρίλη!).
  Και τέλος, θεατές άβουλοι και χειροκροτητές όλων αυτών, εμείς οι προσφάτως εξοργισμένοι με ό,τι κινείται. Εμείς που γουστάρουμε να πετάμε ντομάτες σ' αυτούς που, μέχρι πριν από λίγο, εκλιπαρούσαμε να μας πετάξουν καμιά μπανανούλα, ως άλλες μαϊμουδίτσες.
  Ζαλισμένο πόπολο, όλοι εμείς, που μας έμεινε ν' αναρωτιόμαστε αν πρέπει αντίστοιχα να γιορτάσουμε μια τέτοια μέρα. Αν ήταν τόσο μεγάλο το σφάλμα μας να λαδώσουμε τον γεωπόνο στον συνεταιρισμό για τις επιδοτήσεις και τον επίτροπο για την μαϊμού αναπηρική. Αν δικαιούμασταν λόγω ανυπαρξίας κράτους και παροχών να φοροδιαφεύγουμε και να κάνουμε τις μικρές μας απάτες. Από το να πληρώνουμε για το δίπλωμα οδήγησης μέχρι το να γράφουμε αλλά αντί άλλων φάρμακα στα βιβλιάριά μας.
  Καμιά όρεξη δεν έχω να παραθέσω ξανά-μανά, όλη τη γκάμα πολυεπίπεδης λοβιτούρας που σκαρφίστηκε το πολυμήχανο ελληνικό μυαλό. Είναι μάταιο. Δεν φτάνει ούτε η Πάπυρους Λαρούς Μπριτάνικα. Ένα θα πω και φτάνει. Αξίζει σ' όλους μας-εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων-να συμμετάσχουμε σ' αυτήν την παρέλαση. Την παρέλαση της Πρωταπριλιάς. Μας αξίζει για όλα τα ψέματα και τις κλοπές. Για τις πράξεις και τις παραλείψεις μας. Για τις δικαιολογίες μας. Για όλα.
  Μόνο που όλα θα 'χουν αξία αν μετά το τέλος μιας τέτοιας παρέλασης μιμήθούμε μια απ' τις τελευταίες σκηνές της υπέροχης ταινίας του Μάικλ Λη, ''Μυστικά και Ψέματα''. Εκεί που ο ένας αντίκρυ στον άλλον εξομολογείται τα ψέματα στα οποία έκτισε τη ζωή του. Τα ψέματα που ''πλήγωσαν'' τους άλλους γύρω του.
  Αντίκρυ στον καθρέφτη μας μάγκες! Εκεί να σταθούμε μέχρι να δούμε ένα πραγματικό πρόσωπο, κι όχι μια τρύπα! Το 'πε κι ο Αλκίνοος...
 

συνέχεια »

Αθώα μυαλά... πονηροί καιροί ή λάθος στόχοι.

Α: Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ζει πάνω στη γη. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμα άλλοι πλανήτες, που να έχουν κατάλληλες συνθήκες ώστε να ζήσει ο άνθρωπος.

Β: Και ποιες είναι αυτές οι συνθήκες;

Α: Ξέρω 'γώ; Νομίζω το νερό, το οξυγόνο. Μ' αυτά, συν την τροφή, ζει. Δε ζει;

Β: Άρα το ζητούμενο είναι ένας πλανήτης με νερό, οξυγόνο και τροφή. Τι τροφή;

Α: Τι τρώμε; φυτά, ζώα, ψάρια.

Β: Μόνο τη γη έχουμε δηλαδή.

Α: Έτσι λένε.

Β: Εντάξει. Όμως στη γη κατοικούμε. Υπάρχει νερό, οξυγόνο, φυτά, ζώα και ψάρια.

Α: Σωστά.

Β: Ε αφού σ' αυτή ζούμε τι άλλο θέλουμε; Αρκεί να κάνουμε ένα καλό κουμάντο και είμαστε στον παράδεισο.

Α: Πού το είδες το κουμάντο ρε συ; Έχουν όλοι οι άνθρωποι στη γη νερό, οξυγόνο, ζώα, ψάρια και φυτά;

Β: Δεν έχουν όλοι. Όμως κάποιοι έχουν παραπανίσια.

Α: Και τι τα κάνουν;

Β: Καταστρέφουν το νερό και το οξυγόνο.

Α: Άρα;

Β: Θα λιγοστέψουν τα φυτά, τα ζώα, τα ψάρια και στη συνέχεια οι άνθρωποι.

Α: Και γιατί τα καταστρέφουν;

Β: Ε.. κοίτα, αν σκεφτείς τους τόσους τρόπους που έχει βρει ο άνθρωπος για να τα καταστρέψει....

Ε... κοίτα, όλοι καταλήγουν σε κάποιο οικονομικό όφελος, κάποιων ανθρώπων.

Α: Για το χρήμα, δηλαδή.

Β: Ε ναι, για το χρήμα.

Α: Ρε συ, αν ένας άνθρωπος έχει περισσότερο χρήμα από έναν άλλο, τι να το κάνει; πόσα φυτά, ζώα, ψάρια χρειάζεται να φάει; Θα σκάσει.

Β: Πού το πας;

Α: Μόνο του πάει.

Β: Ε με τα υπόλοιπα θα αγοράσει διάφορα άλλα πράγματα.

Α: Φαντάσου να βρεθεί ένας πλανήτης γεμάτος χρήμα. Πληρεί τις προϋποθέσεις για να ζήσει ο άνθρωπος;

Β: Χωρίς οξυγόνο και νερό;

Α: Χωρίς. Πλανήτης με βουνά από ευρώ και δολάρια.

Β: Ε δε θα υπάρχουν οι συνθήκες για να ζήσει άνθρωπος σ' αυτόν. Αλλά θα είναι ένα σημαντικό εύρημα των επιστημόνων ότι κάποτε έζησαν άνθρωποι σ' αυτόν.

                                                                                                                                             Γ.Χ.Κ.

συνέχεια »

Πράσσειν άλογα... Copy-Paste

Με την εκρηκτική είσοδο των υπολογιστών στις ζωές μας, καθώς και με την εξοικείωση περισσότερων ανθρώπων – χρηστών στην επεξεργασία κειμένου, πρώτο εμπόδιο στάθηκε το “πληκτρολόγιο”. Ένα μάτσο πλήκτρα που δεν ήταν καν σε αλφαβητική σειρά. Σε διάταξη qwerty, όπως λέμε και στο χωριό μας (κι αυτή η διάταξη έχει την ιστορία της).

Σαν να βρίσκεσαι στα θρανία της Α' Δημοτικού, ψάχνεις τα γράμματα ένα – ένα, ούτε καν συλλαβίζεις, αλφαβητίζεις. Δεν μιλώ για τονισμό. Οι μεγαλύτεροι, σε ηλικία, σκέφτηκαν για λίγο: “Φαντάσου να χρησιμοποιούσαμε ακόμα ψιλές και δασείες... Ευτυχώς που προοδεύσαμε..” Κάπου εκεί μαθαίνεις το χρησιμότατο copy – paste (ελληνιστί αντιγραφή – επικόλληση).

Κι αφού το έμαθες, ποιος σε πιάνει. Μπορείς να “γράψεις” σελίδες επί σελίδων, εργασίες, ποιήματα και ότι φανταστεί ο νους σου, χωρίς να γράψεις ουσιαστικά. Αν μάλιστα σου τύχει να πρέπει να συμπληρώσεις μια φράση στην “αντιγραφή” σου, βρίζεις και λίγο. Μετά διαπιστώνεις ότι η φράση σου ξεχωρίζει απ' το υπόλοιπο κείμενο. Άντε να τη μορφοποιήσεις. “Τι στο καλό μορφοποίηση χρησιμοποίησε ο “ηλίθιος” που το έγραψε;” Γραμματοσειρά, μέγεθος, στυλ, στοίχιση, στηλοθέτες. Ωχ! Πώς αλλάζουν τα διαστήματα και τα διάκενα;

Έτσι καταλήγεις στο ότι το πιστό και ξεκούραστο copy-paste πρέπει να είναι μονίμως στο μυαλό σου, την επόμενη φορά που θα το ξαναχρησιμοποιήσεις. Με αυτή την εμμονή πορεύεσαι, συμβιβάζεσαι και ευτυχείς μπροστά στον υπολογιστή σου. Κι όσο πιο πιστός σ' αυτή την αρχή είσαι, τόσο τα στυλό σου μένουν άθικτα, τα μολύβια δεν χρειάζονται ξύσιμο, ενώ εσύ έχεις περισσότερο χρόνο για κάτι τέτοιο (ξύσιμο ε!).

Το θέμα είναι, πως αυτή η ευλάβεια στην αντιγραφή κειμένου, προχωράει σε αντιγραφή του λόγου. Πάνω στο σημείο, που διαπραγματεύεσαι με το κείμενο που θες να αντιγράψεις, αν σε καλύπτει, αν συμφωνείς με τα αναγραφόμενα, αν εσύ θα έγραφες και κάτι παραπάνω και κάτι λίγο διαφορετικό. Τελικά, υποχωρείς – λόγω έλλειψης χρόνου, το λέμε για παρηγοριά – και αντιγράφεις τον γραπτό λόγο κάποιου άλλου, αυτολεξεί. Κάπου εκεί είναι που η δύναμη της συνήθειας, η πρόφαση του περιορισμένου χρόνου και η ξεκούραστη αναπαραγωγή κειμένου (εξάλλου γι' αυτό δεν πήρα το κομπιούτερ;) σε κάνει να χάσεις την έκφραση του δικού σου λόγου.

Και άκου που φτάσαμε, από τα ανακατεμένα πλήκτρα στο να αλλοιωθεί ο λόγος, του μοναδικού έλλογου πλάσματος στη γη. Δεν έγινε ολοκληρωτικά άλογο. Απλά, αντιγραφικό. Άντε καλά “καψίματα”, λοιπόν.

Συμβουλή: Τα πληκτρολόγια των υπολογιστών χρειάζονται πολύ καλό καθάρισμα. Είναι οι μεγαλύτερες εστίες μικροβίων.

(Η εικόνα είναι copy – paste από το εξώφυλλο του βιβλίου "Το αλφαβητάρι των ιδιωματικών εκφράσεων", του Νίκου Σαραντάκου)

                                                                                                                                                    Γ.Χ.Κ.

συνέχεια »

Εφιάλτης χωρίς εξήγηση...

Ξυπνάς ιδρωμένος, λαχανιασμένος, είσαι σε υπερένταση, λες και έτρεχες για ώρα. Σηκώνεσαι, πίνεις ένα ποτήρι νερό. Εφιάλτης ήταν. Πέρασε...

Υπάρχει όμως ένας εφιάλτης που δεν φαίνεται να έχει τελειωμό. Δεν τον ξεχνάς με ένα ποτήρι νερό. Δεν περνάει. Ζεις μέσα σ' αυτόν. Οι ονειροκρίτες διαφωνούν για την εξήγηση. Ενώ, βλέπεις καθημερινά πως τα αποτελέσματά του είναι χειροπιαστά και θανατηφόρα. Ποιος, μέχρι τώρα, πέθανε κατά τη διάρκεια εφιάλτη και έμεινε αποθανών; Πρωτόγνωρη δύναμη πάνω στην ανθρώπινη ζωή έχει τούτο εδώ το όνειρο.

Ένα άλλο πρωτόγνωρο στοιχείο του, είναι ότι το βλέπουμε όλοι μαζί. Ταυτόχρονα. Δεν είναι ιδιωτικό όνειρο. Είναι δημόσιο. Δεν εμπίπτει όμως στις ιδιωτικοποιήσεις (ακόμα) ...

Απόσπασμα Δελτίου Ειδήσεων:

[... Κρίθηκε ότι πρέπει πρώτα να εξυγιανθεί, για να είναι δελεαστικό στους ξένους επενδυτές. Αυτή η εξυγίανση είναι σε εξέλιξη αυτή τη περίοδο. Γίνονται ενέργειες, ώστε οι πολίτες που συμμετέχουν στον εφιάλτη αυτό, παρόλο που είναι όλοι μαζί, να μην επικοινωνούν μεταξύ τους.

Σύμφωνα με δηλώσεις “ειδικών της αγοράς”, αυτό είναι που προβληματίζει τους ξένους επενδυτές και θέλουν να αποσαφηνιστεί, πριν προχωρήσουν σε αγορά μέρους του “κοινού” εφιάλτη, ότι θα υπάρχει το νομοθετικό – αναπτυξιακό πλαίσιο που θα τους εξασφαλίζει ότι, όσοι ζουν στον εφιάλτη δεν θα κάνουν χρήση (ή κατάχρηση) της επικοινωνίας μεταξύ τους.

Όλα είναι ανοιχτά στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Έγκυρες πηγές λένε πως η πιστή τήρηση των ψηφισμάτων και η ισχυροποίηση των νόμων που αφορούν τον έλεγχο στην επικοινωνία μέσω διαδικτύου, αποτελεί μια καλή βάση προς τη συμφωνία. Όμως, σύμφωνα με την πλευρά των επενδυτών, θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι το μεγαλύτερο μέρος της επικοινωνίας εντός του εφιάλτη θα γίνεται μέσω διαδικτύου ή τηλεφώνου, ενώ ένα πρόσθετο θετικό στοιχείο θα είναι η υποχρεωτική λειτουργία μιας τηλεόρασης σε κάθε νόμιμη κατοικία, τουλάχιστον για 18 ώρες τη μέρα και με την ένταση στο 18.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της, δια μέσω του εκπροσώπου της, διεμήνυσε ότι η λειτουργία της τηλεόρασης, σε κάθε νόμιμη κατοικία και για 18 ώρες τη μέρα, δεν είναι αυτό που την ανησυχεί, πρωτίστως. Εξάλλου, είναι εύκολος στόχος, μετά και από την ψήφιση του νέου φορολογικού. Τόνισε δε, ότι η ένταση του ήχου δεν πρέπει να ξεπερνά το 17 για τις LCD και το 20 για τις CRT τηλεοράσεις. Και αυτό αποτελεί “κόκκινη γραμμή”. Δήλωσε χαρακτηριστικά: «Στη περίπτωση που πολίτες θα ξυπνούν από τον εφιάλτη, κατά την επερχόμενη ανάπτυξη, δεν πρέπει να ενοχλούνται από την ηχορύπανση που θα δημιουργείται, αν όλες οι TV είναι στο 18. Βέβαια, αν δεν γίνει αυτό αποδεκτό, έχουμε να προτείνουμε ως ισοδύναμο μέτρο, να βλέπουν όλοι οι “κοιμισμένοι” πολίτες το ίδιο κανάλι. Αυτό θα μειώσει την ηχορύπανση».

Η διαπραγμάτευση για τη τύχη του δημόσιου ονείρου μας συνεχίζεται.....]

ΥΓ: Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα εφιάλτη και ως τέτοιο, ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα όσων δεν τον είδαν.

                                                                                                                                      Γ.Χ.Κ.

συνέχεια »

Τις τρανές τσ αποκριές

Απόκρεω: από+κρέας δηλαδή αποχή από κρέας.
Carna+vale: κρέας+αποχή
 Ένα βράδυ κάποιου Οκτώβρη, πριν από αρκετά χρόνια σε ένα Γαία festival, που οργάνωνε τότε ο Στεφανίδης στις καλές εποχές του Μύλου, εμφανιζόταν η αείμνηστη πλέον Δόμνα Σαμίου με την ορχήστρα της. Τότε ακόμα οι συναυλίες ήταν και λίγο διαδραστικές, όχι σαν τα φιξαριρισμένα προγράμματα του σήμερα. Εκεί που η ορχήστρα και η Σαμίου παίζανε τα Μικρασιάτικα και τα παραδοσιακά, μια κοπέλα από την πλατεία της "αποθήκης" φώναξε και ζήτησε να παίξουν  και κανένα από τα αποκριάτικα-σατυρικά. Η Σαμίου ετοιμόλογη της απάντησε: Οι παλιές γυναίκες που μου μαθαίνουν αυτά τα τραγούδια, λένε ότι πρέπει να τα τραγουδάς μόνο την περίοδο  της απόκρεω και όχι όποτε να 'ναι, γιατί αλλιώς θα πέσουν οι τρίχες απ' το μουνί σ'.
 Η ελληνική αποκριά είναι μια παγανιστική Διονυσιακή γιορτή ενσωματωμένη στην Χριστιανική τυπολατρία  Έχει σχέση με την εποχιακή αναγέννηση της  ζωοδότρας φύσης και γι' αυτό στις αγροτικές περιοχές παρομοιάζεται με τα φαλλικά σύμβολα της γονιμότητας.
 Στη Μάδυτο και Νέα Μάδυτο η καθημερινότητα και τα έθιμα δεν ήταν ποτέ άμεσα συνδεδεμένα με την γη, αφού ο πληθυσμός δεν ήταν ποτέ αμιγώς αγροτικός. Οι Μαϋτιανοί αποκρεύανε με συμπόσια σε μεγάλες παρέες και οικογένειες, με μαντί, με γαλατόπιτες και σαραγλί. Οι ιστορίες που άκουγα στο σπίτι από παιδί ήταν για τις καρναβαλικές μεταμφιέσεις του παππού μου και του μπάρμπα μου του Στέφανου του Χανού, που άφησαν εποχή. Γίνονταν καρναβάλια με ένα παλιό ρούχο, λίγο φούμο, πολύ σατυρική διάθεση και αμολιούνταν στα σοκάκια και στα σπίτια γνωστών και φίλων για να σατυρίσουν και να γλεντήσουν. Για κάθε σπίτι ή καφενείο που πήγαιναν είχαν πλέξει από πιο μπροστά το τραγούδι του και το απήγγειλαν μόλις έμπαιναν μέσα. Αυτού του τύπου το καρναβάλι βρήκαμε και ακολουθήσαμε και εμείς ως παιδιά. Ένα παλιό κοστούμι, ένα παλιό φουστάνι, ένα μπαστούνι πιο μεγάλο από το μπόι μας, βάψιμο με λουλάκι και έτοιμες οι μτσούνες για αμόλα στα σπίτια και στα σοκάκια. Με το καουμπόικο καπέλο, το πιστόλι με τις καψούλες και το ραμμένο σιρίτι στο μανίκι και στο μπατζάκι, πηγαίναμε  τα κλίκια και τα δώρα της αμια-Κατοστάραινας στην συμπεθέρα της, του αρραβωνιασμένου γιου της και τούμπαλιν.Έτσι ήταν το έθιμο τότε , να ανταλλάσσουν δώρα και κλίκια οι οικογένειες των αρραβωνιασμένων.  Με το μπαχτσίσι που πέρναμε από τις συμπεθέρες βολίδα στον Κούμπουρλη για ανεφοδιασμό σε καψούλες για να πυροβολούμε τρέχοντας πίσω από τους  μεγαλύτερους μας καβαλάρηδες που διέσχιζαν πάνω κάτω το χωριό. Μετά ήρθε η "αλλαγή" ( πολιτική-πολιτιστική-ηλικιακή) και μαντρωθήκαμε στις καφετέριες. Αργότερα, με τα νέα ήθη και με τα λεφτά των κουτόφραγκων στήναμε εξέδρες και παρελάσεις. Δεν μπορώ να πω όμως και εκείνες οι "Στουπιάδες" αφήσανε εποχή.
  Στα σπίτια όταν αποκρεύαμε οι μεγάλες παρέες και οικογένειες, γυρίζαμε το ζαχαρένιο κλίκι και προσπαθούσαμε να το πιάσουμε στον αέρα. Αρχαίο απομεινάρι που θυμίζει τους κορδακισμούς ( κωμικούς χορούς ) των Διονύσιων μυστηρίων. Τα κλίκια είναι "ψωμιά" αφιερωμένα στους Θεούς, που το Πάσχα λέγονται κουλούρες, της Παναγίας αυτοσμένια και την πρωτοχρονιά Βασιλόπιτες.
 Το μεγάλο γεγονός της αποκριάς για κάθε αγόρι από δέκα μέχρι 18 χρονών είναι φυσικά η "καμήλα". Ανατολίτικης προέλευσης έθιμο διασκορπισμένο σε όλα τα Βαλκάνια. Ο ερχομός της  καμήλας, το κατ' εξοχήν ζώο των καραβανιών της ανατολής, σήμαινε τον ερχομό των αγαθών. Οι καμπάνες χτυπούσαν χαρούμενα και τα παιδιά έβγαιναν από το χωριό για να υποδεχθούν την καμήλα χτυπώντας τενεκέδες και κάνοντας φασαρία.Στην αναπαράσταση αυτής της κατάστασης, η μαρίδα του χωριού συνοδεύει την "καμήλα" που την σέρνουν και την γυρίζουν στο χωριό οι 18χρονοι που θα πάνε φαντάροι την επόμενη χρονιά.
 Η Καθαρά Δευτέρα πήρε το όνομά της γιατί από το πρωί καθαρίζονταν τα σπίτια από τα αποκριάτικα γλέντια και το απόγευμα καθαρίζονται οι ψυχές στο μεγάλο εσπερινό που είναι και το εναρκτήριο λάκτισμα,  όπως θα λέγαμε και σήμερα, για την μεγάλη νηστεία. Η μέρα αυτή, τα παλιά χρόνια στη Μάϋτο ήταν ημέρα απόλυτης νηστείας καθ' όλη την διάρκειά της και μόνο αφού ακούγανε το "Κύριε των δυνάμεων μεθ' ημών γενού" στον εσπερινό, τότε μπορούσαν να φάνε τα νηστίσιμα.
 Μετά ήρθαν τα Αθηναϊκά  κούλουμα με φαγοπότια και χορούς. Μετά το γλέντι στου Φιλοπάππου, φουστανελοφόροι Ρουμελιώτες χόρευαν  τσάμικα μπροστά στον Όθωνα στις στήλες του Ολυμπίου Διός. Οι κολώνες αυτές και η παράφραση της λέξης, κατά έναν μύθο δώσανε το όνομα στη γιορτή.
 Στη Νέα Μάδυτο συνεχίζαμε να είχαμε λουλάκια, μτσούνες, γλέντια και φυσικά το πέταγμα του αετού· μια διασκέδαση που μας κρατούσε συντροφιά όλη την άνοιξη.
 Και μερικοί το πήραμε σερί κορδόνι και το συνεχίζουμε μέχρι τώρα.

 Βαφτείτε, πιείτε, χορέψτε!
                                                                                                                                     Κουκ

συνέχεια »

Τελικά οι Ελληνίδες γυναίκες τα ξέρουν όλα???

  Μιας κι όπως αποδείχθηκε με τα σοβαρά άκρη δεν θα βγάλουμε και τζάμπα στεναχωριόμαστε σκέφτηκα με αφορμή την ημέρα της γυναίκας και με την συνήθη καθυστέρηση, να γράψω δυο αράδες γι' αυτά τα υπέροχα πλάσματα, που μας συντροφεύουν απ' την έκπτωσή μας απ' τον Παράδεισο και μετά.
  Το τι θα επακολουθούσε της Πτώσεως του ανθρώπινου γένους λίγο-πολύ θα μπορούσαμε να το φανταστούμε. Απ' τη στιγμή που όλα ξεκινάνε μ' ένα: ''-Καλά βρε χαϊβάνι δεν παίρνεις χαμπάρι ότι το μήλο είναι το πιο σούπερ ουαουα φρουτάκι γι' αυτό δεν σ' αφήνει ο Μεγάλος να το πάρεις!!!'' κι εμείς σαν πραγματικά χαϊβάνια το πήραμε, το φάγαμε και μας έκατσε στο λαιμό, όλα τα επόμενα θα μπορούσαμε να τα υποθέσουμε χωρίς να 'μαστε δα κι ο Ιούλιος Βερν!
   Κατ' αρχάς να υπογραμμίσω πως η Ελληνίδα γυναίκα στους περισσότερους τομείς είναι μια κατηγορία μόνη της. Κάπως την πλησιάζει η Ιταλίδα, κυρίως της Κεντρικής και της Νότιας χώρας, αλλά μόνο σε κάποιους τομείς. Η υπόλοιπη Ευρώπη, η Αμερική κι ο πολιτισμένος κόσμος απλά υποκλίνεται στο μεγαλείο της. Με τον Τρίτο και τον Τέταρτο κόσμο σύγκριση δεν γίνεται, προς το παρόν τουλάχιστον.
  Αυτή η Σιμόν Ντε Μποβουάρ όταν έγραφε το ''Δεύτερο Φύλο'' σίγουρα δεν μπορούσε να διανοηθεί αυτό που συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία, γιατί αλλιώς θα 'γραφε κι ένα βιβλίο για μας τους δύστυχους.
  Το αν γεννιέται ή γίνεται, αυτή η κινούμενη εγκυκλοπαίδεια που λέγεται Ελληνίδα γυναίκα είναι ένα θέμα που δεν το 'χω λύσει. Πιθανώς και τα δυο. Πάντως για να λέμε την αλήθεια το google και τα smart phones κατάφεραν ισχυρό πλήγμα στο πεδίο δράσης της. Έχεις το κινητάκι σου γκουγκλάρεις και βρίσκεις (?) την απάντηση στο ζήτημα. Παλιότερα έπρεπε ν' ανοίγεις εγκυκλοπαίδεια (αν δεν την είχες πετάξει με την είσοδο της), να ψάχνεις και καλά κρασιά.
   Φυσικά με την τεχνολογία δεν πλήττεται με κανέναν τρόπο η ''συναισθηματική ευφυία'' και το πεδίο δράσης της (γιατί στη μαθηματική ευφυία δεν είναι συνήθως ιδιαίτερα καλές!). Αντιλαμβάνονται τα πάντα. Τα ξέρουν όλα. Έχουν λύση για όλα. Θυληκά μυαλά. Γεννάνε. Ξέρουν πως είσαι μαμάκιας κι ας έχεις να δεις τη μάνα σου 2 χρόνια.
Ξέρουν πως αδικείσαι στη δουλειά. Ξέρουν πως το αφεντικό σου σε ''χώνει'' κι ο συνεταιρός σου σε κλέβει. Ξέρουν τι έκανες λάθος και δεν τα 'κονόμησες. Ξέρουν πως είσαι αγαθός και σ' εκμεταλλεύονται. Ακόμη κι αν είσαι ο Άκης κι αυτή η Βίκυ, πιστεύουν πως δεν πήρες αυτά που άξιζες και κοντά σε σένα ''χαντακώθηκε'' κι αυτή. Πιστεύουν πως χάθηκαν ευκαιρίες όταν δεν άκουσες εκείνο το:''στα 'λεγα ΕΓΩ!!!''. Όλη αυτή η παντογνωσία στην περίπτωση που δεν έχουν περάσει απ' τη δουλειά σου. Αν τυχόν κι έχουν περάσει για καφέ ή έχουν ασχοληθεί κανένα μισάωρο, έχεις μπροστά σου μπιζνες πλαν για τρεις δεκαετίες χωρίς να ξοδέψεις δραχμή. Τυχερούλη!!!
   Σ' έχουν ''ρίξει'' στα κληρονομικά. Πάντα. Ακόμη κι αν έχεις πάρει τα 4 απ' τα 5 σπίτια και τα υπόλοιπα 6 αδέρφια σου μοιραστήκαν το πέμπτο, εσύ είσαι ο αδικημένος. Εσύ και δεν το 'χεις καταλάβει γιατί όπως είπαμε νωρίτερα είσαι χαϊβάνι. Αν παρ' αυτά, είσαι επιτυχημένος και τα 'χεις 'κονομήσει την προβληματίζεις λιγάκι. Μετά φυσικά διαπιστώνει πως αν είχες ακούσει τις συμβουλές της όλα θα είχανε διπλή επιτυχία.
  Απορούσα πάντα κι απορώ ακόμη πως μαθαίνονται ''τα μούτρα''. Είναι άραγε εκ γενετής ή επίκτητα? Ό,τι κι αν είναι πάντως, είναι αποτελεσματικό. Αυτή η εκ των προτέρων, ερώτηση-κόλαφος:''-Τι έχεις ?'' και η εξίσου καταστροφική απάντηση:''-Τίποτα!'' έχει οδηγήσει στον τοίχο τα μισά ζευγάρια του πλανήτη. Αυτή η τακτική ξεκινάει μ' έναν μαγικό τρόπο γύρω στα 7-8. Στα 12-13 ολοκληρώνεται και στα 14-15 είναι έτοιμες πια να ''τηγανίσουν'' τον κάθε πικραμένο. Εκεί γύρω στα 12, στην προεφηβεία, τα κορίτσια λόγω και της γρηγορότερης ανάπτυξής τους, πονηρεύουν και παίρνουν ένα αβαντάζ σε σχέση με τα συνομίληκα αγόρια. Αυτό το αβαντάζ δεν δείχνουν διατεθιμένες να το εγκαταλείψουν για όλη τους τη ζωή. Τα αγόρια-άντρες γι αυτές είναι ''χάφτες'' κι αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. Εκτός αν μιλάμε για τον Sakis. Κι ας μη μπορεί να βάλει δυο λέξεις στη σειρά. Κι ας τον ''τύλιξε'' το σαχλοκούδουνο, η ξερακιανή, η ανέραστη, η στραβοκάνα, η στραβομύτα η Ζυγούλη. Συνέβη απλά γιατί δεν γνώρισε αυτές. Η ποικιλία και η εφευρετικότητα των χαρακτηρισμών της ''αντιπάλου'' είναι πάντα μοναδική. Εκεί το γυναικείο μυαλό στροφάρει με χίλια και η παρατηριτικότητα είναι ''γερακίσια''.
   Όλα τα παραπάνω παραμερίζονται για τα μικρά διαστήματα των μεγάλων ερώτων. Για πολύ-πολύ λίγο. Μετά τον πρώτο ενθουσιασμό τα διαχειρίζονται ακόμη κι ερωτευμένες.
  Εξαιρετικές και άριστα συμβουλευμένες από την Ελληνίδα μάνα, σχετικά με το πως ''θα τυλίξουν'' τον άντρα της ζωής τους. Για το πως θα μπλέξουν και το πως θα ξεμπλέξουν. Για το πως θα μεγαλώσουν τα παιδιά και πως θα τα διαπαιδαγωγήσουν. Εκεί η Ελληνίδα, γιαγιά πια, έχει έναν ρόλο ολ αράουντ. Υποσκελίζει παιδιάτρους, βιβλία και παιδαγωγούς. Απλά τα ξέρει όλα.
  Το ιατρικό κομάτι της Ελληνίδας γυναίκας δεν θα μπορούσε να είναι δευτερεύον. Απόγονοι του Ιπποκράτη και του Γαληνού (όχι του Γαλήν' του δικού μας, μη μπερδεύεστε!), έχουν τις γνώσεις και την άποψη δια πάσαν νόσον. Γνώσεις κυρίως παθολογικές, παιδιατρικές και γενικής Ιατρικής. Σπανίζουν οι περιπτώσεις εξειδίκευσης. Εξ' ου και η πασίγνωστη κραυγή της Ελληνίδας Μάνας:''-Ζακκέτα!!!''
  Σελίδες ατέλειωτες θα μπορούσα να γράψω. Για τις γυναίκες που μας περιτριγυρίζουν ως κόρες, σύζυγοι, γκόμενες, αδερφές, φίλες και μαμάδες. Τα ζείτε και τα ξέρετε όλοι σας. Άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο. Για τις γυναίκες που διάβασαν το κείμενο και πιθανώς τα ''πήραν'' στο κρανίο, μια ειλικρινή συγγνώμη και μια αναγνώριση της αγνής μου πρόθεσης.
   Και για να ''γλυκάνω'' λιγάκι το κλείσιμο μια διαπίστωση και μια συμβουλή. Η διαπίστωση είναι πως δεν χωράει αμφιβολία πως η γυναίκα (κι αφού ζούμε στην Ελλάδα, η Ελληνίδα γυναίκα) είναι το ''αλάτι της ζωής''. Και η συμβουλή: ΧΑΛΑΡΩΣΤΕ κορίτσια...

συνέχεια »

Καλή μελισσοκομική χρονιά!

 Καλή μελισσοκομική χρονιά! Καλά ξενύχτια και καλά ξημερώματα με τα κορίτσια.Μετά από πολύ καιρό, αποφάσισε σιγά σιγά ο ήλιος να κάνει την μεγαλοπρεπή του εμφάνιση και στα μέρια μας. Ξεκινάει επιτέλους η δουλειά έξω. Με τις αγωνίες για τον καιρό, για τις ανθοφορίες, για τις αποδόσεις. Ένα Μαγιάτικο ξημέρωμα στο παλιούρι και μια Αυγουστιάτικη πανσέληνο στη λυγαριά όμως, σε ξεπληρώνουν για όλα!

συνέχεια »