Είναι πολλά τα χρόνια που έχω χάσει την επαφή με το Μαδυτιανό πανηγύρι.Μπορεί και 20 ή κάπου εκεί τέλως πάντων.Από τότε πολλά άλλαξαν ,πολλά χάθηκαν.
Δεν θα μπω στην διαδικασία να γκρινιάξω για την πιθανή αλλοτρίωση και το ξέφτυσμα κι αυτής της έκφανσης της ζωής του χωριού.Εξάλλου θα' ταν αδύνατον οι ''ζουρνάδες'' να βαράνε ακόμη στην πλατεία και τα πεντακοσαρικοχιλιάρικα να κολλάνε στις καράφλες τους.Αφ' ενός οι ''σφίξεις''και αφ' ετέρου το ευρώ κάνουν την διαδικασία αστεία και σχεδόν αδύνατη.Το 2ευρω δεν κολλάει σε καμιά καράφλα και το 5ευρω δεν κάνει καμιά φιγούρα και δεν περισσεύει κιόλας.
Βλέποντας την ανάρτηση του προγράμματος από την Δήμητρα την Χατζηγαλήνη, ένιωσα στ' αλήθεια πολύ καλά που υπάρχει κόσμος που δημιουργεί, ανησυχεί και δραστηριοποιείται για το κοινό καλό.Υπάρχουν άνθρωποι που μέσα στις δυσκολίες μπορούν να βλέπουν και να κάνουν κι άλλα πράγματα.Μπράβο τους!
Μπράβο τους κι ας βαριέμαι όλους αυτούς τους παραδοσιακούς χορούς.Κι ας μην αντέχω την μπαϊντούσκα και τα λοιπά θρακιώτικα και τα ηπειρώτικα.Τους μπάλους και τους άμπαλους.Ας είναι.Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.Πολύ περισσότερο θα γούσταρα καμιά μπάντα πιτσιρικάδων με τίποτα χιπ-χοπ ή τίποτα χορούς latin,tango κ.λ.π. Και γούστο θα 'χαν περισσότερο και θ' αλλαζαν λιγάκι την στατικότητα του θέματος.
Παρ' αυτά και μιας και πλησιάζουν και οι μέρες, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στα πανηγύρια που θυμάμαι.Τα πανηγύρια με τα Σαϊνια, τις ντηζέζ και τον Μποέμη.Με ονόματα-θρύλους πραγματικούς για το χωριό και την επαρχία μας.Τρελό ενδιαφέρον το επόμενο πρωί για το πως κατέληξε ο καθιερωμένος καυγάς και για το ποιός έφαγε τις καρεκλιές.Δερνόταν ο κόσμος τότε.Δερνόταν, γιατί τα λόγια και οι ''ελιγμοί'' δεν φτουρούσανε πολύ-πολύ.Αγνότητα, βαρβαρότητα και ένστικτο οδηγούσανε στο ξύλο.Σχεδόν καθε βράδυ κατέληγε έτσι.Και μόλις τέλειωνε η κουβέντα για τις καρεκλιές, άρχιζε η κουβέντα για το πόσα έβγαλε ο Ντάλιας ή το Πκαμσούδ.Ούτε εφορία να 'μασταν.Ούτε τα τσιράκια της Μέρκελ(φτου κακά!!!).
Στην Ελληνική περιφέρεια στα χρόνια της Μεταπολίτευσης τα πανηγύρια ήταν πάντα σημείο αναφοράς.Έτσι και στο δικό μας χωριό.Πάγκοι στημένοι με κάθε λογής παιχνίδια·πλαστικά όπλα που μας βοηθούσαν να μιμηθούμε τον λοχία Σώντερς (από την απίστευτη Μάχη) και μπάλες πλαστικές ή ''εξωτερικά'' (που θέλανε μια μέρα αναμονής για το πασάλειμα με λίπος στις ραφές, πράγμα που τσακίζε την υπομονή μας!) κι ό,τι μπορεί να φανταστεί ο καθένας.Νηστικό το μάτι, γυάλιζε στη θέα τους γιατί και Τζάμπο δεν υπήρχε τότε, και η διαφήμιση ήτανε στα σπάργανα.Τριγυρίζαμε στην πλατεία με την ελπίδα να μας δει ο μπαμπάς από το καφενείο και να κάνει την ''υπέρβαση'', ψωνίζοντας κάτι παραπάνω από τα συμφωνημένα.Κι όπως καταλαβαίνετε τα δώρα ήταν τα τελευταία πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων.
Αν είχα χρόνο και δεν ήταν καλοκαίρι με ελαφριά την όρεξη για διάβασμα από σας, θα μπορούσα να γράψω έναν τόμο με τίτλο:''τα πανηγύρια που έζησα στο χωριό''.Χιλιάδες αναμνήσεις από μια πλατεία κι έναν πλάτανο, από πάγκους και ρουλέτες, από παπάκια πλαστικά και κρίκους που φιλοδοξούσαν να τα ''πνίξουνε'' στα περιφερόμενα Λούνα παρκ.Αναμνήσεις από συγκρουόμενα αυτοκινητάκια (και όχι συμφέροντα), αναμνήσεις από την αγωνία να σερβίρουμε όλα τα τραπέζια στου Καναρή, του Ντάλια και στου μπάρμπα Τόμη του Πκαμσούδ, όταν κάναμε τα σερβιτοράκια.Αναμνήσεις από σούρες στον Ευκάλυπτο και στα πέριξ, όταν αντράκια πια δίναμε εμείς τις παραγγελίες.
Κάπου εκεί σ' ένα πανηγύρι του '92 ή του '93 οι αναμνήσεις μου τελειώνουν.Το ξαναζώ μέσα απ' τις διηγήσεις των παιδιών μου, αλλά κι από τις αναρτήσεις σας στην ομάδα μας για τις εκδηλώσεις και τα δρώμενα, ενδιαφέροντα και μη.Όλα καλά.Πολύ καλύτερα σίγουρα από την αδράνεια κι από το τίποτα.
ΚΑΛΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ μάγκες, κι αν αληθεύει πως ο φίλος μου ο Κώστας ο Μπακούτσης θα αντικαταστήσει τον Μποέμη και τα Σαϊνια, μην τον χάσετε!!!
Δεν θα μπω στην διαδικασία να γκρινιάξω για την πιθανή αλλοτρίωση και το ξέφτυσμα κι αυτής της έκφανσης της ζωής του χωριού.Εξάλλου θα' ταν αδύνατον οι ''ζουρνάδες'' να βαράνε ακόμη στην πλατεία και τα πεντακοσαρικοχιλιάρικα να κολλάνε στις καράφλες τους.Αφ' ενός οι ''σφίξεις''και αφ' ετέρου το ευρώ κάνουν την διαδικασία αστεία και σχεδόν αδύνατη.Το 2ευρω δεν κολλάει σε καμιά καράφλα και το 5ευρω δεν κάνει καμιά φιγούρα και δεν περισσεύει κιόλας.
Βλέποντας την ανάρτηση του προγράμματος από την Δήμητρα την Χατζηγαλήνη, ένιωσα στ' αλήθεια πολύ καλά που υπάρχει κόσμος που δημιουργεί, ανησυχεί και δραστηριοποιείται για το κοινό καλό.Υπάρχουν άνθρωποι που μέσα στις δυσκολίες μπορούν να βλέπουν και να κάνουν κι άλλα πράγματα.Μπράβο τους!
Μπράβο τους κι ας βαριέμαι όλους αυτούς τους παραδοσιακούς χορούς.Κι ας μην αντέχω την μπαϊντούσκα και τα λοιπά θρακιώτικα και τα ηπειρώτικα.Τους μπάλους και τους άμπαλους.Ας είναι.Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.Πολύ περισσότερο θα γούσταρα καμιά μπάντα πιτσιρικάδων με τίποτα χιπ-χοπ ή τίποτα χορούς latin,tango κ.λ.π. Και γούστο θα 'χαν περισσότερο και θ' αλλαζαν λιγάκι την στατικότητα του θέματος.
Παρ' αυτά και μιας και πλησιάζουν και οι μέρες, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στα πανηγύρια που θυμάμαι.Τα πανηγύρια με τα Σαϊνια, τις ντηζέζ και τον Μποέμη.Με ονόματα-θρύλους πραγματικούς για το χωριό και την επαρχία μας.Τρελό ενδιαφέρον το επόμενο πρωί για το πως κατέληξε ο καθιερωμένος καυγάς και για το ποιός έφαγε τις καρεκλιές.Δερνόταν ο κόσμος τότε.Δερνόταν, γιατί τα λόγια και οι ''ελιγμοί'' δεν φτουρούσανε πολύ-πολύ.Αγνότητα, βαρβαρότητα και ένστικτο οδηγούσανε στο ξύλο.Σχεδόν καθε βράδυ κατέληγε έτσι.Και μόλις τέλειωνε η κουβέντα για τις καρεκλιές, άρχιζε η κουβέντα για το πόσα έβγαλε ο Ντάλιας ή το Πκαμσούδ.Ούτε εφορία να 'μασταν.Ούτε τα τσιράκια της Μέρκελ(φτου κακά!!!).
Στην Ελληνική περιφέρεια στα χρόνια της Μεταπολίτευσης τα πανηγύρια ήταν πάντα σημείο αναφοράς.Έτσι και στο δικό μας χωριό.Πάγκοι στημένοι με κάθε λογής παιχνίδια·πλαστικά όπλα που μας βοηθούσαν να μιμηθούμε τον λοχία Σώντερς (από την απίστευτη Μάχη) και μπάλες πλαστικές ή ''εξωτερικά'' (που θέλανε μια μέρα αναμονής για το πασάλειμα με λίπος στις ραφές, πράγμα που τσακίζε την υπομονή μας!) κι ό,τι μπορεί να φανταστεί ο καθένας.Νηστικό το μάτι, γυάλιζε στη θέα τους γιατί και Τζάμπο δεν υπήρχε τότε, και η διαφήμιση ήτανε στα σπάργανα.Τριγυρίζαμε στην πλατεία με την ελπίδα να μας δει ο μπαμπάς από το καφενείο και να κάνει την ''υπέρβαση'', ψωνίζοντας κάτι παραπάνω από τα συμφωνημένα.Κι όπως καταλαβαίνετε τα δώρα ήταν τα τελευταία πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων.
Αν είχα χρόνο και δεν ήταν καλοκαίρι με ελαφριά την όρεξη για διάβασμα από σας, θα μπορούσα να γράψω έναν τόμο με τίτλο:''τα πανηγύρια που έζησα στο χωριό''.Χιλιάδες αναμνήσεις από μια πλατεία κι έναν πλάτανο, από πάγκους και ρουλέτες, από παπάκια πλαστικά και κρίκους που φιλοδοξούσαν να τα ''πνίξουνε'' στα περιφερόμενα Λούνα παρκ.Αναμνήσεις από συγκρουόμενα αυτοκινητάκια (και όχι συμφέροντα), αναμνήσεις από την αγωνία να σερβίρουμε όλα τα τραπέζια στου Καναρή, του Ντάλια και στου μπάρμπα Τόμη του Πκαμσούδ, όταν κάναμε τα σερβιτοράκια.Αναμνήσεις από σούρες στον Ευκάλυπτο και στα πέριξ, όταν αντράκια πια δίναμε εμείς τις παραγγελίες.
Κάπου εκεί σ' ένα πανηγύρι του '92 ή του '93 οι αναμνήσεις μου τελειώνουν.Το ξαναζώ μέσα απ' τις διηγήσεις των παιδιών μου, αλλά κι από τις αναρτήσεις σας στην ομάδα μας για τις εκδηλώσεις και τα δρώμενα, ενδιαφέροντα και μη.Όλα καλά.Πολύ καλύτερα σίγουρα από την αδράνεια κι από το τίποτα.
ΚΑΛΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ μάγκες, κι αν αληθεύει πως ο φίλος μου ο Κώστας ο Μπακούτσης θα αντικαταστήσει τον Μποέμη και τα Σαϊνια, μην τον χάσετε!!!
