Τα δικαιώματά μας και τα βραβεία τους...

Σήμερα στις 10 Δεκεμβρίου,  το καλεντάρι του Ο.Η.Ε. δείχνει ότι η μέρα είναι  αφιερωμένη στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Ο.Η.Ε. , μια εταιρεία που οι βάσεις της μπήκανε στην διάσκεψη της Τεχεράνης το 1943 και δημιουργήθηκε  για να προασπίσει την παγκόσμια ειρήνη . Δημιουργοί της ήταν ο Τσόρτσιλ που αιματοκύλησε την Αθήνα τον Δεκέμβρη του'44, ο Στάλιν που...όνομα και μη χωριό και ο Ρούζβελτ  ο πρόεδρος της χώρας που μετά από λίγο έκανε πυρηνική δοκιμή πάνω σε ανθρώπους. Στον Ο.Η.Ε. λοιπόν συνεισφέρουν όλοι οι "μικροί" του κόσμου πιστεύοντας, ότι όταν έρθει η "ώρα τους " θα τους υποστηρίξει  χωρίς όμως να έχουν λόγο στις αποφάσεις του· εν αντιθέσει με τους "μεγάλους" που παρ' όλο που χρωστάνε δισεκατομμύρια  κρατάνε για πάρτη  τους τα συμβούλια ασφαλείας στα οποία και φυσικά αποφασίζουν κατά το δοκούν.
 Στην οικουμενική διακήρυξη για τα ανθρώπινα δικαιώματα του 1948 (που τη μέρα τους γιορτάζουμε σήμερα) , στο άρθρο 22 λέει ότι : Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην κοινωνική προστασία. Πρέπει να απολαμβάνει τα οικονομικά , κοινωνικά, και πολιτιστικά δικαιώματα για την αξιοπρέπεια και την ανάπτυξη της προσωπικότητας του και τα οποία  πρέπει να του παρέχονται με εθνική πρωτοβουλία και διεθνή συνεργασία.
 Στο 23 λέει ότι κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην εργασία και δίκαιη αμοιβή που θα του εξασφαλίζει μια ζωή σύμφωνη με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια .
 Στο 25 λέει ότι κάθε άνθρωπος δικαιούται ένα βιοτικό επίπεδο,  ικανό να του εξασφαλίσει υγεία και ευημερία και προπάντων τροφή, ενδυμασία , στέγη, ιατρική περίθαλψη , κοινωνικές υπηρεσίες,και ασφάλιση για την ανεργία , την ασθένεια , την αναπηρία, την χηρεία , το γήρας .
 Στο 28 λέει ότι κάθε άνθρωπος δικαιούται μία κοινωνική και διεθνή τάξη πραγμάτων , μέσα στην οποία θα μπορούν να υλοποιηθούν απόλυτα τα δικαιώματα και οι ελευθερίες του.
 Στο 30 λέει ότι : Κανένα σημείο στη Διακήρυξη αυτή δεν μπορεί να ερμηνευτεί ότι παρέχει σε οποιοδήποτε κράτος , ομάδα ή άτομο το όποιο δικαίωμα να συμμετέχει σε οποιαδήποτε ενέργεια ή να τελεί οποιαδήποτε πράξη με σκοπό την καταπάτηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλλονται εδώ.
  Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως υπερκράτος-θεσμός  που δημιουργήθηκε ή τουλάχιστον έτσι μας είπανε για να είναι θεματοφύλακας όλων των παραπάνω   τα καταπατάει με τον πιο βάναυσο τρόπο. Έρχεται σήμερα μία ομάδα πέντε (5) πολιτικών της Νορβηγίας ( το συμβούλιο που κάνει τις επιλογές των βραβείων), να της απονείμει το βραβείο Nobel ειρήνης. Ο λαός της Νορβηγίας,  σε δύο δημοψηφίσματα το 2002 και το 2005,  απέρριψε την θέληση του πολιτικού της κατεστημένου το οποίο  ήθελε να εντάξει την χώρα τους στην Ε.Ε. , η πολιτική της ελίτ όμως  βραβεύει έναν θεσμό ως θεματοφύλακα και προαγωγό της ειρήνης · αυτόν που έχει κηρύξει τον οικονομικό πόλεμο στους μισούς τουλάχιστον πολίτες της.
 Να χαιρόμαστε λοιπόν την Ευρωπαϊκή πορεία και την συμμετοχή μας σ' αυτήν τη συμμορία των λύκων  και όλα τα κόμματα που την υποστηρίζουν.

Υ.Γ. Το Nobel ειρήνης δίνετε από την Νορβηγία ενώ τα υπόλοιπα από την Σουηδία γιατί τον καιρό που γράφτηκε η διαθήκη του Nobel τα δύο αυτά κράτη ήταν υπό ένα στέμμα     

συνέχεια »

5 Δεκέμβρη 1960, η δίκη των 21 απεργών οικοδόμων

1 Δεκέμβρη 1960. Σύλληψη απεργού 

οικοδόμου από την αστυνομία

Στις 5 Δεκεμβρίου 1960 άρχισε στο τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών η δίκη των 21 οικοδόμων, που κατηγορήθηκαν από την Ασφάλεια σαν υπαίτιοι των αιματηρών γεγονότων στην πολύ μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση των οικοδόμων την 1^η του Δεκέμβρη στο Εργατικό Κέντρο της Αθήνας.

Το κατηγορητήριο αναφέρει «ότι από κοινού εξετέλεσαν:

1) εκ προθέσεως σωματικήν κάκωσιν και βλάβην της υγείας κατά των αστυνομικών

2) μετεχειρίσθησαν σωματικήν βίαν για να εξαναγκάσουν την Αστυνομίαν να παραλείψη πράξεις και καθήκοντα και

3) εκ προθέσεως κατέστρεψαν ξένα αντικείμενα».

Πριν καλά-καλά αρχίσει η δίκη και σ’ όλη τη διάρκειά της ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις είχαν γεμίσει την αίθουσα και τους διαδρόμους δημιουργώντας έτσι μια ζοφερή ατμόσφαιρα αστυνόμευσης.
«Η αστυνομική αυτή δραστηριότης και το γεγονός ότι οι τραυματισθέντες αστυνομικοί διόρισαν τέσσερις δικηγόρους ως Πολιτική Αγωγή για ικανοποίησή τους λόγω ψυχικής οδύνης, απεκάλυπτε πλήρως τον σκοπό της Αστυνομίας να μην ερευνηθούν τα αίτια της απεργίας των οικοδόμων και τα συνταγματικά δικαιώματα των απεργών για συγκέντρωση και ομαδική διατύπωση των αιτημάτων των, και ποιος επροκάλεσε τα αιματηρά επεισόδια, αλλά να περιορισθή η δίκη και να μετατεθή η υπόθεσις σε μια δήθεν διαφορά και χωρίς λόγο συμπλοκή και επίθεση των απεργών κατά της Αστυνομίας».

Σ’ αυτό όμως αντέδρασαν σθεναρά οι κατηγορούμενοι και οι υπερασπιστές τους δικηγόροι σ’ όλη τη διάρκεια της δίκης που κράτησε δέκα τρεις μέρες και«διεξήχθη  υπό του Δικαστηρίου με πλήρη δικονομική άνεση, [οι δικηγόροι]απεκάλυψαν και απέδειξαν πλήρως τα δίκαια των απεργών οικοδόμων και τον εμπαιγμό τους από την Κυβέρνηση και τον υπουργό Εργασίας κ. Δημαράτο (που ήτο υπουργός Εργασίας και κατά την φασιστικήν δικτατορίαν του Μεταξά 1936-1940) και την προμελετημένη επίθεση της Αστυνομίας κατά των συγκεντρωθέντων οικοδόμων για να τους διαλύσουν και το ότι πρώτοι επετέθησαν οι αστυνομικοί με γκλομπς και περίστροφα τραυματίσαντες άνω των 30 οικοδόμων σοβαρώς εκ των οποίων 4 δια σφαιρών περιστρόφου και ότι εν συνεχεία η Αστυνομία έκαμε χρήσιν μηχανική του τμήματος και δακρυγόνων και καπνογόνων βλημάτων και ότι οι απεργοί οικοδόμοι αμυνόμενοι εναντίον αυτής της παρανόμου, αγρίας και δολοφονικής επιθέσεως της αστυνομίας έσπασαν τις πλάκες των πεζοδρομίων και ελιθοβόλουν τους αστυνομικούς τους αστυνομικούς και εκ του αμυντικού αυτού λιθοβολισμού ετραυματίσθησαν οι αστυνομικοί».

Από κείμενο  με τίτλο, «Η δίκη των οικοδόμων» και το κατηγορητήριο. Α.Σ.Κ.Ι. Αρχείο ΕΔΑ. («Όταν η οργή ξεχειλίζει…», Αθήνα 2006)

Αυτοί είναι πολυθρύλητοι  αγώνες που έδιναν οι οικοδόμοι των προηγούμενων δεκαετιών για να κατοχυρωθούν δικαιώματα που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα και που γι' αυτό μας τα παίρνουν πίσω με τόση ευκολία. 

συνέχεια »

Στην πιάτσα των κτιστών (με τα μάτια ενός παιδιού)

Οι οικοδόμοι της Αθήνας είχαν ανέκαθεν ως σημεία συνάντησης, τις λεγόμενες «πιάτσες»,  συνήθως καφενεία πέριξ της πλατείας Ομονοίας. Η κάθε ειδικότητα είχε  τη δική της πιάτσα. Εκεί πολύ νωρίς το πρωί, πριν χαράξει η μέρα μαζεύονταν οι μάστορες και οι εργάτες. Άλλοι για να πιούν ένα καφέ και να δουν δυο φίλους πριν κινήσουν για το μεροκάματο, άλλοι για να βρουν το μεροκάματο. Από την πιάτσα θα περάσουν ο εργολάβος, ο ιδιοκτήτης ή ο εργοδηγός, όλοι για τον ίδιο λόγο. Εδώ θα βρουν τεχνίτες  και εργάτες να δουλέψουν στο γιαπί.

Στα τέλη της δεκαετίας του ΄70 και αρχές του ΄80 οι μπετατζήδες είχαν για πιάτσα το καφενείο «η συνάντηση» στην πλατεία Κοτζιά. Οι σιδεράδες σύχναζαν στον «Μεγαλέξανδρο»,στην γωνία της οδού Πειραιώς, στην Ομόνοια.

Οι σοβατζήδες στο «Αθήναιον», «που συχνάζουν άντρες της σκληρής δουλειάς και της σκληρής ζωής, από τα ξημερώματα…»* επίσης στην πλατεία Ομονοίας. Οι μπογιατζήδες μαζευόντουσαν στην οδό Βερανζέρου. Οι μωσαϊκοί-μαρμαράδες στο υπόγειο καφενείο της οδού Αιόλου στα Χαυτεία δίπλα στο ταχυδρομείο.

Παράλληλα σαν πιάτσες μικρότερου βεληνεκούς λειτουργούν κι άλλα καφενεία: «το στέμμα» στην οδό Σατωβριάνδου, «η Πίνδος» και «η Ζίτσα» στην οδό Βερανζέρου και άλλα, όλα γύρω από την πλατεία Ομονοίας. 

Στη γωνία της οδού Δώρου επί της πλατείας Ομονοίας, στο ισόγειο του ξενοδοχείου «Κάρλτον», βρισκόταν από το 1920 το ιστορικό καφενείο «ΝΕΟΝ». Εδώ είναι η πιάτσα των κτιστών.

«Πρόσοψη του καφενείου «Νέον» της πλατείας Ομονοίας.

(Φωτογραφία της δεκαετίας του ΄20)».

Φωτογραφία και λεζάντα από το βιβλίο του Γιάννη Παπακώστα: «Φιλολογικά σαλόνια και καφενεία της Αθήνας», δεύτερη έκδοση, εκδόσεις «Βιβλιοπωλείον της Εστίας», 1991

Ήμουν δεκατριών όταν ο πατέρας μου με πήγε εκεί για πρώτη φορά. Μέσα στη νύχτα περπατήσαμε τη διαδρομή από το τέρμα του λεωφορείου στην πλατεία Βάθη μέχρι την Ομόνοια. Πεντέμισι το πρωί και οι δρόμοι ήταν άδειοι. Ώσπου φτάσαμε στην πλατεία. Κόσμος πολύς συγκεντρωμένος έξω από το «Νέον», μια παραφωνία σε σύγκριση με την ερημιά της διαδρομής. Ο πατέρας μου χαιρέτησε πολλούς συναδέλφους του μέχρι να φτάσουμε στην είσοδο του καφενείου.

Φάνταζε τεράστιο στα μάτια μου. Αχανές. Μου έκαναν εντύπωση το βουητό από τις φωνές του κόσμου που ήταν σαν από μελίσσι και τα αμέτρητα, ασφυκτικά γεμάτα μαρμάρινα τραπέζια μολονότι η ώρα δεν ήταν ούτε έξι. Οι τοίχοι από λαδομπογιά που είχαν κιτρινίσει με το πέρασμα του χρόνου, καλύπτονταν σε διάφορα σημεία από μεγάλους καθρέφτες και τα ταβάνια του στέκονταν πολύ ψηλά γεμάτα ανάγλυφες παραστάσεις. Ένας μεγάλος θορυβώδης ανεμιστήρας ανάμεσα στη τζαμαρία προσπαθούσε να διώξει τον καπνό από τα τσιγάρα των θαμώνων. 

Θαμώνες στο καφενείο "Νέον" στην Ομόνοια.
Φωτογραφία του Ανδρέα Μπέλια από το βιβλίο του Γ.Ιωάννου,
Ομόνοια 1980, εκδόσεις Κέδρος, 1987

Οι σερβιτόροι κρατώντας τις βαριές παραμάνες**, σέρβιραν με νευρικές κινήσεις τους βιαστικούς οικοδόμους. Είχαν τους καφέδες (ελληνικούς) έτοιμους κατά δεκάδες και άδειαζαν τους δίσκους, ρωτώντας για τη ζάχαρη, εν ριπή οφθαλμού. Ήξεραν πως οι πελάτες τους δεν είχαν πολύ χρόνο για χάσιμο. Έναν καφέ στα γρήγορα και στο δρόμο για το γιαπί. Οι λιγότερο «ψύχραιμοι» έπαιρναν ένα κονιάκ ή μια μπύρα.

Με τον καιρό κατάλαβα ότι οι σερβιτόροι ήταν συνήθως οι ίδιοι, γνώριζαν τους περισσότερους οικοδόμους με τα μικρά τους ονόματα και ακουμπούσαν τον καφέ και το νερό στο τραπέζι χωρίς πολλά-πολλά (καλημέρα Χρήστο). Επίσης πολλοί οικοδόμοι είχαν το «δικό τους» τραπέζι και τους έβλεπες σχεδόν πάντα εκεί.

Όλη αυτή η κίνηση δεν κρατούσε παραπάνω από μία ώρα. Όταν το ρολόι έδειχνε εξήμιση η τεράστια αίθουσα του «Νέον» άδειαζε από τον πολύ κόσμο. Αυτοί που έμεναν πίσω ήταν όσοι δεν βρήκαν μεροκάματο και δεν είχαν λόγο να βιαστούν να γυρίσουν στο σπίτι ή άλλοι θαμώνες άσχετοι με την οικοδομή.

Απέναντι από το «Νέον» υπάρχει η στοά Πιγκουίνου που συνδέει την πλατεία Ομονοίας (από την οδό Δώρου) με την Πατησίων. Μέσα στη στοά, ανεβαίνοντας τη σκάλα ενός κτιρίου, υπήρχε το «πατάρι», ένα μικρό καφενεδάκι, από αυτά που υπήρχαν στον ημιώροφο πολλών πολυκατοικιών της Αθήνας, που συγκέντρωνε επίσης οικοδόμους-κτίστες. Στο πατάρι μπορούσαν οι συνάδελφοι ν’ αφήνουν για φύλαξη τις βαριές τσάντες με τα εργαλεία τους. 



Γιάννη Τσαρούχη: Καφενείο το "Νέον" (νύχτα) 1965-1966

Ειδικά αυτοί που δεν είχαν δικό τους μεταφορικό μέσο και δεν εύρισκαν δουλειά, άφηναν την τσάντα τους, αφού και την επόμενη μέρα πάλι στην πιάτσα θα κατέβαιναν. Ο μικρός του καφενείου συγκέντρωνε πολλές τσάντες σε μια γωνιά του μαγαζιού και καρφίτσωνε πάνω τους χαρτάκια με το όνομα του κάθε οικοδόμου. Τσάντες άφηναν οι κτίστες και στο «Νέον».

Η φύλαξη όμως (και στα δύο καφενεία) ήταν υποτυπώδης και ελλιπής. Πολλές φορές χάνονταν τσάντες ή εργαλεία μέσα από αυτές και πως να διαμαρτυρηθεί ο συνάδελφος όταν το καφενείο εξυπηρέτηση του έκανε και μάλιστα δωρεάν. Έτσι το 1977-78 το Σωματείο Κτιστών Αθηνών πήρε απόφαση και νοίκιασε μια αποθήκη στο υπόγειο του κτιρίου που βρισκόταν το «πατάρι».

 Ένας συνταξιούχος κτίστης ανέλαβε αποθηκάριος και η φύλαξη πια γινόταν υπεύθυνα και με ασφάλεια. Εκεί οι οικοδόμοι άφηναν τις τσάντες τους έναντι ενός συμβολικού αντιτίμου πέντε δραχμών, για να βγαίνουν και τα έξοδα του ενοικίου και του φύλακα. Αυτή η αποθήκη λειτούργησε για περίπου δύο χρόνια.

Μέσα στη στοά Πιγκουίνου  υπήρχαν μεταξύ άλλων δύο τυροπιτάδικα, το ένα εκ των οποίων φημίζονταν για τη μπουγάτσα Θεσσαλονίκης. Ήταν ένα ισχυρό «κίνητρο» πριν πας στη δουλειά, να περάσεις χαράματα απ’ την πιάτσα και ν’ απολαύσεις μια γλυκιά αχνιστή μπουγάτσα από τα χέρια του κ. Στέφανου, μάστορα του μαγαζιού.

Έξω από το "Νέον". Δεξιά διακρίνεται η στοά Πιγκουίνου.
Φωτογραφία του Ανδρέα Μπέλια,
από το βιβλίο του Γ.Ιωάννου Ομόνοια 1980,
Εκδόσεις Κέδρος, 1987

Συνήθως αυτοί που ήταν μέσα στο «Νέον», ήταν αυτοί που είχαν εξασφαλίσει δουλειά. Ερχόντουσαν όμως κάθε μέρα για να μην ξεκόψουν από την πιάτσα. Όσοι στέκονταν έξω από το καφενείο (και ήταν πολλές φορές εκατοντάδες) ήταν αυτοί που αναζητούσαν το μεροκάματο. Οι περισσότεροι στέκονταν όρθιοι, μοναχικοί ή σε «πηγαδάκια» έχοντας την πάνινη τετράγωνη τσάντα με τα εργαλεία μπρος στα πόδια τους. Άλλοι ήταν καθιστοί στα παρτέρια της πλατείας και κάπνιζαν ή έτρωγαν μια ζεστή τυρόπιτα.

Όλοι όμως ήταν σε «επιφυλακή» και κάλυπταν με το βλέμμα τους κάθε σπιθαμή της πλατείας, κάθε σημείο από το οποίο θα μπορούσε να φτάσει ο εργολάβος. Όπως ο κυνηγός στήνει καρτέρι στο θήραμά του. Μόνο που εδώ οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί. Ο εργολάβος είχε το πάνω χέρι και την ευχέρεια της επιλογής.

 Μπορούσε κανείς να διακρίνει έναν εκνευρισμό, μια αγωνία στην προσμονή αυτών των ανθρώπων. Όταν κατέφθανε ο εργολάβος που αναζητούσε «χέρια», σχηματιζόταν γύρω του ένα σμάρι από άντρες που σπρώχνονταν για να φανούν καλύτερα.  

Αυτός, αν δεν είχε κάποιον γνωστό του στην πιάτσα να του υποδείξει (πάρε αυτόν!), «σάρωνε» με το βλέμμα του τον κάθε υποψήφιο από την κορυφή ως τα νύχια. Έπρεπε να διαλέξει τον καλύτερο, τον πιο δυνατό. Κι ύστερα να τα βρουν στο μεροκάματο (λοιπόν, πόσο πάει;). Ήταν ένα ελεύθερο παζάρι που γινόταν ανάμεσα σε αυτόν που πουλά την τέχνη ή τη δύναμή του και σ’ αυτόν που πληρώνει.

Η πλατεία Ομονοίας τη δεκαετία του ΄60.
Καρτ-ποστάλ εποχής

 Ένα παζάρι που είχε όμως έναν άγραφο κανόνα. Να’ χεις καλό όνομα στην πιάτσα, να σε ξέρουν. Να είσαι δουλευτής, τίμιος και μπεσαλής. Αν δεν τηρούσες αυτές τις προδιαγραφές, εύκολα γινόσουν το «μαύρο πρόβατο» γι αυτούς που σε ήξεραν. Και σιγά-σιγά σε μάθαιναν όλοι.

 Υπήρχαν πάντα κάποιοι οικοδόμοι στην ίδια θέση έξω από το «Νέον», με τα εργαλεία τους, για πολλές εβδομάδες και ενώ άλλοι συνάδελφοί τους έβρισκαν δουλειά, αυτοί ήταν πάντα εκεί. Είχαν κακό όνομα στην πιάτσα και οι εργολάβοι τους ήξεραν και τους απέφευγαν.

Όταν λοιπόν ο εργολάβος έκανε την επιλογή του και οι «τυχεροί» συνάδελφοι, χαμογελαστοί τον ακολουθούσαν, η απογοήτευση και το άγχος κυρίευαν αυτούς που έμεναν πίσω. Κοίταζαν το ρολόι τους και ήξεραν πως όσο περνάει η ώρα, τόσο λιγοστεύουν οι πιθανότητες για δουλειά αυτή τη μέρα.

Μια αξιοπρέπεια υπήρχε στα πρόσωπά τους, μια υπερηφάνεια στο στήσιμο του κορμιού τους. Δεν παρακαλούσαν για το μεροκάματο. Το «διεκδικούσαν» ο καθένας με τη δική του αξία, έχοντας πίστη στα χέρια τους. Κι αν σήμερα δε βρέθηκε κάτι, ξέρουν πως αύριο είναι μια άλλη μέρα…

Ήταν μια εποχή που κάθε εικόνα, κάθε γεύση ή μυρωδιά, άφηναν βαθιά αποτυπώματα στο νου και την ψυχή. Ίσως η αιτία να ήταν  τα πρώτα επαγγελματικά βιώματα στα χρόνια της άγουρης νιότης. Ίσως πάλι εκείνη η εποχή να έκρυβε μια αθωότητα που χάθηκε στην πορεία ως το σήμερα.

* Γιώργος Ιωάννου, «Ομόνοια 1980», εκδόσεις Κέδρος, 1987.

** Παραμάνα: στη γλώσσα των σερβιτόρων, ο δίσκος σερβιρίσματος μεγάλων διαστάσεων και χωρητικότητας, δύσκολος στη μεταφορά του.

συνέχεια »

Ρόζα Παρκς: Η γυναίκα- σύμβολο στον αγώνα κατά του ρατσισμού στις ΗΠΑ

Ήταν 1 Δεκεμβρίου του 1955 όταν η Aφροαμερικανίδα Ρόζα Παρκς αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θέση της στο λεωφορείο σ’ έναν λευκό άντρα, με αποτέλεσμα να συλληφθεί. Αυτή η πρωτοφανής κίνηση για την εποχή, έμελλε να σημαδέψει τον αγώνα των μαύρων για ίσα δικαιώματα στις ΗΠΑ. 
Η 42χρονη μοδίστρα από το Μοντγκόμερυ της Αλαμπάμα έπειτα από μία μέρα στη δουλειά, επιβιβάστηκε σε λεωφορείο στο κέντρο της πόλης και κάθισε στην πρώτη σειρά των θέσεων που προορίζονταν για τους «μαύρους» πολίτες. Σύμφωνα με το νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό, ο οποίος ίσχυσε μέχρι το 1956, οι θέσεις των μαύρων επιβατών βρίσκονταν στο πίσω μέρος του λεωφορείου και χωρίζονταν από εκείνες των λευκών με μια κενή σειρά. Όταν το λεωφορείο γέμισε και έμειναν όρθιοι τέσσερις λευκοί, ο οδηγός Τζέιμς Μπλέικ, απαίτησε να αδειάσει η πρώτη σειρά του «έγχρωμου τομέα», στην οποία καθότανε η Παρκς και να μείνει κενή. Ενώ οι έγχρωμοι συνεπιβάτες της συμμορφώθηκαν στη διαταγή του οδηγού, η Παρκς εναντιώθηκε και παρέμεινε στη θέση της με αποτέλεσμα εκείνος να καλέσει την αστυνομία κι εκείνη να συλληφθεί.

Η ακτιβίστρια κοινωνικών δικαιωμάτων και γραμματέας του παραρτήματος NAACP, της Εθνικής Ενώσεως για την Πρόοδο των Έγχρωμων Ανθρώπων, σημειώνει για το συμβάν στην αυτοβιογραφία της με τίτλο «Η ιστορία μου», «Ο κόσμος λέει ότι δεν παραχώρησα τη θέση μου γιατί ήμουν κουρασμένη, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν ήμουν σωματικά κουρασμένη ούτε περισσότερο κουρασμένη απ’ όσο ήμουν συνήθως στο τέλος μιας ημέρας στη δουλειά. Όχι, η μόνη κούραση που είχα, ήταν αυτή του να υποχωρώ».
Μετά την αποφυλάκισή της, στις 5 Δεκεμβρίου, αποφασίστηκε να διεξαχθεί μποϊκοτάζ στα λεωφορεία του Μοντγκόμερυ με επικεφαλής την οργάνωση Montgomery Improvement Association (MIA) και τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, που εκείνη την περίοδο ήταν ακόμη πάστορας σε εκκλησία της πόλης. Ύστερα από το μποϊκοτάζ που κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο, το Νοέμβριο του 1956 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ κήρυξε αντισυνταγματικό το νόμο για το φυλετικό διαχωρισμό.
Η Ρόζα Παρκς, αν και δεν ήταν η πρώτη που αντέδρασε σε τέτοια φαινόμενα ρατσισμού, η πράξη της οδήγησε σε μία από τις πρώτες νίκες του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα στις ΗΠΑ κι εκείνη έμεινε στην ιστορία ως τη «Μητέρα του σύγχρονου κινήματος πολιτικών δικαιωμάτων». Το 1996 της απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, ενώ το 1999 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου για τον αγώνα της κατά του ρατσισμού. Η Ρόζα Παρκς πέθανε σε ηλικία 92 ετών, το 2005, και ήταν η πρώτη γυναίκα η σορός της οποίας εξετέθη σε λαϊκό προσκύνημα στο Καπιτώλιο.

συνέχεια »

Να γιατί ο ντόρος για το έπος του πολυτεχνείου...

Γιατί τόσος ντόρος για το «έπος του Πολυτεχνείου ?
Ναι , υπήρξε μία θαρραλέα δημοκρατική εκδήλωση της Νεολαίας …
Ναι τιμώ ειλικρινά την πρωτοβουλία των νέων …
Αλλά !!!
Όλοι γνωρίζουν για την πολιτική εκμετάλλευση της ψευτοαριστεράς .
Όλοι γνωρίζουν ότι δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας.
Όλοι γνωρίζουν ότι δεν έριξε την Δικτατορία το «έπος » …
Όλοι γνωρίζουν ότι τη δυνάμωσε και ώθησε πολλούς αξιωματικούς απογοητευμένους από την 1η δικτατορία, να συσπειρωθούν γύρω από τον Ιωαννίδη και έτσι επιβλήθηκε μια χειρότερη δικτατορία...
Ναι ρε Χρήστο, στην πραγματικότητα αυτό το «έπος» δημιούργησε μόνο «ήρωες και ηρωίδες» τύπου Μελίνας… που μιά που είσαι εκεί που είσαι … το έπαιξε Πασιονάρια… και τύπου Μαρίας ... που με μια εκφώνηση στο ραδιόφωνο κατέχουν από μια περίλαμπρη θέση στο πάνθεον των ηρώων της νεώτερης ελληνικής ιστορίας . Η Μαρία φαντάζομαι γνωρίζεις ότι αμείβεται με μόνο 560 χιλιάδες ευρώ το χρόνο !!! Θα συνεχίσω με ηγετικά στελέχη της εξέγερσης … Ανδρουλάκη, Λαλιώτη και θα σταματήσω γιατί δεν ξέρω πόσους ακόμη μπορώ να χωρέσω στο σχόλιό μου …
Ναι Χρήστο … αυτοί ξεκίνησαν την πολιτική αθλιότητα !!!
Αυτοί για εφτά χρόνια λούφαζαν, και ξαφνικά έγιναν αντιστασιακοί , και το «έπος » έγινε ένα το ισχυρό τους άλλοθι !!!
Και ναι … χαίρομαι που επιτέλους ένα έπος ελάχιστα επικό, ξεφούσκωσε σιγά-σιγά …

ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ …
Θα αντιπαραθέσω στοιχεία … την υπ’ αριθμόν 33437 αναφορά της συγκλήτου, την μαρτυρία του πρύτανη Ε.Μ.Π. Κονοφάγου , τις συντάξεις που παρέμειναν αζήτητες ,τη μαρμάρινη πλάκα του Παπανδρέου στο χώρο ..."της θυσίας" με τα δεκαοκτώ ονόματα φοιτητών που έδωσαν την ζωή τους 1941-1944" ελλείψει, ευτυχώς, θυμάτων στο χώρο" της θυσίας" και την "θλιβερή" ιστορία της Ηλένια …
Όλοι γνωρίζουν ότι τα θύματα των γεγονότων του Νοεμβρίου 1973, που όλα τους σκοτώθηκαν έξω και μακριά από το Πολυτεχνείο κατά το τριήμερο των συγκρούσεων είναι συνολικώς δώδεκα … και ευτυχώς που ο τότε δήμαρχος Ζωγράφου Δ. Μπέης έλεγε μαλακιές που βεβαίωνε με μεγαλειώδη σοβαρότητα ότι οι νεκροί ήταν τόσοι πολλοί ώστε η χούντα τους έθαψε σε ...ομαδικούς τάφους με μπουλντόζες έξω από το νεκροταφείο του Ζωγράφου…
 Δράτωντας την ευκαιρία από το παραπάνω σχόλιο του Χ. Γιανακούδη  στο άρθρο του "apo sponta" Χ. Ρίζου "Ο κόσμος σου είναι ότι μπορείς και ότι αντέχεις" , ας κουβεντιάσουμε λίγο.

  Κατ' αρχήν ας αφήσουμε απ' έξω τις μεγαλειώδεις και μεγαλοπρεπείς  τηλεοπτικές   ταμπέλες τύπου "έπος" . Καμία σοβαρή ιστορική αναφορά δεν το χαρακτηρίζει έπος και επειδή Χριστόδουλε ανέφερες ιστορικά στοιχεία, ας μείνουμε σ' αυτό το επίπεδο και ας μην κατρακυλήσουμε στο τί λέει η τηλεόραση. 

  Γεγονότα του Πολυτεχνείου , ονομάζουμε  "την αναταραχή"  που έλαβε χώρα  στην Αθήνα όλη εκείνη την εβδομάδα του Νοεμβρίου, με επίκεντρο τον χώρο της Πολυτεχνικής σχολής του Μετσόβιου.  Οπότε τα θύματα που δεν ήταν κατ΄ανάγκη μέσα στο "χώρο" γιατί πρέπει να τα αφήσουμε έξω από την καταμέτρηση; ( πόσο ψυχρή λέξη). Μήπως δεν δολοφονήθηκαν από τις δυνάμεις καταστολής ενός επιβεβλημένου καθεστώτος;. Η μήπως η αξία ενός αγώνα των νέων ή ενός λαού για να κερδίσει την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του μετριέται με τον αριθμό των νεκρών και σε πιο στενό σκοτώθηκαν; Δεν είναι αστείο, αντί να κάνουμε σημαία τον αγώνα της προηγούμενης γενιάς ενάντια στα δικά μας δεινά , να καθόμαστε και να ερίζουμε για αριθμούς και τοποθεσίες;

  Στο "Πολυτεχνείο" συμμετείχε μαζικά κόσμος που δεν είχε σχέση με τους φοιτητές, οι φοιτητές ήταν κλεισμένοι μέσα. Απ΄έξω ήταν οι οικοδόμοι με το συνδικάτο τους , όσοι είχαν απολυτήρια από την ΕΑΤ-ΕΣΑ , οι γιατροί και οι νοσοκόμες που περιέθαλπαν  τους βάναυσα χτυπημένους και τραυματίες και όλο αυτό το πλήθος που δείχνουν τα ιστορικά ντοκουμέντα. 

  Επειδή λοιπόν μια ομάδα, οργανωμένα ή μεμονωμένα, καπηλεύτηκε και "εξαργύρωσε" αυτό τον άδολο αγώνα των Ελλήνων της εποχής , εμείς δεν πρέπει να τον τιμάμε γενικότερα; Η ελληνική  επανάσταση γέννησε έναν Κωλέττη και τους Κουντουριωταίους που δεκαπλασίασαν την περιουσία τους μέσα από τα δάνεια της εποχής και τους Μαυρομιχαλαίους που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια· δεν πρέπει λοιπόν εμείς γι' αυτό τον λόγο να τιμούμε γεγονότα και πρόσωπα της εποχής; Αντί  λοιπόν, τα μελανά πρόσωπα να γίνονται παραδείγματα αποφυγής τέτοιων  συμπεριφορών , πρέπει να αποφεύγουμε να τιμάμε τα γεγονότα για χάρη τους;  

  Σαφώς και δεν έριξε την δικτατορία το Πολυτεχνείο. Όμως αλίμονο αν ξέραμε ότι κάθε  ενέργειά μας θα έφερνε αποτέλεσμα. Καθημερινούς αγώνες δίνουμε , μικρούς και μεγάλους, οι οποίοι  στην τελική τους σούμα φέρνουν αποτέλεσμα. Καμία "στιγμή" στην παγκόσμια ιστορία δεν άλλαξε τον κόσμο και το ρου των γεγονότων. Ούτε η  τετράχρονη "τρομοκρατία" των Ιακωβίνων που πέρασε από την Γκιλοτίνα όλο το γαλάζιο αίμα της Γαλλίας έδωσε στους φτωχούς ψωμί· ούτε ακόμα ακόμα οι ατομικές βόμβες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι τελειώσαν τον ήδη τελειωμένο πόλεμο. Ούτε ξύπνησαν  μια μέρα του 20ου αιώνα,  τα πολιτικοοικονομικά αφεντικά της Ευρώπης και έστησαν το κοινωνικό κράτος που απολαμβάναμε μέχρι χτες. Το έστησαν οι Παρισινές Κομμούνες , οι μεγάλες Αμερικανικές απεργίες και η σοσιαλιστική επανάσταση που σάρωσε απ' άκρη σ' άκρη την Ευρώπη από το 1918 μέχρι το '25       (μέχρι που την ισοπέδωσε ο φασισμός), με μάχες ενός αιώνα . Και εμείς αδικούμε το πολυτεχνείο που δεν κατάφερε  να ρίξει την χούντα;  

  Με την καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη δεν κερδήθηκε ο αγώνας της Ελληνικής επανάστασης, αλλά ούτε χάθηκε με την καταστροφή της μάχης του Πέτα· ούτε οι αγωνιστές της εποχής δεν συνέχισαν τον αγώνα από τον φόβο μην τυχών έρθει ο σκληροπυρηνικός  Μπραϊμης και τους σφίξει τα λουριά όπως οι αξιωματικοί του Ιωαννίδη. 

 Πρέπει να κάνουμε ντόρο με το Πολυτεχνείο και με κάθε Πολυτεχνείο που συμβολίζει τον αγώνα των καθημερινών ανθρώπων για να κερδίσουν την αξιοπρέπεια τους.

 Τα Πολυτεχνεία είναι τα βάθρα που μας ψηλώνουν  και που  που πάνω τους πατάμε για να σηκώνουμε το ανάστημά μας. Είναι τα λαμπρά αστέρια που μας δείχνουν το δρόμο. Είναι οι σημαίες που υπό τη σκέπη τους συναθροιζόμαστε και παίρνουμε δύναμη. Είναι οι φλόγες της συλλογικής μας μνήμης  που πρέπει να κρατάμε άσβεστες  για να μας φωτίζουν τους επόμενους αγώνες μας και το μέλλον .

                                                                                                                                                      Κουκ

συνέχεια »

30 Νοεμβρίου 1943 – Το πογκρόμ ενάντια στους αναπήρους πολέμου – Όταν οι ανάπηροι τους είχαν ταράξει…

 

 Με την κατάρρευση του Μετώπου και τη συνθηκολόγηση του Ελληνικού Στρατού, οι ανάπηροι των μετώπων στο μεγαλύτερο ποσοστό τους μαζεύτηκαν στα νοσοκομεία της Αθήνας. Περίπου 15.000 ανάπηροι βρήκαν το πρώτο καταφύγιό τους, σε άθλιες συνθήκες, σε δεκάδες νοσοκομεία της Αθήνας. Από την πρώτη στιγμή, οι ανάπηροι άρχισαν τους αγώνες για την επιβίωσή τους και την υγειονομική περίθαλψή τους. Ιδιαίτερο μέτωπο άνοιξαν ενάντια στους αξιωματικούς – εγκάθετους της δοσίλογης κυβέρνησης που λυμαίνονταν τα νοσοκομεία.

Η κατάσταση στη χώρα άρχισε να γίνεται ανυπόφορη. Πλησίαζε ο χειμώνας 1941 – 42 και το φάσμα της πείνας ήταν ορατό. Το Σεπτέμβρη του 1941, ιδρύθηκε το ΕΑΜ που αμέσως επιδόθηκε σε ένα δύσκολο και επικό αγώνα για την ανύψωση του ηθικού του λαού και την πάλη του για την επιβίωση και τη λευτεριά του. Τα μηνύματα του ΕΑΜ πρώτοι τα πήραν οι ανάπηροι του πολέμου στα νοσοκομεία. Αρχισε η οργάνωση των νοσοκομείων στο ΕΑΜ. Στις 28 Οκτώβρη 1941 πραγματοποιείται η πρώτη οργανωμένη αγωνιστική εκδήλωση. Οι ανάπηροι μαζί με τους φοιτητές καταθέτουν στεφάνια στον Αγνωστο Στρατιώτη κάτω από τα έκπληκτα μάτια των αρχών κατοχής.

Στα νοσοκομεία αρχίζει οργασμός οργανωτικής δουλειάς. Συγκροτούνται σε όλα τα νοσοκομεία Επιτροπές, καθώς και παννοσοκομειακή Επιτροπή. Στα νοσοκομεία δεν κατάφεραν ποτέ να εγκατασταθούν οι διοικήσεις που διόρισαν οι κυβερνήσεις των Ράλληδων. Το κίνημα των αναπήρων συντονίζεται με το φοιτητικό κίνημα, με τους δημόσιους υπάλληλους, τους μαγαζάτορες, τους εργαζόμενους.

Σε όλες τις λαϊκές κινητοποιήσεις της Αθήνας για ψωμί και συσσίτια, στις εθνικές επετείους της 25ης του Μάρτη και 28ης Οκτώβρη, στις εθνικές διαδηλώσεις στις 24 Φλεβάρη, 5 και 25 του Μάρτη, 25 Ιούνη και 22 Ιούλη του 1943,προπορεύονταν οι ανάπηροι και τραυματίες του αλβανικού πολέμου με τα αναπηρικά τους καροτσάκια – «μηχανοκίνητες φάλαγγες» τα είχε ονομάσει τότε ο λαός – με τις πατερίτσες ή τα μπαστούνια τους, με τους επιδέσμους ακόμα στα κεφάλια τους, στα μάτια τους και τις νοσοκόμες να σπρώχνουν τα καροτσάκια, να υποβαστάζουν τους κουτσούς ή να οδηγούν τους τυφλούς.

Οι ανάπηροι συντονίζουν και συντάσσουν τις δυνάμεις τους. Καθορίζουν τρία κέντρα δράσης και συμπαράστασης στον αναπτυσσόμενο λαϊκό αγώνα. Λυκαβηττό – Τουρκοβούνια – Κέντρο Αθήνας, προς τα οποία συγκλίνει η δράση τριών γειτονικών ομάδων νοσοκομείων. Πυρήνας και ραχοκοκαλιά του αγώνα σε όλα τα νοσοκομεία ήταν το ΚΚΕ και η Αχτίδα Αναπήρων. Ο γραμματέας της Αχτίδας Μπάμπης Παναγόπουλος και πολλά στελέχη της, και κατά τη διάρκεια της Κατοχής και μετέπειτα, δολοφονήθηκαν και ακολούθησαν το δρόμο των άλλων αγωνιστών στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές, στις εξορίες.

Η ανάπτυξη του αγώνα των αναπήρων εξοργίζει τις ελληνικές και γερμανοϊταλικές αρχές κατοχής. Στόχος τους τώρα είναι η διάλυση των νοσοκομείων. Εγινε η σκέψη να μαζέψουν όλους τους ανάπηρους στα Μέθανα, δήθεν για λουτροθεραπεία. Αλλά οι ανάπηροι ματαίωσαν την πονηρή αυτή «λύση». Στις 3 Μάρτη 1943 πήραν μέρος στον ξεσηκωμό για ματαίωση της επιστράτευσης, μαζί με τους εργαζόμενους της Αθήνας και του Πειραιά, τους δημόσιους υπάλληλους, τους φοιτητές, τους επαγγελματίες και βιοτέχνες. Πλήρωσαν με ακριβό τίμημα: 46 νεκρούς. Ομως, ούτε ένας Ελληνας δεν πήγε στο Ανατολικό Μέτωπο.

Στις 22 Ιούλη 1943, νέα διαδήλωση με εθνικά και άλλα αιτήματα. Οι κατακτητές σκόπευαν να κατεβάσουν στην Αθήνα τους Βούλγαρους φασίστες. Μπροστάρηδες πάλι οι ανάπηροι με τα καροτσάκια τους και οι όρθιοι με τις πατερίτσες τους. Το Σεπτέμβρη του 1943, συνθηκολόγησε η Ιταλία. Στα νοσοκομεία μαζεύονται όπλα των Ιταλών που πηγαίνουν στην Αντίσταση.

Για τους κατακτητές όμως και τη δοσίλογη κυβέρνηση, το ποτήρι ξεχείλισε. Το αντιστασιακό κίνημα φουντώνει. Η μόνη αντιμετώπισή του από τις φασιστικές αρχές είναι η τρομοκρατία, οι εκτελέσεις. Τα νοσοκομεία τούς μπαίνουν εμπόδιο στα αντεθνικά σχέδιά τους. Πρέπει να τα διαλύσουν και να παραδώσουν τους ανάπηρους στους Γερμανούς. Αφού η στάση των αναπήρων του πολέμου ενέπνεε ευρύτερα λαϊκά στρώματα στο να πάρουν την απόφαση της αντίστασης, της αντιπαράθεσης, της σύγκρουσης. Δεν είναι τυχαίο ότι λίγες μέρες μετά την επίσημη απαγόρευση της δράσης του ΚΚΕ και του «Ριζοσπάστη» ακολούθησε απόφαση για τη διάλυση του Συνδέσμου των Αναπήρων Πολέμου.

Η ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΦΡΙΚΗΣ

Στις 30 Νοέμβρη 1943 τη νύχτα, έκαναν την επίθεσή τους ενάντια στα 19 νοσοκομεία που οι ανάπηροι τα είχαν μετατρέψει σε κάστρα της Εθνικής Αντίστασης. Ελληνόφωνα στρατεύματα κατοχής, οι γερμανοτσολιάδες του Ράλλη, πάνω από χίλιοι, οπλισμένοι σαν αστακοί με γερμανικά όπλα, μεταφέρθηκαν με γερμανικά καμιόνια κάτω από την προσωπική καθοδήγηση του αρχιγκεσταπίτη Φον Στρόουπ που στεκόταν αδυσώπητος και κτηνώδης πάνω σ’ ένα αυτοκίνητο, περικύκλωσαν τα στρατιωτικά νοσοκομεία, για να τα καταλάβουν. Ηταν τρεις η ώρα το πρωί. Μπήκαν μέσα ουρλιάζοντας και με βρισιές, χτυπήματα με τους υποκόπανους και πολλές φορές με λογχισμούς και πυροβολισμούς, έπεσαν πάνω στους ανάπηρους και τραυματίες.

Η αγριότητα των γερμανοτσολιάδων ξεπέρασε κάθε όριο. Εσερναν ανάπηρους με κομμένα και τα δυο πόδια στο χώμα μέχρι που μάτωναν. Δεν άφηναν τις νοσοκόμες να τους βοηθήσουν. Αρπαζαν από τα χέρια τους ή από τα χέρια των αναπήρων τα τεχνητά μέλη και τα έσπαζαν για να μην τα χρησιμοποιήσουν και τους χτύπαγαν με αυτά στο κεφάλι. Μεγαλύτερη αγριότητα και μίσος έδειχναν στα μέλη των νοσοκομειακών επιτροπών, τα οποία υποδείκνυαν οι πράκτορές τους μέσα σε κάθε νοσοκομείο. Το σκοτάδι της νύχτας και η παγωνιά της βραδιάς μεγάλωνε τη φρίκη.

Τετράγωνα ολόκληρα γύρω από τα νοσοκομεία είχαν κυκλωθεί. Τα καμιόνια, αφού γέμιζαν με ανάπηρους, χωρίς τα ξύλινα μέλη τους, χωρίς τα γυάλινα μάτια τους, έφευγαν με μεγάλη ταχύτητα και άδειαζαν τα «φορτία» τους στα στρατόπεδα Χατζηκώστα και Χαϊδαρίου. Εγιναν 283 εκτελέσεις.

http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com 

συνέχεια »

Θεσσαλονίκη -Γιάννενα ΙΙ και ΙΙΙ

Η Άρτα και τα Γιάννενα. Η Άρτα  μια  απρόσωπη μικρή επαρχιακή πόλη με φόντο το πολυθρύλητο γεφύρι της , τους πάρα πολλούς Πακιστανούς εργάτες των πορτοκαλεώνων που διεισδύουν μέχρι μέσα στην πόλη,  στα πάρκα , στις νησίδες των δρόμων και στους μικρούς κήπους οικοδομών και μονοκατοικιών.

 Τα Γιάννενα συνεχίζουν να με εκπλήσσουν κάθε φορά που παίρνω τον πανάρχαιο δρόμο της Εγνατίας με τα 600 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα. Αλλά όπως λέει και ο εκεί πανδοχέας μας (σοβατζής τρίτης γενιάς που πέρασε στις κατασκευές με αντιπαροχή και κατέληξε χανιτζής):  "Ο Αργύρης είναι πίσω από το Μιτσικέλι και άμα θέλουμε να βάλουμε κάτω από τη μύτη πρέπει να πάμε να τον βρούμε" ,Φυσικά  το πρόφερε με τα μισά από τα αναγραφόμενα φωνήεντα. Και για να κάνω και τη μετάφραση: Αργύρης είναι το χρήμα, Μιτσικέλι το βουνό που σκιάζει την Παμβώτιδα και τα Γιάννενα και συμβολίζει τον δρόμο - ταξίδι  και κάτω από την μύτη είναι το στόμα που πρέπει να το ταΐσουμε. 

 Την προηγούμενη εβδομάδα λοιπόν αφού βγήκαμε στο δρόμο ο Απόστολος, ο Πέτρος και ο Παύλος (ονομαστικό συνδυασμό που πετύχαμε και 'μεις έτσι;)  και φτάσαμε στα Γιάννενα εκεί κάτω από το Μιτσικέλι , πιάσαμε δουλειά πάνω σε μια ταράτσα. 

 Το Σάββατο μέσα στην πυκνή ομίχλη που μας περιέβαλε, οι πυροβολισμοί από τους κυνηγούς στο βουνό, μας κάναν να νομίζουμε ότι ζούμε σε εμπόλεμη ζώνη. Στο διάλειμμα του καφέ ρωτάει ο Παύλος; λες να έχει τίποτα δεινόσαυρους εδώ πάνω στο βουνό έτσι όπως είναι σκοτεινό από την ομίχλη; (πολύ ομίχλη τα Γιάννενα) Απαντάει ο Πέτρος: άμα πας στο βουνό και δεις κανέναν δεινόσαυρο , μην φοβηθείς. Άμα δεις όμως κανέναν απ' αυτούς τους πάνοπλους κυνηγούς που πυροβολούν ότι κινείτε , άλλαξε μονοπάτι.

  Αυτή την εβδομάδα ξανά στο δρόμο , ξανά Γιάννενα. Νάτοι και οι δεινόσαυροι. Ραντεβού με την προϊστορία .Στο γιαπί που δουλεύαμε ήταν μέσα και οι σοβατζήδες , ντόπιο μεικτό συνεργείο από Έλληνες και Αλβανούς , νέους και ηλικιωμένους.  Ανέβαινα κατέβαινα μέσα στην οικοδομή και το μάτι μου σκάλωνε σε ένα καλοφτιαγμένο ξύλινο  φραγγόφτυαρο· έλεγα από μέσα μου όταν τελειώσω με τη δουλειά να το περιεργαστώ λίγο, έστω για ιστορικούς λόγους. Οποία έκπληξη όμως,  καθώς όσο περνούσε η ώρα έβλεπα ότι κάθε μάστορας κρατούσε από ένα τέτοιο ξύλινο φραγγόφτυαρο. Να οι δεινόσαυροι που λέγαμε . Ολόκληρο συνεργείο σοβατζήδων που δούλευε με μηχανή , τα μαστόρια του κρατούσαν ξύλινα φραγγόφτυαρα , το έτος 2012.

συνέχεια »

Ελλήσποντος.Με όνομα βαρύ σαν Ιστορία.

  Δεν έβαλα φωτογραφία τελικά. Αφού ταλαντεύτηκα ανάμεσα στις πολλές δημοσιευμένες στην ομάδα Μαδυτιανός αποφάσισα να μην βάλω καμιά. Όποια κι αν μπει θα 'ναι άδικο γι' αυτούς που δεν θα συμμετέχουν. Ας επιλέξει λοιπόν ο καθένας από μας αυτή που του αρέσει. Ούτε  θα πιάσω την άκρη του νήματος από το '53 ή το '57 (διχασμός και στο διαδίκτυο για τη χρονιά ίδρυσής του) σημείο ξεκινήματος της ιστορίας του συλλόγου. Θα γράψω πέντε θύμησες από τον Ελλήσποντο της δεκαετίας του '70, που ως πιτσιρικάς παρακολούθησα και της επόμενης δεκαετίας, όταν ως ποδοσφαιριστής της πέρασα αξέχαστες στιγμές.
   Κάπου στις αρχές των 70ς και ως παιδιά της γειτονιάς του γηπέδου αρχίζουμε τις επισκέψεις μας στο παλιό, ανηφορικό και γεμάτο τριβόλια (καλβωτίδες στη δική μας γλώσσα!) γήπεδό μας. Με τρια μέτρα κλίση, με τεράστιες-για τα παιδικά μας μάτια-ξύλινες εστίες και μ' ένα χορτάρι φυσικό κι απότιστο, κουρεμένο που και που απ' τα προβατάκια που εισέβαλαν στον αγωνιστικό του χώρο. Με τον Πίπη τον Μπότη (ο πατέρας του ο μπάρμπα-Νίκος ήτανε τότε πρόεδρος) πρώτο καθοδηγητή, μπαίναμε στα, πάντα ανοιχτά, αποδυτήρια και φορούσαμε κάποιες ξεχασμένες πανβρώμικες γαλανόλευκες φανέλες, που μας ερχότανε λίγο πιο κάτω απ' το γόνατο. Εμβληματική μορφή ο Πίπης αλλά από ποδόσφαιρο λίγα πράγματα. Μας έκανε προπονήσεις στο ποδόσφαιρο σε χαλαρό βραζιλιάνικο ρυθμό! Προπονήσεις γεμάτες ντρίπλες και ιστορίες για γκόμενες, την άλλη μεγάλη του παθολογική αγάπη. Στο τερέν πραγματικοί πρωταγωνιστές ο Νίκος ο Χωματάς, ο Φώτης ο Γιαγλής, ο Μαλλιάς (γαμπρός μας αν δεν κάνω λάθος) ο Αλεκάρας και προπάντων μια μεγάλη ποδοσφαιρική ευφυία, ο Μάκης ο Μακρής. Στα επόμενα χρόνια όταν βρέθηκα συμπαίκτης μ' αρκετούς απ΄αυτούς (ποδοσφαιρικοί Μαθουσάλες γαρ!)  χρειάστηκε προσπάθεια για να ξεκομπλαριστώ και να τους φέρω από το επίπεδο του ινδάλματος στο επίπεδο του συμπαίκτη. Το πάθος, η δύναμη και το ταλέντο περίσσευαν. Σακατεμένοι απ' το γιαπί οι περισσότεροι, έβγαζαν την ψυχή τους για τη μπάλα και το χωριό, που αναστέναζε έξω απ' τα σύρματα.
  Οι πρόεδροι εξ' ίσου εμβληματικές μορφές. Ο συγχωρεμένος ο Κάκος ο Σαρρής με τη χαρακτηριστική του καμπαρντίνα, το βυσσινί NISSAN και τις ιστορικές ατάκες κι ο Δημητρός ο
Σαραμπιμπίνης με την μαγκιά και τον τσαμπουκά του.
  Όλα μοιάζαν μαγικά κι όνειρό μας ν΄ακολουθήσουμε τα βήματα των Λαδοπουλαίων, του Μπακούτσου, των Ζωγράφων κι όλων εκείνων που σ' αυτή τη δεκαετία πήραν το βάπτισμα. Ο Πέρρος παραδίδει μαθήματα πραγματικής προπονητικής τέχνης κι ο Αγάπαθλος σταματάει το κολύμπι και μαθαίνει στους παίχτες το θρυλικό πια ''πέσιμο της γάτας''!!!
  Πολύ ξεχωριστή στιγμή στη δεκαετία η άνοδος της ομάδας στην πολύ δύσκολη τότε, Β' Ερασιτεχνική και η  αξιόλογη πορεία της εκεί.
  Τα χρόνια περνάνε και οι φανέλες με το σηματάκι της ομάδας αλλάζουν χέρια. Μπαίνει άλλη δεκαετία και το  πολύ δραστήριο ΚΚΕ εμφανίζεται παντού. Και στα διοικητικά της ομάδας με μεγάλη όρεξη. Ο Μανούσσος ο Γαληνός κι ο Βαρδής εναλάσσονται στη προεδρία κι εμείς έχουμε βάλει πια τα ποδοσφαιρικά μας παπούτσια. Το γέλιο που πέφτει είναι ατέλειωτο, μπερδεμένο με αγωνία, κούραση, πίκρες και χαρές. Προπονητές πολλοί και διάφοροι. Ο Ρίζος ο Σερραίος γυμναστής μας, ο Κορνέλ (Ρουμάνος διεθνής) κι ο Νίκος ο Ταχυδρόμος ξεχωρίζουν.
  Προπονητές εντός αγωνιστικού χώρου όλοι. Ο καθένας και μια άποψη. Ο Δημητράκης αυτόκλητος βοηθός προπονητού, πριν, κατά και μετά την διάρκεια του παιχνιδιού ανέπτυσσε συνεχώς απόψεις και θεωρίες, τις οποίες ενίοτε άλλαζε, προκαλώντας πραγματικό χάος. Ό,τι δεν αναπτύσσετο επαρκώς κατά την διάρκεια του αγώνα, εξηγούταν με την βοήθεια ποτηριών και κούπων του καφέ στο ορμητήριό μας, στου Φρόυντ. Στ' αριστερά της ομάδας η αφεντιά μου με τον Ινδιάνο συμπληρώναμε την τριάδα των πολυλογάδων τσακίζοντας τα νεύρα των προπονητών. Από κοντά κι ο Τάμπυ και η σπίθα, πυρκαγιά!!! Χιλιάδες στιγμές έντασης αλλά και γέλιου με αποκορύφωμα την επιτυχία του μοναδικού στην καριέρα του γκολ, του Γιάννη του Μπακάλη. Υποδοχή και σαμπάνιες για τον θριαμβευτή, ιστορίες που κρατάνε 20χρόνια για τους υπόλοιπους. Δικαιολογημένα τα πανηγύρια γιατί το να πετυχαίνεις γκολ, ειδικά σε σημαντικά ματς είναι κυριολεκτικά γκ@βλ@!!! Είναι πραγματική πεμπτουσία και με καμιά άλλη απόλαυση δεν μπορεί να συγκριθεί μ' αυτό.
 Οι μεταβάσεις μας στα κάπως απομακρυσμένα χωριά θρυλικές. Πότε με τα εργατικά λεωφορεία και πότε με σαράβαλα που παθαίναν λάστιχο. Οι διαδρομές απίστευτες. Μαυρούδες και Ξηροπόταμοι με ημιάγριους κατοίκους μας δυσκολεύαν τη ζωή. Παγωνιές και λάσπες ξεπερνιόταν χωρίς ισοθερμικά κι αηδίες.Τοπικά ντέρμπυ με Σταυρό κι Ασπροβάλτα με μείζον γκομενικό ενδιαφέρον. Κυριακάτικα ποδοσφαιρικά πρωινά που ''μύριζαν'' απ' τη μπόμπα του Σαββάτου. Και οι φίλαθλοι πάντα εκεί. Ο Γρηγόρης ο Περήφανος με την χαρακτηριστική φωνή, ο Πασχάλης με το με το μπλέ ημιφορτηγάκι, ο Ατσίδας που γύρευε να παίξουμε με τα εξτρέμια, ο Κούδας που στην καρδιά του μας ''μπέρδευε'' με τον ΠΑΟΚ και τόσοι άλλοι!
  Δεν θα μπω την διαδικασία να ξεχωρίσω παίχτες γιατί όσους κι αν θυμηθώ, άλλους τόσους θα ξεχάσω. Ήταν όλοι τους πολύ καλά παιδιά και οι περισσότεροι πολύ καλοί παίκτες. Σχεδόν όλοι απ' το χωριό, εξ' ου και η αγάπη για τη φανέλα. Πολύ σημαντική επίσης η συμβολή των προπονητών σ' ό,τι μαθαμε και σ' ό,τι δεν μάθαμε.
   Τελευταίους άφησα τους παράγοντες που νομίζω πως επιτελούν το δυσκολότερο έργο, χωρίς προσωπικό κέρδος, παρά μόνο τρέξιμο και κούραση.
  Τις επόμενες δύο δεκαετίες χάνω λιγάκι την επαφή και θα 'θελα κάποιος πιτσιρικότερος να πάρει τη σκυτάλη και να περιγράψει . Πάντως η ομάδα σ' αυτά τα τελευταία χρόνια διετέλεσε στην Α' Ερασιτεχνική και είχε πολλούς καλούς παίκτες. Τώρα μοιραία διανύουμε την εποχή των ισχνών αγελάδων. Το γαλανόλευκο της φανέλας μας ακολουθεί τη μοίρα του Ελληνικού γαλανόλευκου. Είμαστε εκτός πρωταθλημάτων εξαιτίας έλλειψης εσόδων σ' ένα χωριό που φυτοζωεί. Δεν θα κρατήσει για πολύ αυτή η αποχή. Αργά η γρήγορα η ομάδα θα ξαναβρεί το δρόμο της και θα γίνει πάλι το καμάρι της Μαδύτου.
   Γιατί ο ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟΣ είναι Ιστορία. Και η Ιστορία δεν πεθαίνει!!!

συνέχεια »