Μια εικόνα ... χίλιες λέξεις, μια σκέψη ... χίλιες εικόνες.

Το καλοκαίρι τελείωσε. Το φθινόπωρο είναι σε εξέλιξη. Ο κατεργάρης προχωράει προς τον πάγκο του. Ο πάγκος τον περιμένει. Ξύλινος, άβολος, σκληρός, γεμάτος ακίδες και μια κλίση προς τα εμπρός - αποτέλεσμα του βάρους που κάθεται τόσα χρόνια πάνω του. Λες και κάνει ότι μπορεί για να μην ξανακαθήσει ο κατεργάρης σ' αυτόν.

Ο κατεργάρης απ' την άλλη, καθώς τον βλέπει αναρωτιέται πως θα ξανακαθήσει στον πάγκο. Δύσκολο. Ξεσυνήθισε. Μα πώς καθόταν μέχρι τώρα; Είναι άβολος, με ακίδες και γέρνει. Ακόμα κι αν καταφέρει να καθήσει, μπορεί να πέσει προς τα μπροστά... Και ποιος έχει όρεξη να πάει μπροστά αυτή την εποχή;

“Όποιος πηδάει πολλά παλούκια” ... ξέρεις τι λένε... “γι' αυτό κάτσε στα αυγά σου”. Στην κυριολεξία ποιος δεν έχει πηδήξει έστω κι ένα παλούκι; Στην κυριολεξία ποιος έχει κάτσει πάνω σε αυγά;

Με τα λόγια χτίζεις ανώγεια και κατώγεια. Χωρίς λόγια;

Εδώ και καιρό οι λέξεις έχασαν τα νοήματα. Τα νοήματα ψάχνουν να βρουν λέξεις να στεγαστούν. Οι αντίλογοι και οι διάλογοι, πια, πρέπει να αναλύονται και να ερμηνεύονται. Οι μονόλογοι προπορεύονται πάντα. Τα τραγούδια, τα ποιήματα, τα κείμενα θα ακολουθήσουν; Κανείς δεν ξέρει.

Η ιστορία κάνει κύκλους και η ελληνική γλώσσα έχει αποδείξει ότι με τον πλούτο της μπορεί να καλύψει κάθε περιφέρεια κύκλου που θα κληθεί να περιγράψει. Κι αυτή η ικανότητά της πρέπει να εκμεταλλευτεί απ' όσους μιλάνε αυτή τη γλώσσα.

Στην καθημερινότητά μας, που η ενημέρωσή μας αποτελείται από αποδοχή απόψεων – φανατική προσήλωση υπέρ ή κατά όσων γινόμαστε δέκτες, αλλά και της πολύβουης σιωπής του διαδικτύου, η περιγραφική ικανότητα της γλώσσας μας είναι το τελευταίο κάστρο.

Η άμυνα του κάστρου αυτού, με τα όπλα που φέρει εντός των τειχών, θα επιτευχθεί με την καθημερινή ομιλία και γραφή. Με το να περιγράφουμε αυτά που μας συμβαίνουν, αυτά που ζούμε. Ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια, περιγράψτε την στο διπλανό σας. Μόλις την ακούσει το αυτί σας και το αυτί του από ανθρώπινη φωνή – οικία φωνή, θα αντιληφθεί ο εγκέφαλος πια είναι η πραγματικότητα.

Όμως για να ακούγονται οι φωνές, πρέπει να υπάρχουν και αυτιά ανοιχτά. Για να υπάρχουν γραπτά, πρέπει να υπάρχουν και μάτια ανοιχτά. Πώς αλλιώς θα γίνει διάλογος;

Δεν θέλουμε διάλογο; Μας βολεύει η τακτική “βλέπε, άκου, σώπα”; Ή ακόμα χειρότερα η τακτική “μην ακούς τίποτα, είναι χάσιμο χρόνου”; Σε μια κοινωνία για να παραμείνουν κυρίαρχες οι αρχές τις δημοκρατίας, πρέπει να διαφυλάξουμε την ισότητα στον διάλογο. Την ισότητα στο δικαίωμα της επιχειρηματολογίας πάνω σε μια άποψη. Την ισότητα στην επεξεργασία των επιχειρημάτων που δεχόμαστε. Την ισότητα στην εξέτασή τους.

Αν μας κουράζουν όλα αυτά, τότε οδηγούμαστε αλλού ... Αν δεν θέλουμε πολλές απόψεις, αν περιμένουμε να μας πουν τη μια που θα αποδεχτούμε, για να τελειώνουμε, αν σταματήσουμε να εκφραζόμαστε, το κάστρο “έπεσε”. Απλά μας άφησαν να ζούμε μέσα σ' αυτό, ως αντάλλαγμα για την υποδειγματική σιωπή μας. Εύγε μας...

                                                                                                                                         Γ.Χ.Κ.

συνέχεια »

Και τώρα???

  Τι γίνεται τώρα? Που μείναμε? Που σταματήσαμε? Από που να το ξαναπιάσουμε? Την χάσαμε τη μπάλα ή μπορούμε ακόμη να την κοντρολάρουμε?
  Μακρά αγρανάπαυσις στο blog από την αφεντιά μου, λόγω έλλειψης χρόνου, διάθεσης και έμπνευσης. Σαφώς μικρότερη αλλά αξιοπρόσεκτη αγρανάπαυση κι από τους υπόλοιπους του blog που μέχρι τις 6 Αυγούστου, ''γέμιζαν'' με τα γραφόμενά τους, ενδιαφέροντα και μη, τις σελίδες του ''Μαδυτιανός''. Κατόπιν αυτής της ημερομηνίας, πιστοί ακόλουθοι του Ουμπέρτο Έκο, (που 'λεγε πως τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις), τα ''σταυρώσαμε'' και κρατάμε για το κεφάλι μας τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μας χωρίς να τους εκθέτουμε.
  Τελικά το μακρύ, θερμό ελληνικό καλοκαίρι μάλλον δεν ευνοεί την ενασχόληση με τα κουμπάκια. Είναι που 'χουμε συνηθίσει κιόλας ό,τι περίεργο συμβαίνει στις ζωές μας εδώ και 3-4 χρόνια και δεν ξεκινάμε να το γράψουμε.
  Αξίζει πάντως να σημειωθεί όλη αυτή η κίνηση που υπήρξε στο χωριό τις μέρες του πανηγυριού, (γιατί ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε για τα πανηγύρια, κι αυτό είναι πολύ-πολύ ευχάριστο). Είναι απίστευτα παρεξηγημένη η έκφραση ''είσαστε για τα πανηγύρια''. Ναι ρε είμαστε. Είμαστε και καλά κάνουμε. Ξεδίνουμε, γουστάρουμε, πανηγυρίζουμε και σ' όποιον αρέσει.
  Δεν μπορώ να παραλείψω επίσης την επαναδραστηριοποίηση του θρυλικού Ελλησπόντου Μαδύτου και σε επίπεδο ανδρικής ομάδας (οι ακαδημίες ποτέ δεν έπαψαν να λειτουργούν!). Το καμάρι της Μαδύτου ξαναμπαίνει στις τέσσερις γραμμές και μπράβο στα παιδιά που ''τρέχουν'' την υπόθεση. Δεν είναι εύκολο σ' ένα χωριό που κυριολεκτικά βογγάει, να 'χεις το κέφι ν' ασχοληθείς με κάτι κοινωφελές. Άξιοι θαυμασμού λοιπόν διοίκηση και ποδοσφαιριστές που δίνουν έναν αισιόδοξο τόνο καταμεσίς στα δύσκολα.
   Κατά τ' άλλα με περίεργα μαθηματικά και ιδιοφυείς αλχημείες, προσπαθούν να μας πείσουν πως κάτι αλλάζει. Ψυχολογικά ίσως, γιατί στην πράξη απολύτως τίποτα δεν έχει αλλάξει, παραμόνο το ότι το συνηθίσαμε. Πιθανώς κι αυτό να βοηθάει. Πιθανώς είναι το πρώτο βήμα. Απάντηση δεν έχω τώρα. Ίσως τις κρύες νύχτες του χειμώνα με περισσότερο χρόνο και όρεξη, να ξαναπάρουν φωτιά τα πληκτρολόγια και να το ψάξουμε διεξοδικότερα.
   Καλό μικρό υπόλοιπο καλοκαιράκι λοιπόν με τις τελευταίες βουτιές για φέτος στις ομορφότερες θάλασσες του κόσμου και ...τα λέμε....
 

συνέχεια »

Το νερό νεράκι

  Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν,  εκεί στα μακρινά 1980 μ.χ. ,όταν τα χωριά διοικούνταν από την κοινότητα και τον πρόεδρό της, ένα μεσοκαλόκαιρο, υπήρχε πρόβλημα στην υδροδότηση του χωριού. Οι μπαξέδες που ήταν στο φουλ και στην εποχή τους μένανε απότιστοι και οι γνωστές φιγούρες καταστηματάρχες της εποχής, ο Φρόυντ και ο Σπούκεν, δεν μπορούσαν να καταβρέχουν με τις ώρες την άσφαλτο παίζοντας με τους περαστικούς.
 Όλη αυτή η ανακατωσούρα που προκαλούσαν οι παρατεταμένες διακοπές στην υδροδότηση του χωριού, "έβγαινε" κάθε πρωί στον καθρέφτη της Μαϋτιανής ζωής, στα "εργατικά". Στο μεγάλο αυτό ταξικό σχολείο για γενιές και γενιές  νέων οικοδόμων.  Το τί μπινελίκια άκουγε τότε ο Όχουνος και τί γενεές 14 τον περνούσαν κάθε πρωί δεν περιγράφεται.
 Το μεγάλο ρωνιό μέσα στο λεωφορείο ήταν ο Καραϊσκάκης. "Τί έγινε ρε παιδιά πρωί-πρωί και φωνάζεται για το νερό, γανιασμένοι είστε;"
 Τότε όμως υπήρχε ο "Κοντός" να του ρίξεις προσωπικές ευθύνες, αποποιούμενος φυσικά τις δικές σου. Έριχνες και ένα μπινελίκι στα πολ(ι)τάκια που τον ψήφιζαν και τον έβγαζαν και κάπου εκεί τελείωνε η αυτοκριτική σου. Τώρα;  Τώρα μετά τον παραλογισμό των λογαριασμών της ύδρευσης-αποχέτευσης-κουνουποκτονίας, πώς να τα βάλεις με κάποιους που δεν ξέρεις ; Τώρα πώς να τα βάλεις με τους Σταυρινούς που δικαιολογημένα ψήφισαν τον δικό τους άνθρωπο. Πώς να τα βάλεις με τα πολ(ι)τάκια που δεν επηρεάζουν πλέον το αποτέλεσμα. Πού να βρεις τώρα τράγο να του φορτώσεις τα κρίματά σου και να τον πέμπψεις  βαθιά στην έρημο. Άστα! Κάθεσαι λοιπόν και περιμένεις να έρθει το νερό κατά τις 12 το βράδυ και λες, πάλι καλά...
Υ.Γ. Γανιάζω: βγάζω γάνα στη γλώσσα/ταλαιπωρούμαι/διψώ πολύ. Από το λεξικό του Τεγόπουλου-Φυτράκη

συνέχεια »

Οι δικές μας αλάνες

Μετά την επιτυχία του Γουέμπλει και την σε πρώτη προβολή και ακρόαση των ποδοσφαιρικών κατορθωμάτων των Κούδα , Χατζηπαναγή και των άλλων νότιων μάγων της μπάλας, οι οποίοι όλοι (πλην Χατζηπαναγή) ξεκίνησαν κλοτσώντας στις αλάνες, φτιάξαμε και 'μεις τις δικές μας!
 Το παλιό χωμάτινο γήπεδο ήταν το επίκεντρο και η μήτρα που γέννησε, ότι έχει σχέση με αθλητισμό στη Μάδυτο. Η προσπάθεια και η επιχείρηση αναμόρφωσης και συμμόρφωσης του με τα τότε σύγχρονα στάνταρ της εποχής, το κράτησαν κλειστό για μεγάλο χρονικό διάστημα. Τότε "αναγκαστήκαμε" να βγούμε στις αλάνες. Σε κάθε γειτονιά στήθηκε το αυτοσχέδιο γήπεδο.
 Στο δρόμο μπροστά από το σπίτι του Μπουμ, οι πέτρες-εστίες μετά τον αγώνα πηγαίναν στην άκρη για να περνάν τα κάρα.
 Στο οικόπεδο δίπλα στο σπίτι του Ζαφειρίου, ο αγώνας διακόπτονταν από τα κάρα-αυτοκίνητα-τρακτέρ που διέσχιζαν το δρόμο που το έτεμνε  διαγώνια .
 Στο οικόπεδο κάτω από το γήπεδο δίπλα στις ελιές του Σουρβαλή, είχε γίνει προσπάθεια να στήσουμε  μόνιμες εστίες με κανονικά ξύλινα δοκάρια από σανίδια, για να σταματήσει επιτέλους αυτή η αέναη διένεξη που προκαλούσαν οι νοητές εστίες.
 Αργότερα όταν καθιερώθηκε το Χάβικο ταλέντο, στήθηκε γήπεδο ανάμεσα στου Πασά, στου Τίγρη και στου Λαθρίδη.
 Αυτά ήταν τα "απογευματινά" γήπεδα-σημεία συνάντησης· εκεί που οι αντίπαλοι ήταν γειτονιές ή διευρυμένες παρέες χωρίς ηλικιακά ή άλλα όρια.
 Τα "πρωινά" γήπεδα στο Δημοτικό ήταν κι αυτά πολλά και το καθένα ήταν η έδρα μιας τάξης. Οι αγώνες που δίνονταν εκεί, ήταν ανάμεσα σε αντιπάλους της ίδιας τάξης και πολύ σπάνια ανάμεσα σε διαφορετικές τάξεις, γιατί αυτές οι αναμετρήσεις κατέληγαν να αναδεικνύουν νικητή την μεγαλύτερη τάξη που έδερνε την μικρότερη!
 Το γκρέμισμα λοιπόν του παλιού δημοτικού παρέσυρε μαζί του και παλιές συνήθειες. Τα αγωνιστικά τερέν για το "πόλεις και χωριά" και της "Λάκας", στατικά παιχνίδια με τζιτζιλόνες, μάνες ,καφάδες, και κατραμόκολους ή του "κυνηγητού" μ' αυτές, αντικαταστάθηκαν από τα ποδοσφαιρικά γήπεδα.
 Στο αλσάκι με τα πεύκα στη σημερινή θέση του δημοτικού, ήταν το γήπεδο της τρίτης· εκεί παίζανε  όλα: οι καραμπόλες πάνω στα πεύκα (μπάλας και παίχτη), το κρυφτούλι με τη μπάλα γύρο από το δέντρο και ότι άλλο ευτράπελο δημιουργούσε ο εν λόγω αγωνιστικός χώρος.
 Απέναντι από την είσοδο του λυόμενου-προσωρινού σχολείου και πίσω από την σειρά με τα τεράστια κυπαρίσσια, ήταν το μακρόστενο γήπεδο της τετάρτης .
 Και μπροστά στης μηλιές ήταν φυσικά το μεγάλο καλό γήπεδο της έκτης. Εκεί που οι μικρότεροι το πατούσαμε μόνο το απόγευμα!
 Το κενό της μια τάξης το δημιούργησε η εκλεπτυσμένη τάξη-φουρνιά του Κούτου, του Τζούβελ , και του Λαδόπουλου, που έπαιζε μπάσκετ. Ναι,γιατί υπήρχε και το χωμάτινο γήπεδο μπάσκετ του σχολείου, που το "περίεργο" Καλοπούλι και ο Τζούβελ το ξέρανε καλύτερα από το σπίτι τους.
 Το χωμάτινο του βόλεϊ στο δημοτικό, φιλοξενούσε μεγαλειώδεις αγώνες πολύ πριν την εμφάνιση του Σαμαρά και του Ντράγκοβιτς στα παρκέ της Α' εθνικής.
 Στα τσιμεντένια γήπεδα του μπάσκετ και του βόλεϊ στο Γυμνάσιο, έδινε ρεσιτάλ ο Καμπίτσης ο γυμναστής και ο Γιαννούλης από το Σταυρό με τα 2 μέτρα του ο καθένας.
 Τα αντίστοιχα στρωμένα με 3Α του νέου γηπέδου, δεν τα τιμήσαμε. Πως να τα τιμήσεις άλλωστε με την έμπνευση που είχαν να τα στρώσουν μ' αυτό το υλικό.
 Αυτές λοιπόν ήταν οι αλάνες της Μαδύτου που εξέθρεψαν γενιές και γενιές παιδιών , απ' τις οποίες
άλλοι έγιναν ποδοσφαιριστές και άλλοι όχι.
 Υ.Γ. Ζητήθηκε από αφανή εργάτη του Ελλησπόντου, να γράψει το blog για την εκδήλωση που ετοιμάζει στις 9 του μηνός. Δεν ξέρω περί τίνος πρόκειται. Αυτά πρέπει να τα γράψουν οι διοργανωτές. Η συνεισφορά του"Maditianos" μ' αυτό το κείμενο, έγκειται στην προσπάθεια αναθέρμανσης του ενδιαφέροντος για τον Ελλήσποντο που ξεκίνησαν τα παιδιά που ανέλαβαν τις τύχες του.
                             
                                                                                                                                    Κουκ

συνέχεια »

Ως πότε θα τρώμε τις σάρκες μας;

Οι εκπαιδευτικοί με τους γονείς, οι μαθητές με τους εκπαιδευτικούς, οι γονείς με τα παιδιά, οι νέοι με τους γέρους, οι δημόσιοι (υπάλληλοι) με τους ιδιώτες, η αστυνομία με τους διαδηλωτές, οι εργοδότες με τους εργαζομένους, οι πτυχιούχοι ΑΕΙ με αυτούς των ΤΕΙ, οι ιδιοκτήτες με τους ενοικιαστές, οι έμποροι με τους χοντρέμπορους, οι έμποροι με τους πελάτες, οι ταξιτζήδες με τους υπόλοιπους, οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ με τους υπόλοιπους, οι εφοριακοί με τους φορολογούμενους, οι τελωνιακοί με τους εισαγωγείς, οι εφοριακοί με τους τελωνιακούς, οι συνδικαλιστές με τους εργαζομένους, οι εργολάβοι με τους υπόλοιπους, οι αυθαίρετοι με τους νόμιμους, οι λαθραίοι με τους νόμιμους, οι γνήσιοι με τους σικέ, οι οδηγοί αυτοκινήτου με τους μοτοσυκλετιστές, οι ποδηλάτες με τους πεζούς και τα αυτοκίνητα, οι οικολόγοι με τις πολυεθνικές, οι θεωρητικοί με τους πρακτικούς, οι χριστιανοί με τους μουσουλμάνους ή τους προτεστάντες, οι πιστοί με τους άπιστους, οι άνεργοι με τους εργαζόμενους, οι ΠΑΟΚτζήδες με τους Αριανούς, οι Γαύροι με τους Βάζελους, οι Βένετοι με τους Πράσινους, οι trendy με τους emo, οι MAC-maniac με τους “παραθυρόφιλους”, οι αισιόδοξοι με τους απαισιόδοξους... (Μπορείτε να συνεχίσετε μόνοι σας, είμαι σίγουρος μπορείτε...)

Αυτό που θέλω να πω απλά είναι ότι η οπαδοποίηση γύρω από δυο ή τρεις πόλους (όρος που χρησιμοποιείται περισσότερο απο τα ΜΜΑποβλάκωσης παρά από τους φυσικούς) και ο αλληλοσπαραγμός, που προκύπτει κάθε φορά, σηκώνουν τόση σκόνη, όση χρειάζεται για να καλυφθεί το πραγματικό πρόβλημα. Ο φανατισμός των πόλων δεν αφήνει να εξελιχθεί κάποιος διάλογος. Και χωρίς διάλογο δε βρίσκεις ούτε καν τι είναι αυτό, πραγματικά, που σου φταίει, πόσο μάλλον τη λύση. Το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η απόσπαση της προσοχής και η εξάντληση της σκέψης στην επιβίωση/νίκη του ενός εκ των δυο. Αν κατά λάθος υποπέσει στην αντίληψή τους το πραγματικό πρόβλημα είναι τόσο εξαντλημένοι, ώστε να ψελλίσουν “εγώ θα το λύσω αυτό;”

Εντάξου, παραδώσου σε μια ομάδα, φανατίσου, είμαι σίγουρος ότι έχεις βρει μια ομάδα για κάθε περίπτωση διαφωνίας – πόλωσης. Και νομίζεις θα φτιάξεις το προφίλ σου αθροίζοντας τις ομάδες στις οποίες είσαι ενταγμένος... Νομίζεις ... Η ζωή δεν είναι μέσο “κοινωνικής δικτύωσης”, είναι η παρουσία σου μέσα σε πραγματικές κοινωνικές ομάδες. Οι άνθρωποι που μπαίνουν σε καλούπια, όταν στεγνώσει η ουσία τους, γίνονται τοίχοι. Περίμενε το επόμενο βάψιμό σου. Άλλοι θα διαλέξουν το χρώμα που θα πάρεις. Άλλοι θα διαλέξουν το κάδρο που θα σου κρεμάσουν. Κι αν σε ξεχάσουν κάνε παρέα με αράχνες....

ΥΓ: 20 Ιουλίου 2013: 39 χρόνια από την εισβολή των Τούρκων στη Κύπρο. Τα ελληνικά ΜΜΕ δεν ανέφεραν σχεδόν τίποτα για τη μαύρη αυτή επέτειο. Γιατί τις ημέρες αυτές ήταν απασχολημένα με τις “βόμβες” που έπεφταν για τις απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων, τις επισκέψεις ξένων πολιτικών στη χώρα κι άλλα άσχετα- σχετικά...

Στην Κύπρο έχει διενεργηθεί επίσημη έρευνα για το τι πραγματικά συνέβη την περίοδο εκείνη. Έτσι συντάχθηκε ο λεγόμενος “Φάκελος της Κύπρου”. Ο οποίος φτάνει σε συμπεράσματα για το ποιοι ευθύνονται, ποιοι υπέγραφαν συμφωνίες, ποιοι επωφελήθηκαν και επωφελούνται ως σήμερα. Στις ΗΠΑ έχουν αποχαρακτηριστεί τα έγγραφα που αποδεικνύουν το ποιοι έστηναν τη σκακιέρα πάνω στη Κύπρο. Ο Φάκελος αυτός στάλθηκε στην Ελλάδα, διαψεύστηκε – αμφισβητήθηκε το πόρισμά του από τα ελληνικά ΜΜΕ, χωρίς να δημοσιοποιηθεί το περιεχόμενό του στους Έλληνες πολίτες και τελικά μπήκε σε κάποιο συρτάρι. Αν δημοσιευτεί ποτέ αυτή η έρευνα, η οποία συνεχίζεται, οι Έλληνες θα καταλάβουν τι συμβαίνει από τότε ως σήμερα στη χώρα. Θα αλλάξουν πολλά πράγματα στην νεότερη ιστορία της χώρας...

                                                                                                                                              Γ.Χ.Κ

 http://youtu.be/ZT-r0XlwJOs

συνέχεια »

Πόσο ρεύμα καίνε 20 λάμπες;

Οι θεατές έρχονται, με τα καρεκλάκια τους (όπως θυμάμαι τις μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες σε διάφορες εκδηλώσεις του χωριού) στο θέατρο “Μάδυτος”. Η είσοδος του θεάτρου εντυπωσιακή, μια αψίδα δέντρων να σχηματίζεται, κάτω απ' την οποία περνά ο κόσμος και παίρνει ένα είδος ευλογίας. Πέρασμα ανάλογο με αυτά των θρησκευτικών τελετουργικών (κάτω από τον επιτάφιο, κάτω από το πετραχήλι του ιερέα). Ο δρόμος τους οδηγεί σε ένα έμβλημα του Ελλησπόντου – έργο τέχνης από επεξεργασμένο μέταλλο.

Εκεί στήνουν τα καρεκλάκια, σε κατάλληλη απόσταση από το έμβλημα. Καταλαβαίνουν ότι αυτό θα αποτελεί την αυλαία του θεάτρου. Άλλοι θα το παρομοίαζαν με τέμπλο ναού. Περιμένουν να δουν τη παράσταση. Οι προσδοκίες μεγάλες. Τους δημιουργήθηκαν από την επιβλητική είσοδο και από το γεγονός ότι στο βάθος, πίσω από την αυλαία τη διάφανη, φαίνεται ότι κάτι υπάρχει. Προφανώς θα ετοιμάζεται η παράσταση.

Αφού καλλιεργήσει τη προσδοκία του με φανταστικές εικόνες από την παράσταση που πρόκειται να δει, λίγο αργότερα αρχίζει να ανησυχεί. Δε βλέπει να κινείται τίποτα στο βάθος, ενώ αρχίζει να σουρουπώνει. Ούτε φώτα βλέπει να ανάβουν. Κάποια στιγμή και υπό το φόβο μήπως η παράσταση αναβλήθηκε, αποφασίζει να αφήσει το καρεκλάκι και να πάει στα παρασκήνια να ρωτήσει, να δει τι συμβαίνει.

Καθώς περνάει πίσω από την αυλαία, η ανησυχία του μεγαλώνει. Έχει ήδη νυχτώσει. Ούτε ένα φως. Ούτε ένας άνθρωπος. Συνεχίζει και βλέπει κάτω, καθώς περπατάει στο σκοτάδι. Αν ήταν να παιχτεί η παράσταση δεν θα είχαν προετοιμάσει το σανίδι της σκηνής; Δε θα είχαν μπαλώσει τις τρύπες; Δε θα είχαν καθαρίσει; Παρακάτω διαπιστώνει ότι λείπουν οι λάμπες. Φαίνεται ότι κάποτε είχε λάμπες. Δε θα υπήρχαν και δε θα άναβαν αν ήταν να παιχτεί η παράσταση; Πρέπει να είναι καιρό κλειστό το θέατρο.

Συνεχίζοντας στο δρόμο δεν βλέπει κίνηση. Μόνο μετά από λίγη ώρα συναντά κάποιες φιγούρες. Σκυθρωπές, συνοφρυωμένες, δεν του ρίχνουν ούτε ένα βλέμμα. Κάτι τους απασχολεί. Κάτι σχετικό, υποθέτει, με την παράσταση. Μεγάλη σιωπή. Μόνο μια φιγούρα του ρίχνει ένα φευγαλέο βλέμμα, ίσως και από λάθος. Αλλά σ' αυτό το βλέμμα πρόλαβε να διακρίνει τι ήθελε να πει: “Τι θες και συ τώρα; Μη τολμήσεις να μιλήσεις, κανείς δεν έχει τη διάθεσή σου.”

Όμως άλλα πράγματα του είχαν περιγράψει για το θέατρο αυτό. Για ηθοποιούς εύθυμους, αγέρωχους, που πατούσαν γερά στο σανίδι. Που τέτοια περίοδο περπατούσαν πάνω-κάτω στη σκηνή και έκαναν τη λεγόμενη “βόλτα”. Πάνω στη βόλτα τους συζητούσαν όλα τους τα προβλήματα, τους προβληματισμούς, μοιράζονταν χαρές, λύπες, τα νέα του χωριού, σχολίαζαν τις εκδηλώσεις, τις ειδήσεις, κανόνιζαν τις δουλειές τους..... Έτσι όπως του το περιέγραψαν κατάλαβε ότι με την παράσταση “Βόλτα” δίδασκαν στους θεατές πως δεν χρειάζεται κινητό τηλέφωνο, ούτε προσωποβιβλίο... για να ζήσεις.

Τι να υποθέσει; Ότι έκλεισε το θέατρο; Ότι δεν βρίσκουν πια θεατές; Ότι δεν θέλουν να περπατάνε; Ότι δεν έχουν σενάριο για την παράσταση, θέματα να συζητήσουν; Ότι δεν έχουν ηθοποιούς; Μήπως κάνουν περιοδεία αλλού; Μήπως δεν έχουν λάμπες; Μήπως δεν έχουν λεφτά για το ρεύμα που καίνε οι λάμπες; Πόσο κάνει το ρεύμα που καίνε 20 λάμπες; Πόσο κάνει η διάθεση του ανθρώπου;

(Παρακαλώ οι αποτιμήσεις της διάθεσης ή της ζωής του ανθρώπου να γίνονται σε Ευρώ.)

                                                                                                                                              Γ.Χ.Κ

συνέχεια »

Άρτος και θεάματα

 Φαίνεται λοιπόν πως έχουμε κατακτήσει την Ουτοπία.
  Και το παράδοξο είναι ότι δεν το έχουμε καταλάβει οι πολίτες-κάτοικοι της Ελλαδιστάνδης .  Δεν εξηγούνται  αλλιώς η κακεντρέχεια , τα παράπονα , η γκρίνια  και η μιζέρια  απέναντι στον Άρχοντα-τοπάρχη μας, που τις ιδέες και τις πράξεις του πολλοί εζήλεψαν
 Ενώ λοιπόν το ανθρωπολόι φωνασκεί για ελλείψεις σε ζωτικής σημασίας υπηρεσίες για την καθημερινότητά του, τα γραμμένα και οι ανακοινώσεις του (εκάστοτε ) Άρχοντα-τοπάρχη από το (διαδικτυακό ) μπαλκόνι άλλα αποδεικνύουν.
 Αποδεικνύουν ότι όλα τα προβλήματα του φέουδου είναι λυμένα. Οι μαχαλάδες του λάμπουν από καθαριότητα· οι δουλοπάροικοι εργάτες  είναι πληρωμένοι στην ώρα τους· η γραφειοκρατεία του καλολαδωμένη , λειτουργική και φυσικά οι γραφιάδες καλοπληρωμένοι· τα σχολεία του καλοσυντηρημένα και το χειμώνα σκασμένα από ενέργεια για την θέρμανση τους· οι βιβλιοθήκες του γεμάτες με Η/Υ και βιβλία και ανοιχτές φυσικά για το κοινό· δεν θα μπορούσε φυσικά να είναι αλλιώς αφού ήταν προσωπική δέσμευση και τάμα Του.
  Και πάνω απ' όλα για να μην ξεχνάμε την μητέρα γη, τα περιβαλλοντικά θέματα είναι πρώτα στην ατζέντα του Άρχοντα . Τα θέματα αυτά τα αναλαμβάνει προσωπικά ο ίδιος γι' αυτό και τα περισσότερα είναι λυμένα. Οι αποχετεύσεις , οι βιολογικοί καθαρισμοί, οι βόθροι, η ανακύκλωση, η λαθρο-υλοτομία, όλα.
 Πως λοιπόν θα μπορούσε ο Άρχοντας, αν δεν είχε λύσει όλα τα παραπάνω θέματα επιβίωσης (άρτου) του λαού του, να προχωρήσει αφειδώς  και στην παροχή θεαμάτων για την ψυχαγωγία αυτού του λαού; Μου λέτε;
 Με λυμένα λοιπόν όλα τα ελάσσων προβλήματα λαού και διοίκησης, περνάμε στο μείζων που είναι η προβολή του Άρχοντα ( και των συν αυτώ) .
 Τι γιουροβιζιονικοί συνδημότες και τί φασίστες ψάλτες θα παρελάσουν από τις πλατείες του βασιλείου για να υμνήσουν την μεγαθυμία του Ενός,  δεν λέγετε . Ότι ποιοτική συναυλία  πετάχτηκε από τους μανατζαρέους πάνω στο γραφείο του Άρχοντα, αγοράστηκε με τα χιλιάδες ευρώ από τα ξέχειλα ταμεία του φέουδου. Και έπειτα το μικρόθυμο πόπολο γκρινιάζει ότι δεν έχει παροχές.
 Άσε που ο Άρχοντας στα πλαίσια της περιβαλλοντικής του πολιτικής,  υποσχέθηκε ότι μαζεύοντας ποτήρι-ποτήρι το τηγανόλαδο από τις τηγανισμένες μελιτζάνες θα υπέρ-ζεσταθούν τα σχολεία. Γιατί προφανώς η διοίκησή του έκανε εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα που τα μέτρησε όλα: πόσο τηγανόλαδο θα μαζέψουν, πόσο θα κοστίσει για να το μαζέψουν ( εργατοώρες-μεταφορά-αποθήκευση),  πόσο θα κοστίσει να το μεταφέρουν μπρος πίσω στα πανεπιστήμια και πόσο θα πάρουν τα πανεπιστήμια. Και αφού η μελέτη και οι μελετητές του υπέδειξαν ότι "βγαίνει" και ότι θα ξεχειλίσει από βιοντήζελ το χειμώνα , αποφάσισε σαν αντιστάθμισμα και επιβράβευση των πολιτών για τη οικονομία τους, να τους αγοράσει  και μερικά θεάματα!
  Καλή διαμονή στην ονείρωξη της καλοκαιρινής ουτοπίας να έχουμε!
                                                                                                                                                   Κουκ

συνέχεια »

«Ανάπτυξη» ενστίκτων και «ύφεση» πνεύματος

Γνώση πολεμική, που αποκτήσαμε μόνο από ταινίες, που έχουν παιχτεί στη τηλεόραση και από τους τελευταίους πολέμους που έχουμε παρακολουθήσει από τη τηλεόρασή μας επίσης, αποτελούν τα εξής δυο:

1. Ο εισβολέας σε μια χώρα, προκειμένου να επιτύχει καίρια πλήγματα στον αμυνόμενο, θέτει ως στόχους σημαντικά κτίρια, εγκαταστάσεις, οργανισμούς, εργοστάσια, αεροδρόμια, λιμάνια, γέφυρες, μεγάλους δρόμους – κύριους οδικούς άξονες, τηλεπικοινωνίες, ύδρευση, ηλεκτροδότηση, πηγές ενέργειας. Βέβαια, όλα αυτά επειδή είμαστε αρκετά «πολιτισμένοι», αντί να βομβαρδιστούν ή να ανατιναχτούν, μπορούν και να αγοραστούν. Ακόμα καλύτερα να ανταλλαγούν, να παραχωρηθούν.

2. Ακόμα, κατά τη διάρκεια πολέμου δεν χτυπιούνται νοσοκομεία (κόκκινος σταυρός – διεθνές σύμβολο), δεν χτυπιέται άμαχος πληθυσμός, δεν χτυπιούνται σχολεία, δεν χτυπιούνται όσοι παραδίδονται ως αιχμάλωτοι.... και πολλά άλλα, απορρέοντα από το δίκαιο του πολέμου, το διεθνές δίκαιο, ακόμα και από τη λεγόμενη «ηθική» του πολέμου. Κι αν χτυπηθούν, υπάρχουν διαδικασίες – που καθορίζονται βέβαια από την έκβαση του πολέμου (βλέπε νικητής ή ΟΗΕ, Διεθνές Δικαστήριο, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) – για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης. Ή κάποιο «συγγνώμη, λάθος» πολλές φορές και λίγο σπρώξιμο από ΜΜΕ, ώσπου συγχωρείται – ξεχνιέται.

Επισκεπτόμενος την ιστοσελίδα του ΤΑΙΠΕΔ, μου γεννήθηκαν πολλοί συνειρμοί. Περίεργες σκέψεις. Άγρια ένστικτα. Ένστικτα επιβίωσης. Είναι πολύ ωραία ιστοσελίδα. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους Έλληνες φορολογούμενους, άλλωστε την έχουν πληρώσει. Είναι αρκετά «διαδραστική»... http://www.hradf.com/gr

Συνεχίζοντας τη πλοήγηση, στη προσπάθειά μου να ενημερωθώ, είδα νοσοκομεία να ερημώνουν, νοικοκυρές σε απόγνωση να παίρνουν φαγητό από συσσίτιο και να το βάζουν στη κατσαρόλα, σχολεία (συμπεριλαμβανομένων όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων) να υπολειτουργούν, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού «παραδομένο» μέσα στη κατάθλιψή του, που ενώ φωνάζει «παραδίδομαι» ακόμα χτυπιέται. (Σημ. Το ΕΣΡ απαγόρευσε, με οδηγία, σε τηλεοπτικούς σταθμούς να δείχνουν εικόνες εξαθλίωσης, γιατί προκαλούν... ).

Τότε αναίρεσα τις προηγούμενες σκέψεις μου. Δεν είναι πόλεμος αυτός. Κάτι άλλο πρέπει να είναι. Τα άγρια ένστικτά μου εξημερώθηκαν. Ξέχασα ότι η επιβίωσή μου είναι πρώτο μου μέλημα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Δεν είναι έκτακτη ανάγκη. Είναι καθημερινότητα. Θα συνηθίσω. Υπομονή. Όλοι γύρω μου υπομονή κάνουν. Τα γαϊδούρια. Τα άλογα. Τα άλαλα. Τα μπάλαλα. Κι αυτό μου λένε: «Υπομονή, θα συνηθίσεις». Μόλις «πεθάνω» θα πουν: «κρίμα, πάνω που είχε συνηθίσει να ζει έτσι, σ` αυτή τη κατάσταση. Κρίμα, ατυχία!».

Και να θυμίσω σ' αυτό το σημείο, ότι θάνατος δεν είναι μόνο ο σωματικός. Ο πνευματικός θάνατος είναι εξίσου σημαντικός. Ο λήθαργος του πνεύματος κάνει τον άνθρωπο παθητικό. Κι ο παθητικός άνθρωπος θα συμβιβάζεται και θα βρίσκει πάντα τη βολή του στο πιο αντίξοο περιβάλλον.

Μπορούμε, λοιπόν, να συνεχίσουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, τη νοημοσύνη μας και τα ένστικτά μας, επαναλαμβάνοντας καθημερινά στον καθρέφτη (πολύ τον δουλεύουμε τον καθρέφτη τελευταία...) - εξάλλου χρόνο έχουμε αρκετό, ειδικά οι άνεργοι – ότι δεν ζούμε σε πόλεμο. Δεν μας τον έχει κηρύξει κανείς. Δεν έχουμε αλλάξει νοήματα στις λέξεις, δεν πεθαίνουμε, δεν σβήνουμε, δεν πρόκειται για γενοκτονία, δεν καταστρέφονται γενιές, δεν θα τη πληρώσουν οι νέοι και οι αγέννητοι ακόμα (δεν ξέρω αν θα έχουν το δικαίωμα ή την ελευθερία να λέγονται Έλληνες μόλις γεννηθούν ή θα γυρίζουν πάνω στη γη κρύβοντας τη καταγωγή τους για να επιβιώσουν).

Έδώ μπορείτε να πάρετε μια γεύση της στιγμιαίας αποτίμησης του χρέους της χώρας: http://www.nationaldebtclocks.org/debtclock/greece

Εδώ μπρορείτε να δείτε την περιουσία του δημοσίου που αξιοποιείται/ ή και πωλείται με όλα τα στοιχεία (σχεδόν):

http://www.hradf.com/gr

Και μετά από που θα έχει έσοδα το κράτος;;;! Φανταστείτε!

« Χρωστάμε σε όσους πέρασαν,

θα `ρθούνε, θα περάσουν,

κριτές θα μας δικάσουν

οι αγέννητοι, οι νεκροί.» Κωστής Παλαμάς

                                                                                                                                           Γ.Χ.Κ

συνέχεια »