Τεχνηέντως

 " Αν δεν ήταν τόσο μεγάλη η αντίσταση της ύλης, 
   αν η ψυχή μπορούσε να παρασύρει το σώμα της
   χωρίς το βάρος του να λιγοστεύει την ορμή της, 
   τότε τα πλάσματα της φύσης ίσως να φτάσουν τα πλάσματα της τέχνης"

Τελικά λες εκείνο το περιβόητο Μιλένιουμ να ήταν η αποφράδα μέρα  για την Ελλάδα;
 Όσο περνάν τα χρόνια και απομακρυνόμαστε από τα πάρτι εκείνης της μέρας τόσο νομίζω ότι ο ιστορικός χρόνος θα την τοποθετήσει ως το σημείο καμπής των ομιλούντωνν την Ελληνική.
 Πριν το 2000 οι πνευματικοί ταγοί της χώρας και δεν μιλάω για τους πολιτικούς γιατί αυτοί από τους Πεισιστρατίδες μέχρι τον αιώνα τον άπαντα θα είναι ίδιοι, αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι του πνεύματος ήταν από άλλη πάστα.
 Κουβαλούσαν μέσα τους ως ιστορική μνήμη την Μικρασιατική καταστροφή, τους αγώνες που έδωσαν οι ίδιοι ενάντια σε ξένους κατακτητές στην περίοδο της κατοχής, τις στερήσεις, τη φτώχεια και το Εθνικό όνειδος του Εμφυλίου πολέμου. Τις απηνείς διώξεις ενός τιμωρητικού καθεστώτος που ενέσκηψε μετά από όλα αυτά. Το Μακρονήσι, τη Γιούρα, τον Άι Στράτη και τον συγχρωτισμό τους με καθημερινούς κατατρεγμένους ανθρώπους, που ήθελαν ή τέλος πάντων ονειρεύονταν να αλλάξουν τον κόσμο και έδιναν την ζωή τους γι αυτό.
Κουβαλούσαν μέσα τους τα σκοτάδια που επέβαλε η  χούντα και η ΕΑΤ-ΕΣΑ, την λογοκρισία αλλά και την Άνοιξη του Παριζιάνικου Μάη και το Πολυτεχνείο των Φοιτητών, των οικοδόμων και του απλού κόσμου. Όλα αυτά, καλώς ή κακώς σμιλεύουν χαρακτήρες. Σμιλεύουν ανθρώπους που όταν κληθούν να μεταλαμπαδεύσουν γνώση,  να ψυχαγωγήσουν, να κρίνουν ανθρώπους ή έργα, να ενεργήσουν ή να απέχουν το κάνουν με περισσή φρόνηση.
 Όχι γα να εξειδανικεύσω το παρελθόν ή να γενικεύσω, αλλά κάπως έτσι είναι. Η εκπαίδευση και η παίδευση σε κάνουν καλύτερο ή τέλος πάντων σε κάνουν κάποιον.
 Η ζωή και ο ξεριζωμός της Διδούς Σωτηρίου την έκανε να δώσει τα μεγάλα διηγήματα.
Οι εκπατρισμένοι μουσικοί έστησαν το ρεμπέτικο
 Η πορεία του  Θεοδωράκη και του Καμπανέλη τους έκανε να γράψουν το Μαουτχάουζεν.
Ο Ρίτσος,  ο Κουν, ο Σαμαράκης,  ο Μποστ και το ανθρώπινο μέτρο έριξαν την βαριά σκιά τους σε κάθε μορφή τέχνης και πνευματικής διεργασίας μέχρι το γύρισμα του αιώνα.
  Εκεί εμφανίστηκαν οι "εκσυγχρονιστές" της πολιτικής (καμουφλαρισμένος άκρατος καπιταλισμός) και έριξαν χρήμα στην αγορά για να εξαγοράσουν συνειδήσεις.Περάσαμε μια δεκαετία με Ολυμπιακούς και EUROΖαγοράκηδες να τρέφουν το εγώ του λαού και το χρήμα των "εκσυγχρονιστών"  να τρέφει εξαγοράζοντας την τέχνη.
Ήρθε η οικονομική καταστροφή σκορπίζοντας μύρια όσα δεινά στην κοινωνία.
Σύσσωμος σχεδόν ο μπουκωμένος με κρατικό χρήμα καλλιτεχνικός κόσμος σιώπησε. Μάλιστα τον ενοχλούσε η φτώχεια·δεν ταίριαζε με την αισθητική του.
 Ο Γαϊτάνος γούσταρε τον τσαμπουκά της Χρυσής Αυγής. Την Δημουλά την ενοχλούσαν οι μετανάστες που έπιαναν τα παγκάκια της γειτονιάς της. Η Λένα Διβάνη αποκαλούσε τζαμπατζή τον 18χρονο που σκοτώθηκε κάνοντας σκαλομαρία. Ο Μάλαμας ενοχλήθηκε από πανό των εκπαιδευτικών σε συναυλία του.  Ο Μαραβέγιας ζητούσε να πάψει η οχλαγοή για τον Ρωμανό για να βγει στα παγκάκια να φιλήσει το κορίτσι του. Ο Μπέζος υπέγραφε το κείμενο των 58 ως μια ύστατη προσπάθεια διάσωσης του Βενιζελικού ΠΑΣΟΚ. Της Σώτης Τριανταφύλου της κάνει αμόρφωτος ο πρωθυπουργός· δεν είναι δα και αντάξιος της παγκόσμιας αναγνωριστικότητας της  στον κόσμο της λογοτεχνίας... Ο Πορτοκάλογλου θυμήθηκε ξαφνικά το 2015 ότι το πρόβλημά μας είναι η τρίμηνη κυβέρνηση και έβγαλε τραγούδι.
Πού ήταν όλοι αυτοί όταν βουλιάζαμε στη απόγνωση; όταν αυτοκτονούσαμε για χρέη; όταν ξενιτευόμασταν;
'Όταν το '10 το '11 το '12 ήμασταν  στους δρόμους,  τα χημικά τα έτρωγαν ως μπροστάρηδες ο Θεοδωράκης και ο Γλέζος.
 Γι' αυτό λοιπόν η ανθρωποφαγία των social media ενάντια σε κάθε έναν απ' αυτούς. Τώρα  έχουμε την δυνατότητα να κρίνουμε εμείς οι ταπεινοί, όχι οι κριτικοί. Και εμείς έχουμε ως ένα τον καλλιτέχνη και τον άνθρωπο. Την τέχνη και τον ανθρωπισμό. Θέλουμε Πικάσο να περιγράφει την καταστροφή με κραυγές. Θέλουμε Τζακ Λόντον να αυτοκτονεί τον Μάρτιν Ήντεν όταν δεν κατάφερε να μείνει άνθρωπος. Θέλουμε Ουγκό να ζει ο ίδιος τους Αθλίους του. Θέλουμε Manu Chao να μας "γνωρίζει" τη ΒΙΟΜΈ  και να ανεβάζει στη σκηνή τα κινήματα. Και δε συμβιβαζόμαστε με τίποτα λιγότερο όπως λέει και ο ποιητής!


                                                                                                      Γαβριάς

συνέχεια »

εκεί μακριά στην Ανδρομέδα

Πριν από πολλά πολλά χρόνια, σε ένα απομακρυσμένο μέρος του σύμπαντος ζούσαν σε ομάδες κάτι όντα περίεργα κι ωραία.Αυτές λοιπόν τις ομάδες τις ονόμασαν οι απόγονοι των όντων, κοινωνίες.
 Αυτές λοιπόν οι κοινωνίες, κάποια (απλωμένη στο χωροχρόνο) στιγμή, πέρασαν από την απλή αταξική οργάνωση και δομή της Κομούνας, στην σύνθετη ταξικά δομημένη κοινωνία με βασιλιάδες και ιερατείο.
 Οι κάθε λογής βασιλιάδες είχαν και έχουν τον βούρδουλα ως μέσον επιβολής της αλήθειας τους.
 Το ιερατείο όμως είχε επιστρατεύσει από τότε, τον φυσικό φόβο των περίεργων αυτών όντων για τα μελλούμενα και τα μεταθανάτια.
 Επικαλούμενο λοιπόν αυτόν το φόβο το ιερατείο ανάγκαζε τα όντα να θυσιάζουν σε άγνωστες δυνάμεις τις οποίες εκπροσωπούσε σ' αυτή τη γωνιά του σύμπαντος.
Θυσίες που προσφέρονταν σε Μινώταυρους, σε καλοκάγαθους γενειοφόρους θεούς στην Παλαιστίνη ή σε εν πλήρει σύνθεση δωδεκάθεα στην Αυλίδα.
 Κάποια στιγμή λοιπόν όταν τα περίεργα όντα άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι είναι και ωραία, σταμάτησαν να στέλνουν πεσκέσι σε ανώτερες δυνάμεις, άτομα από την ίδια τους τη φυλή. Από τότε, όλο και κάποιος 'δυσσέας θα έσφαζε ένα κοπάδι από άλλα μεγαλόσωμα όντα με μεγάλα κέρατα σε κάποια παραλία προς εξευμενισμό ενός θαλάσσιου ξωτικού, Όλο και κάποιος μεθυσμένος Αίας θα έσφαζε ένα ολόκληρο κοπάδι μαλλιαρά όντα για τον κατευνασμό των προσωπικών του δαιμόνων. Όλο και κάποιος Μυρμιδόνας θα έσφαζε όλα τα όντα που αλυχτούσαν γύρω από το ξόδι κάποιου ακράνη του.
Από τότε μέχρι τώρα οι κοινωνίες αλλάξαν σε μέγεθος, σύνθεση και συνήθειες.
Ο τρόπος όμως που προσπαθούν να εξευμενίσουν δαίμονες, φόβους, αντιλήψεις και προκαταλήψεις παραμένει ίδιος. Ολομέτωπη επίθεση και ολοκαύτωμα άλλων αθώων όντων που μάλλον αυτά τα δημιούργησε άλλος δαίμονας.
Η μία και μοναδική παραλλαγή έγκειται στο γεγονός ότι τις αλλοτινές θυσίες τις τραγουδούσαν και τις κράτησαν στην αιωνιότητα τυφλοί τραγουδιστές και αγράμματοι ψαράδες, ενώ τώρα τις αποθηκεύει πρώτα και μετά τις μεταδίδει το ακοίμητο μάτι των social media.

Προσοχή: Οποιαδήποτε ομοιότητα με γεγονότα και αντιλήψεις με το σήμερα είναι πραγματική!

                                                                                                                Κουκ

συνέχεια »

Χριστουγεννιάτικη πλατεία

 Νομίζω ότι τα  megapixels είναι πολύ "λίγα" για να αποδώσουν την ατμόσφαιρα και την διάθεση που επικράτησε το προηγούμενο τριήμερο  στην πλατεία της Νέας Μαδύτου και κατ΄επέκταση σε όλο το χωριό.
 Φρέσκες ιδέες από τους ανθρώπους των συλλόγων που έδωσαν έναν τόνο πολιτισμού, καλαισθησίας και πάνω απ' όλα ελπίδας ότι μπορούν να γίνουν φανταστικά πράγματα.
 Ο στολισμός ανέβαζε ακόμα ένα επίπεδο την έτσι κι αλλιώς καταπληκτική πλατεία, οι φωτιές, τα σπιτάκια, τα χαρούμενα παιδιά και οι κοινωνικότητα έφτιαξαν την διάθεση όσων την επισκέφθηκαν.
 Μπροστάρηδες  σ' αυτή την προσπάθεια οι άνθρωποι του πολιτιστικού συλλόγου, του αθλητικού συλλόγου και του συλλόγου των Γονέων και κηδεμόνων του χωριού.
 Μπράβο παιδιά! Συνεχίστε να μας εκπλήσσεται  με τις φρέσκες ιδέες σας και να αναζωογονείτε   το χωριό.
 Κι άμα έχετε όρεξη να κάνουμε καμιά επαφή με τον δήμο Θεσσαλονίκης μπας και τους ξεστραβώσετε και σταματήσουν να στήνουν τσίρκο αντί να ομορφαίνουν την πόλη όπως εσείς.

Υ.Γ.  Τις φωτογραφίες τις έκλεψα από δημοσιευμένα άλμπουμ του Χάρη Περήφανου και της Νίκης Καραγκιόζη χωρίς να τους ρωτήσω φυσικά και την μουσική έγραψε για την περίσταση και μας τραγούδησε ο James Brown !


                                                                                                                                     Κουκ

συνέχεια »

Χριστουγεννιάτικη ιστορία 2014

 Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα βασίλειο του νότου, υπήρχε ένας τελάλης που δούλευε μοναχός του, ήταν αποκομμένος και δε δεχόταν μπαχτσίσι από τους άρχοντες αργυραμοιβούς και τους υποτακτικούς τους, όπως σχεδόν όλο το υπόλοιπο ισνάφι του .
Κάποια στιγμή, έφτασε στα χέρια του ένα κατάστιχο από έναν αργυραμοιβό, που περιέγραφε πόσο έκλεβαν το βασίλειο κάποιοι προύχοντες . Βγήκε λοιπόν, όπως έπρεπε να κάνει, αφού αυτή ήταν η δουλειά του, και το τελάλησε σε όλο το κόσμο. Αυτό όμως δεν άρεσε καθόλου στον άρχοντα Μπενιζέλαρο, ο οποίος αντί να πιάσει τους κλέφτες, να πάρει πίσω τα κλεμμένα και να τα κάνει δουλειές να έχει να δουλεύει ο κόσμος, προτίμησε να πιάσει και να βάλει φυλακή τον τελάλη και να στείλει ακόμα μια καραβιά με νέους να δουλέψουν στην ξενιτιά μακριά από τις οικογένειες και τον τόπο τους . Μ' αυτή λοιπόν την ιστορία, έμαθε ο κόσμος ότι δεν είναι ο κακός αυτός που κλέβει αλλά αυτός που δείχνει και φωνάζει "Αυτός είναι ο κλέφτης". Σ' αυτό λοιπόν το βασίλειο, υπήρχε μια συνήθεια, να μαζεύονται οι προύχοντες και να ψηφίζουν για τον Πρώτο. Ο Πρώτος ήταν ένας απόμαχος προύχοντας που όλοι κάνανε σα να ήταν α ανώτερος άρχοντας. Για να κάνουν και το λαό να το πιστέψει, του δίνανε ένα μεγαλόπρεπο παλάτι και πολύ παχυλό εισόδημα από το υστέρημα του κοσμάκη. Κανένας νοήμων όμως δεν γελιόταν, γιατί όλοι ξέραν ότι η εξουσία ήταν στα χέρια του Σατράπη. Ο Σατράπης όμως ήθελε να βολέψει έναν δικό του στη θέση του Πρώτου για να μην πάνε χαράμι παλάτια και εισοδήματα. Κάποια στιγμή λοιπόν εκεί που ήταν μαζεμένοι και ψήφιζαν, ένας προύχοντας, μην έχοντας μάλλον διδαχθεί τίποτα από την προηγούμενη περιπέτεια του τελάλη, βγήκε και είπε με αποδείξεις ότι ο Σατράπης και οι αργυραμοιβοί του δίνανε μεγάλο μπαχτσίσι, για να ψηφίσει για Πρώτο, τον εκλεκτό του Σατράπη. Σεισμός. Ο Σατράπης τον έστειλε στο δικαστήριο και τα τσιράκια του τον αποκαλούσαν τσιρκολάνο και θεατρίνο . Οι αργυρώνητοι τελάληδες, που έπρεπε να το φέρουν με το γάντι, ανακρίνοντάς τον προσπαθούσαν να τον βγάλουν τρελό και φταίχτη, γιατί ψεύτη δεν μπορούσαν να τον πουν, αφού, είπαμε, τα στοιχεία ήταν αδιάσειστα. Πες πες, Σατράπης, τσιράκια και αργυρώνητοι τελάληδες, κάνανε τον κοσμάκη να αναρωτιέται στις συναναστροφές του στις αγορές των πόλεων και των χωριών, αν ζει στην πραγματική ζωή ή σε ένα μεταφυσικό Σατραπικό όνειρο. Σ' αυτό λοιπόν το σάπιο βασίλειο του νότου , αποδείχθηκε περίτρανα ακόμα μια φορά ότι ουρλιάζουν οι κλέφτες και λουφάζουν οι νοικοκύρηδες. Κι έπειτα η ζωή συνεχίστηκε και ζήσανε οι κλέφτες καλά και ο λαός χειρότερα.

Κουκ

συνέχεια »

Ο Μέγας Διγέας, ο θεός της εστίας.

Ο Διγέας πήρε το προσωνύμιο Μέγας μετά την επικράτησή του έναντι του ΕΡωΤα. Μάχες δόθηκαν σε κάθε σημείο της Ελλάδος, μεταξύ των δυο υποψήφιων θεών. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο ΕΡωΤας εμφανίζεται κάπου κάπου ακόμα, συνήθως στην επαρχία ή όπου βρει εύφορο έδαφος. Όμως ο Διγέας είναι τόσο ισχυρός πλέον, που είτε τον αγνοεί και αφήνει το ποίμνιό του να “δοκιμαστεί”, είτε, με το εκτόπισμά του, δίνει κάποιες μάχες για παραδειγματισμό και επιβεβαίωση της ισχύος του.

Έτσι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πια τη δύναμη του Μέγα Διγέα. Οι αρχιερείς του λένε ότι σε λίγο καιρό θα βρίσκεται και στο τελευταίο σπίτι. Αυτή τη στιγμή έχει κυριεύσει τα περισσότερα. Όμως είναι θέμα χρόνου...

Όσοι έχουν υποδεχθεί τον Διγέα στο σπίτι τους, λένε ότι η παρουσία του είναι καθηλωτική, εκστατική. Ενώ, διαβεβαιώνουν ότι το στίγμα του μένει για πολύ καιρό στην καθημερινότητά τους, ακόμα κι όταν σβήσει η εικόνα του για μέρες.

Πράγμα σπάνιο, βέβαια, αφού συνήθως η εικόνα του βρίσκεται πάντα φωτεινή σε κάθε σπίτι. Άλλοι, πάλι του έχουν φτιάξει ένα εικονοστάσι για κάθε δωμάτιο. Γι' αυτό του δόθηκε κι ο χαρακτηρισμός “Θεός της Εστίας”. Προστατεύει το σπίτι απ' τα δεινά της εποχής, προειδοποιεί, εκπαιδεύει, διδάσκει, κάνει παρέα, φωτίζει, μαλώνει για τα λάθη που έγιναν, αποτρέπει από τις αποκοτιές... Είναι πάνσοφος. Δεν μπορείς χωρίς τη βοήθειά του.

Η παντοδυναμία του φαίνεται από το ότι όποιος θέλει να φτιάξει μια “εικόνα” πρέπει να πάρει την άδειά του, αλλιώς δεν θα' χει καλή τύχη...

Ο Μέγας Διγέας, ως απόγονος του Μέγα Αδερφού, είναι πιο ισχυρός, πιο σύγχρονος. Δεν χρειάζεται να σε βλέπει. Είναι σίγουρος για σένα, αρκεί να βλέπεις τις εικόνες του...

                                                  Γ.Χ.Κ.

συνέχεια »

Ραδιο-φονικά.

Πόσο πιο φτωχό είναι πλέον το φαντασιακό μας περιβάλλον χωρίς την ΕΡΑ. Πόσο πεζή έγινε η καθημερινότητα, οι απλές καθημερινές στιγμές ανάπαυλας και αναπόλησης, χωρίς την μαγεία ενός ραδιοφώνου ικανού να σε ταξιδέψει.
 Οι πρόστυχες διαφημίσεις του Jambo καθορίζουν πλέον τις ώρες και την αλλαγή των εκπομπών στα φτηνιάρικα και ανάξια λόγου ραδιόφωνα.
 Οι τηλεοπτικές περσόνες γεμίζουν τον ραδιοφωνικό πρωινό χρόνο συμπληρώνοντας τις εργατοώρες τους και αποκοιμίζοντας εσένα. Γιατί τί είναι το ραδιόφωνο αν δεν σου εξάπτει την φαντασία γι' αυτόν που εκφωνεί.
 Τα ακούσματα μας φτώχυναν και φύραναν χωρίς την ΕΡΑ. Τα ερτζιανά γέμισαν με μονότονα μουσικά, πολιτικά και διαφημιστικά σκουπίδια. Οι μουσικές εκπομπές, όταν οι διαφημίσεις επιτρέψουν να ακουστεί μουσική, έχουν ένα τέμπο και έναν ρυθμό. Η μαγεία του ραδιοφώνου έγκειται στον πλουραλισμό των ακουσμάτων· ο Βαμβακάρης να ακολουθεί τον Δεληβοριά, ο Μόμπυ τον Μακάρτνεϊ  και ο Σαλέας τον Κολτρέιν . Έτσι μαγεύεσαι! Έτσι δίνεις αξία στο μέσο!
 Στον καιρό της άκρατης ιδιωτικοποίησης ( όπου ιδιωτικοποίηση= σκοπός το κέρδος) τα εθνικά και τοπικά ραδιόφωνα της ΕΡΑ συγκρατούσαν τις φυγόκεντρες δυνάμεις εκπέμποντας  κεντρομόλες, ανθρωποκεντρικές   φωνές και μουσικές, με παραγωγούς πάντα έτοιμους και προετοιμασμένους να μεταλαμπαδεύσουν στους ακροατές γνώση για την μουσική, το θέατρο , το σινεμά· προβληματισμό για την καθημερινότητα  και ανθρωπιά.
 Ας είναι. Θα βρει τον δρόμο του το μέσο. Απλά κάθε φορά που το παγκόσμιο καλεντάρι αφιερώνει μια μέρα στα τεχνολογικά και πολιτιστικά επιτεύγματα του σύγχρονου ανθρώπου, εδώ στην Ελλάδα μελαγχολούμε

                                                                                                                            Δον Κουκ

συνέχεια »

Το Τέρας

  Στη Βραζιλία εδώ και ένα χρόνο μαίνεται ένας ακήρυχτος πόλεμος. Από τη μια τα εκατομμύρια των φτωχών και κατατρεγμένων μιας από τις πιο πλούσιες χώρες του πλανήτη, που βγαίνουν καθημερινά στο δρόμο για να φωνάξουν. Να φωνάξουν και να διαδηλώσουν μην αντέχοντας άλλο την προκλητική διαφθορά και σπατάλη των πόρων της χώρας τους από τους κυβερνώντες τους, που ρίχνουν δισεκατομμύρια δολάρια στα πόδια των διεθνών συμμοριών της Δ.Ο.Ε. και της F.I.F.A. Από την άλλη η στρατιωτικού τύπου και “ευγένειας” εκκαθαρίσεις των πόλεων από τα λούμπεν στοιχεία προς τέρψιν των τουριστών εν όψη των διεθνών πανηγυριών. Όχι δουλειά και εκπαίδευση για τη φτωχολογιά αλλά απλώς πλαστικές(?) σφαίρες, δηλητηριώδη αέρια, σηκωμένα γκλοπ και μετακίνηση! Τόσο απλά! Φτώχεια εναντίων άδικα και απάνθρωπα διογκωμένου πλούτου.

Πέρυσι η γείτονα συγκλονίστηκε από το θάρρος των πολιτών της που βγήκαν στο κάγκελο για να φωνάξουν ότι δεν θέλουν να είναι άλλο οι γιες μεν του απολυταρχικού καθεστώτος τους και έρμαια των αχόρταγων ορέξεων των εργολάβων. Τώρα ξανά είναι στο κάγκελο για να διαμαρτυρηθούν για την σαπίλα και την διαφθορά πρωθυπουργικών και υπουργικών υιών και θυγατέρων. Φτώχεια εναντίων παράνομου και διογκωμένου πλούτου.

Πριν λίγο καιρό ή άλλη γείτονα ήταν στο κάγκελο για να φωνάξει για τις παράλογα υψηλές αυξήσεις στο ρεύμα, σε μια χώρα που οι εργοστασιακοί μισθοί είναι δεν είναι 200€, σε μια χώρα που οι Ευρωπαϊκές ελίτ την βάλανε αλλά καρτ στην Ε.Ε. Αυτές να μπορούν να κάνουν δουλειές στη χώρα, αλλά οι πολίτες της να μην μπορούν να δουλέψουν στις φάμπρικες και στις στοές τους. Στην πορεία καταφέρανε να αλλάξουν τον πρώην μπράβο πρωθυπουργό με κάποιον άλλο. Αλλά τί τα θες. Άσπρος σκύλος μαύρος σκύλος, ούλοι σκύλοι μία ράτσα.

Στις Η.Π.Α. Τώρα! Στην χώρα των ζάπλουτων δισεκατομμυριούχων ανθρώπων και εταιρειών, των ευκαιριών και του ονείρου, 45.000.000 εκατομμύρια απόκληροι ΑΝΘΡΩΠΟΙ, αδυνατούν να εξασφαλίσουν την τροφή τους και σιτίζονται σε συσσίτια. Μεγάλο μέρος αυτών τον συσσιτίων χρηματοδοτεί η ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Στα πλαίσια όμως της αύξησης του ωρομίσθιου της γραφειοκρατίας έπρεπε να βρεθεί ένα ισοδύναμο! Τί ωραία λέξη ε; βρέθηκε! Μέχρι το 2016 η κυβέρνηση θα ταΐζει 20.000.000 εκατομμύρια ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Οι άλλοι; να κόψουν το λαιμό τους. Να μην ζητάνε φαΐ.

  Στην Ουκρανία οι άνθρωποι έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο επιλογές. Ή μια υποτυπώδη υποτελή ζωή με οικονομικές μικροανάσες από τον Πούτιν ή τον πλήρη αφανισμό, της έτσι κι αλλιώς φτιαχτής χώρας τους, με Ευρωπαϊκά-Αμερικάνικα όμως κόλλυβα. Ήδη τα κοράκια αρχίζουν να ανταλλάσσουν γαμίδια μεταξύ τους για το  ποιος θα μοιραστεί την λεία. Οι ακροδεξιοί φασίστες λοιπόν, οι απόγονοι των Wafen SS, κατόπιν εντολής αυτών τον κορακιών βγάζουν στο δρόμο τους απελπισμένους και πάμφτωχους έτσι κι αλλιώς Ουκρανούς.

 Παντού στον κόσμο, οι εκλεγμένες ή όπως αλλιώς ανερχόμενες στην εξουσία κυβερνήσεις, καταφέρονται με βάναυσο τρόπο στους ανθρώπους της χώρας τους. Είτε με το γκλοπ (μπάτσους) είτε με το γάντι (νόμους). Παντού ιδιωτικοποιούν τα κέρδη και κοινωνικοποιούν τις ζημιές.

Τα τελευταία χρόνια, μέσα από την κοινωνική δικτύωση και την εύκολη επικοινωνία και ενημέρωση, έγιναν πιο έντονες οι αντιδράσεις. Η απάντηση των ελίτ σ' αυτές τις αντιδράσεις είναι το Τέρας. Το Τέρας του φασισμού που εκμαυλίζει αγράμματους ανθρώπους και τους στρέφει ενάντια σε όσους φωνάζουν για ψωμί, για ελευθερίες, για ανθρωπιά.

Στα καθ' υμάς τώρα. Στον εφιάλτη που πλησιάζει. Αν αύριο όπως μας λένε οι σφυγμομετρητές κυβερνάει ο Σύριζα και προσπαθήσει να μιλήσει υπό νέο πρίσμα με τους τοκογλύφους μας , αν προσπαθήσει να αλλάξει έστω δειλά το υπάρχων στάτους της διαφθοράς και της ασυδοσίας,, θα βρει μπροστά του το δευτεροτρίτο από ψήφους των αγραμμάτων Τέρας, με τις σιδερογροθιές του, τα μαχαίρια, τα ρόπαλα, τις δολοφονίες και τους τσαμπουκάδες του!

Όπως μου 'λεγε πριν λίγο καιρό κοντινός μου αγράμματος: προτιμώ αυτούς που δέρνουν παρά αυτούς που κλέβουν! Εγώ που δεν κλέβω, απορώ γιατί δεν του έσπασα το κεφάλι! 

                                                                                                                                                                                                            Δον Κουκ

                     

συνέχεια »

Άνθρωποι vs πολιτικοί

 17.600 συμβασιούχοι δημοτικοί υπάλληλοι και 10.000 επιλαχόντες από τον ΑΣΕΠ, στον στενό δημόσιο τομέα μέχρι τις 19 Μαρτίου ( γιατί 2 μήνες πριν κάθε εκλογική αναμέτρηση απαγορεύεται κάθε πρόσληψη).  Εμείς οι άνθρωποι αυτό  το λέμε πελατειακές σχέσεις. Οι πολιτικοί το λένε ανάπτυξη.
 Αντί να δώσουν μάχες στους διαδρόμους των Ευρωπαϊκών διευθυντηρίων, εκεί που παρέδωσαν την πραγματική διοίκηση του τόπου οι οκνηροί πολιτικοί, δίνουν εντολή σε λιμενόμπατσους (είδος που αιωρείται και πλέει σε αχαρτογράφητα νερά της ανθρωπιάς)  να δολοφονούν και να πνίγουν ανθρώπους, "κατώτερης ποιότητας" μεν ανθρώπους δε!
 Ενώ τα τελευταία χρόνια ο παραγωγικός ιστός της χώρας και οι καθημερινοί άνθρωποι εκλιπαρούσαν για την τοκογλυφική έστω  χρηματοδότηση από τις τράπεζες, οι οποίες την αρνούνταν κατηγορηματικά παρ' όλη την χρηματοδότησή τους με πακτωλούς δημόσιου χρήματος, με ένα νεύμα των πολιτικών
έρεαν εκατομμύρια  από Α.Τ.Ε. και Τ.Τ. προς τα κόμματά τους, τους κουνιάδους τους και τους ημέτερους.
 Ενώ οι πολιτικοί δεν θα "βγαίνουν" αν τους μειωθεί το δεκαχίλιαρο του μισθού τους, ψηφίζουν και υπογράφουν αβίαστα την οικονομική εξουθένωση των ανθρώπων.
 Στη θέση της Ευρώπης που ξεκίνησε ως οικονομική ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ και μετεξελίχθηκε σε Γερμανική ιμπεριαλιστική-αποικιακή ένωση των υποτελών λαών στις προνομιούχες διεθνείς και κατά τόπους  ελίτ, οι άνθρωποι βλέπουν το άθαφτο πτώμα που ήδη το τρώει η σήψη ενώ για τους πολιτικούς είναι βρισιά το να εκφράσεις αντιευρωπαϊκό λόγο.
 Οι άνθρωποι υποφέρουν καθημερινά, με επίσημα αναγνωρισμένο σύγχρονο λήσταρχο Γιαγκούλα το κράτος. Οι πολιτικοί λένε ότι η Ελλάδα τα κατάφερε και ότι οι Έλληνες δεν υπερφορολογούνται.
 Ζητήσαμε ως άνθρωποι, δίνοντας υπόσταση αξιωματικής αντιπολίτευσης σε έναν υπό διάλυση σχηματισμό, την δημιουργία επιτροπής λογιστικού ελέγχου του χρέους·  την διαγραφή του απεχθούς και αποπληρωμή του πραγματικού χρέους με δόσεις ανάλογες της ανάπτυξης της οικονομίας όπως προβλέπουν οι διεθνείς συμβάσεις· την μονομερή κατάργηση όλων των μνημονίων και των αντισυνταγματικών πράξεων νομοθετικού περιεχομένου· την ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων της κοινής δημόσιας περιουσίας  που δεν ανήκει  στο κράτος αλλά στην κοινωνία·συγκεκριμένο πρόγραμμα για την ανακούφιση της χειμαζόμενης κοινωνίας, αλλά φευ! Είδαμε πολιτικούς, μέλλοντες υπουργούς με μετοχές σε πολυεθνικές που κερδίζουν από το χρέος μας και πολιτικούς εργατοπατέρες-γυρολόγους με εφάπαξ εκατομμυρίων.
 Έχουμε "πολιτικούς" που ξεκίνησαν ήδη την εμφύλια σύρραξη με πολιτικές δολοφονίες νέων ανθρώπων και καθημερινές οδομαχίες στην Αθήνα και στον Πειραιά.
 Έχουμε αριστερούς ανθρώπους  με ανθρωποκεντρικό τρόπο σκέψης αλλά όχι αριστερούς πολιτικούς.
Καιρός λοιπόν να διαλέξουμε με ποιόν θα συνταχτούμε . Με τους ανθρώπους ή με τους πολιτικούς. Τους πολιτικούς θα μας  τους βάλουν στο σαλόνι μας  οι συνέταιροι τους οι δημοσιολόγοι.
 Τους ανθρώπους θα πρέπει να ψάξουμε και να τους βρούμε μέσα μας.
                                                                                                                               
                                                                                                                                       Δον Κουκ

συνέχεια »