Πέντε μέρες περάσαν από την ημέρα που άνοιξε τις ''πύλες'' της η ομάδα του Maditianos στο Facebook και έτυχε μεγάλης αποδοχής . Φτάσαμε αισίως τα 250 μέλη . Απ' αυτούς άλλοι προσχωρήσαν με την θέλησή τους και άλλους τους προσκαλέσαμε εμείς . Η αρχική ιδέα τριβέλιζε το μυαλό μου από το 2007 όταν και έστησα το πρώτο μου μπλοκ το <<κουκ>> . Παρ' ό,τι μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης , πάντα με ενδιέφεραν τα τεκταινόμενα στο χωριό για αυτό και η ατυχής προσπάθεια ανάμιξης μου με τον Ελλήσποντο , ατυχής γιατί δεν αφιέρωσα τον χρόνο που έπρεπε. Αυτό που διαπίστωνα χρόνια τώρα και με ενοχλούσε τα μάλα ήταν η έλλειψη επίσημης ενημέρωσης και συνεννόησης . Δεν γνώριζε ποτέ το χωριό από επίσημα χείλη , τί λέγονταν στα Κοινοτικά-Δημοτικά συμβούλια , τί αποφάσεις παίρνονταν ή δεν παίρνονταν για την πορεία και το μέλλον του χωριού , ποιος υποστήριζε τί σε κάθε πρόβλημα και τί λύσεις προτείνονταν . Σε πραγματικό επίπεδο ασχολούμασταν μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια με την ψήφο μας , και από 'κει και μετά παραδίδαμε το δικαίωμα ενασχόλησής μας με τα κοινά αμαχητί και ιδιωτεύαμε. Κάποιες πρωτόλειες προσπάθειες έκανε θυμάμαι ο νυν αντιδήμαρχος να ενημερώνει με κάτι φυλλάδια και μετά με την εφημεριδούλα του Ελλησπόντου . Όμως έλειπε το βήμα που θα μπορούσε να μας ενημερώσει κάποιος σε μαζικό επίπεδο. Χρόνια ακούμε για την <<Συνθήκη Ραμσάρ>> που περιβάλει το χωριό χωρίς να ξέρουμε τα όρια της και τι ορίζει , χρόνια ακούμε για το μολυσμένο(;) νερό που πίνουμε και για τόσα άλλα θέματα χωρίς να ξέρουμε πραγματικά τί συμβαίνει . Τυχαίνει να μην συχνάζω σε καφενεία και πάνω απ'όλα να μην δίνω καμία βάση στις ''κουβέντες του καφενείου '', όμως καλώς ή κακώς μέχρι τώρα απ' αυτές ξέρουμε ότι ξέρουμε. Γι' αυτό εδώ και πολύ καιρό αναζητούσα κάτι άλλο. Εδώ και δύο χρόνια στον πολιτιστικό σύλλογο ήμουν υπέρμαχος των ανοιχτών συνεδριάσεων με πρόσκληση προς όλους . Συζητούσα με όλους όσους θα μπορούσαν να βοηθήσουν , να φτιάξουμε κάτι οργανωμένο στο διαδίκτυο, αλλά φευ, ΔονΚιχωτισμός .
Οι καιροί πλέον δεν μας επιτρέπουν να ιδιωτεύουμε. Η πρώτη οργανωμένη απόπειρα έγινε από τον φαρμακοτρίφτη ( αφού θέλει να μιλάμε με τα ussername) Μάρκο και κάποιους άλλους , που με την κίνηση πολιτών που δημιούργησαν πραγματοποίησαν κάποιες δράσεις . Η συμμετοχή μου σ' αυτό ήταν μια απλή αρθρογραφία στο μπλοκ της ''κίνησης kinisimadition.blogspot.com , το χωρίς γεωγραφικό προσδιορισμό όνομα του οποίου μου έδωσε την ιδέα για το maditianos/blog . Στην αρχή το διαφήμιζα στόμα με στόμα και μέσα από την σελίδα μου στο facebook με μικρή διείσδυση στο Μαδυτιανό κοινό.
Μετά από κρασοκατανύξεις και πολλών ωρών αμπελοφιλοσοφία , πρότεινε ο κοσμοπολίτης αντιπρόσωπος μας στην Μύκονο Ρίζος Χρίστος , να μεταφέρω τον maditianos από το blog/spot και στην πλατφόρμα του facebook.
Ευελπιστούμε να πολλαπλασιαστούν τα μέλη της ομάδας και μέσα απ' αυτήν να αναπτύξουμε ιδέες , προβληματισμούς και ίσως λύσεις για την καθημερινότητά μας .
Χαρείτε τη βόλτα. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής!
(Σύμφωνα με τις απόψεις για τη ζωή και τα γηρατειά του George Carlin(1937-2008),Αμερικανού stand up κωμικού, βραβευμένου συγγραφέα και κριτικού).
Έχετε αντιληφθεί ότι η μόνη περίοδος της ζωής μας που μας αρέσει να μεγαλώνουμε είναι όταν είμαστε παιδιά; Εάν είσαι κάτω των 10 ετών, είσαι τόσο ενθουσιασμένος που μεγαλώνεις που σκέφτεσαι τμηματικά..
«Πόσων ετών είσαι;», «Είμαι τέσσερα και μισό!» Ποτέ δεν είσαι τριάντα έξι και μισό. Είσαι τέσσερα και μισό, και περπατάς στα πέντε! Αυτό είναι το κλειδί.
Μπαίνεις στην εφηβεία, και τώρα κανείς δεν μπορεί να σε συγκρατήσει. Πηδάς στον επόμενο αριθμό, ή ακόμη και μερικούς αριθμούς μπροστά.
«Πόσων ετών είσαι;» «Θα γίνω 16!» Μπορεί να είσαι 13, αλλά έ, θα γίνεις 16! Και τότε έρχεται η καλύτερη μέρα της ζωής σου! Γίνεσαι 21. Ακόμα και οι λέξεις ακούγονται σαν ιεροτελεστία.ΓΙΝΕΣΑΙ 21.. ΝΑΙΙΙΙΙΙΙ !!!
Αλλά τότε περνάς στα 30. Ωωωω, τί έγινε εδώ; Ακούγεσαι σαν χαλασμένο γάλα! Αυτός ΠΕΡΑΣΕ, έπρεπε να τον πετάξουμε. Δεν έχει πλάκα πια, είσαι απλά ένας ξινισμένος λουκουμάς. Τι πάει στραβά; Τί άλλαξε;
ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30, και τότεΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40. Ουάου! Πάτα φρένο, όλα σου ξεγλυστρούν. Πριν να το καταλάβεις, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και τα όνειρά σου χάνονται...
Αλλά για περίμενε!!! ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60. Δεν πίστευες ότι θα τα έφθανες!
Οπότε ΓΙΝΕΣΑΙ 21, ΠΕΡΝΑΣ στα 30,ΠΕΡΠΑΤΑΣ στα 40, ΦΘΑΝΕΙΣ τα 50 και ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΩΣ τα 60.
Έχεις αναπτύξει τόσο μεγάλη ταχύτητα που ΧΤΥΠΑΣ τα 70! Μετά απ'αυτό, η κατάσταση είναι μέρα με τη μέρα. ΧΤΥΠΑΣ την Τετάρτη!
Μπαίνεις ! στα 80 και κάθε μέρα είναι ένας πλήρης κύκλος. ΧΤΥΠΑΣ το γεύμα.ΠΕΡΝΑΣ στις 4:30. ΦΘΑΝΕΙΣ την ώρα του ύπνου. Και δεν τελειώνει εκεί. Στα 90 σου, αρχίζεις να οπισθοδρομείς. «Ήμουν ΜΟΛΙΣ 92».
Και τότε κάτι παράξενο συμβαίνει. Εάν καταφέρεις να ξεπεράσεις τα 100, ξαναγίνεσαι μικρό παιδί. «Είμαι 100 και μισό!».
Μακάρι να φθάσετε όλοι στα υγιή 100 και μισό !!!!!!!!!!
ΠΩΣ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΝΕΟΙ
1. Πετάξτε τους ασήμαντους αριθμούς. Αυτό συμπεριλαμβάνει την ηλικία, το βάρος και το ύψος. Αφήστε τους γιατρούς να νοιάζονται γι'αυτά. Γι'αυτό τους πληρώνετε άλλωστε.
2. Κρατήστε μόνον τους ευχάριστους φίλους. Οι γκρινιάρηδες σας ρίχνουν.
3. Να μαθαίνετε συνεχώς! Μάθετε περισσότερα για τους υπολογιστές, τις τέχνες, την κηπουρική, ο,τιδήποτε, ακόμη και για το ραδιόφωνο. Να μην αφήνετε ποτέ τον εγκέφαλο ανενεργό. «Ένα ανενεργό μυαλό είναι το εργαστήρι του Διαβόλου». Και το επίθετο το διαβόλου είναι Αλτζχάιμερ.
4. Απολαύστε τα απλά πράγματα.
5. Γελάτε συχνά, διαρκώς και δυνατά. Γελάστε μέχρι να σας κοπεί η ανάσα.
6.Τα δάκρυα τυχαίνουν... Υπομείνετε, πενθήστε, και προχωρήστε παραπέρα. Το μόνο άτομο, που μένει μαζί μας για ολόκληρη τη ζωή μας είναι ο εαυτός μας. Να είστε ΖΩΝΤΑΝΤΟΙ ενόσω είστε εν ζωή.
7.Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ό,τι αγαπάτε, είτε είναι η οικογένεια, τα κατοικίδια, η μουσική, τα φυτά, τα ενδιαφέροντά σας, ο,τιδήποτε. Το σπίτι σας είναι το καταφύγιό σας.
8.Να τιμάτε την υγεία σας: Εάν είναι καλή, διατηρήστε την. Εάν είναι ασταθής, βελτιώστε την. Εάν είναι πέραν της βελτιώσεως, ζητήστε βοήθεια.
9.Μην κάνετε βόλτες στην ενοχή. Κάντε μια βόλτα στα μαγαζιά, ακόμη και στον διπλανό νομό ή σε μια ξένη χώρα αλλά ΜΗΝ πηγαίνετε εκεί που βρίσκεται η ενοχή.
10.Πείτε στους ανθρώπους που αγαπάτε ότι τους αγαπάτε, σε κάθε ευκαιρία.
ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΘΥΜΑΣΤΕ:
Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα
Το ταξείδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ'ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να ξεγλιστράμε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντλημένοι, φωνάζοντας «...ρε γαμώτο....τί βόλτα!».
Το παράδοξο και οξύμωρο που ζει η Ελληνική κοινωνία σήμερα , δεν είναι τόσο το δημιουργηθέν αδιέξοδο της οικονομίας , αλλά το ότι ζητάμε και προτρέπουμε τους Έλληνες να γράψουνε με Ελληνικά γράμματα. Οποία Ύβρης το να αποτυπώνουμε τις σκέψεις μας με αυτούς τους χυδαίους χαρακτήρες , που ούτε να τους ονομάσω δεν μπορώ. Είμαστε κληρονόμοι μιας από τις πιο πλούσιες γραπτές γλώσσες του κόσμου. Η γλώσσα με την οποία μιλάμε και συνεννοούμαστε , έχει δουλευτεί μέσα στις χιλιετίες της ύπαρξής της και έχει τελειοποιήσει την περιγραφική της ικανότητα . Την έχουνε δουλέψει μάστορες , που μπροστά τους υποκλίνεται η ανθρωπότητα , Όμηρος , Ησίοδος ,Αριστοφάνης , Πλάτωνας , Μένανδρος , Πλήθων ο Γεμιστός , Κοραής , Καβάφης, Καζαντζάκης Σεφέρης , Ελύτης . Έχουνε εκφράσει τις επιστημονικές ανακαλύψεις τους μ' αυτήν γίγαντες της παγκόσμιας διανόησης , Ηράκλειτος , Πυθαγόρας , Δημόκριτος , Αριστοτέλης , Παπανικολάου, Καραθεοδωρή. Έχει δανείσει χιλιάδες όρους σε όλες τις επιστήμες που έχει αναπτύξει ο άνθρωπος και διδάσκεται σε όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια του κόσμου.
Και ερχόμαστε εμείς , οι κληρονόμοι και οι κοινωνοί μιας τέτοιας παγκόσμιας κληρονομιάς , να την γράψουμε όσο πιο χυδαία γίνεται , να την φτωχύνουμε και να την διασύρουμε. Εμείς που έπρεπε να είμαστε οι θεματοφύλακες της και να την έχουμε ως ακριβό θησαυρό . Εμείς που έπρεπε να είμαστε οι φύλακες κέρβεροι σε οποιονδήποτε προσπαθήσει να την παραποιήσει .
Το παράξενο σ' αυτήν την ιστορία είναι ότι όσο πλησιάζουμε σε ηλικίες κάτω των 25 , τόσο περισσότερο χρησιμοποιούνται οι αστείοι χαρακτήρες βιασμού του γραπτού λόγου. Αυτοί που υποτίθεται έχουν πρόσφατη την συμμετοχή τους στην εγκύκλιο παιδεία ή στην ανώτατη εκπαίδευση , έπρεπε να χρησιμοποιούν τον γραπτό λόγο καλύτερα από όλους μας. Προφανώς όμως χρόνια τώρα , οι πριμαντόνες της Εθνικής(;) παιδείας (σνομπ Αννούλα σήμερα , giorgo παλιότερα) μας εμπότιζαν αργά αλλά σταθερά με το φαρμάκι της αδιαφορίας προς κάθε τι δικό μας. Για δικούς τους (ορατούς σήμερα ) σκοπούς.
Με έχει κουράσει αφόρητα αυτός ο καθεστωτικός διεθνισμός που μας διαχωρίζει από την ιστορία και τις ρίζες μας . Μην ψάχνουμε αιτίες για το ποιος φταίει κι ας ξεκινήσουμε μόνοι μας τον αγώνα επανασύνδεσης με τα πατρώα . Μην δέχεστε σχόλια και κείμενα στον ''τοίχο σας'' γραμμένα με την χυδαία ανακάλυψη των @#$% , και προτρέψτε τους φίλου σας να γράφουν Ελληνικά με μικρούς χαρακτήρες. Εγώ με του φίλους μου το κατάφερα. Ας ξεκινήσουμε να αλλάζουμε την καθημερινότητα μας απ' αυτό. Αν καταφέρουμε να το αλλάξουμε , που ξέρετε , ίσως μας έρθει η όρεξη για μεγαλύτερα πράγματα ... Θα έχουμε όπλα την Ελληνική , τον γραπτό λόγο και μέσο τα κοινωνικά δίκτυα. Νομίζετε είναι λίγο; ας δοκιμάσουμε ...
Υ.Γ. Τρόπον τινά νιώθω μια ικανοποίηση που ο σύγχρονος εφιάλτης giorgo δεν είχε μητρική γλώσσα την Ελληνική
Μεγάλο βήμα πάω να κάνω και βουτιά στα βαθιά επιχειρώ,αυτό το κρύο βράδυ του Φλεβάρη,μετά από μακρά ουζοκρασοκατάνυξη,ταιριαχτή στην εποχή και στην κατάσταση.Πέντε φωνές ήχουν στ' αυτιά μου(μαζί με την δική μου),πέντε τουλάχιστον διαφορετικές απόψεις(γιατί πολλές φορές δευτερολογούσαμε)οι οποίες έμειναν στη σκέψη μου ως ''πλίνθοι και κέραμοι,ατάκτως ερριμμένοι''.
Αλλά για να πούμε την αλήθεια,το κεφάλι του καθενός μας δεν είναι έτσι λίγο-πολύ?Βρήκε κανείς απάντηση στο τι φταίει και φτάσαμε εδω?Ο καθένας από εμάς κάνει υποθέσεις,υποβοηθούμενος από την Γκαιμπελική προπαγάνδα των δελτίων των 8.Όποια απορία μας μένει από τα βραδυνά δελτία,μας την εξηγούν τα πρωινά τυπάκια,καλύπτοντας έτσι όποια διάθεση κριτικής και ψαξίματος.
Άλλωστε πόσο εύκολο είναι για τον καθένα μας να καταλάβει τι σημαίνουν τα σπρέντ,το PSI,το Δ.Ν.Τ. κ.λ.π.Ακόμη κι αν καταλάβουμε με την βοήθεια του κυρίου Κάψη(αλήθεια πόσο αντιπαθητικό είναι αυτό το παληκάρι?)τι σημαίνουν οι παραπάνω όροι,το πιθανότερο είναι να φτάσουμε σε μια ''ημιμάθεια χειροτέρα της αμαθείας''.Αν θυμάμαι καλά,η τελευταία φορά που σύσσωμο το έθνος κολυμπούσε στην ημιμάθεια,ήταν γύρω στο 1999,στο έπος του χρηματιστηρίου-πυραμίδα,με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα,για τις τσέπες όλων.
Τις πταίει?λοιπόν.Πόλλοι και διάφοροι,κατά τη γνώμη μου πάντα,άλλος περισσότερο κι άλλος λιγότερο.Οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι συνεπικουρούμενοι από τους οίκους αξιολόγησης και τα λοιπά γρανάζια του συστήματος έχουν σαφώς ένα μεγάλο κομμάτι ευθύνης.Όμως αυτή είναι η δουλειά τους.Να εξαθλιώνουν λαούς,να υποτάσσουν συνειδήσεις,να εκμηδενίζουν αξιοπρέπειες.Όταν βρουν έδαφος πατάνε ''βαριά''με την μπότα τους σαν να σβήνουν αποτσίγαρο.No mercy.Aυτός είναι ο καπιταλισμός.(μην τρομάζετε δεν υπάρχει περίπτωση ν'ακολουθήσει το εγχειρίδιο του καλού κομμουνιστή!!)
Για να διαβούν οι Μήδοι τις Θερμοπύλες,όπως καλά μας δίδαξε η Ιστορία,είναι απαραίτητος ο Εφιάλτης.Αν θα 'ναι καμπούρης,άσχημος και μειονεκτικός(όπως ο πραγματικός) ή θα φοράει ωραίο κουστουμάκι και τα λόγια του θ' ακούγονται ευχάριστα στ' αυτιά μας εξαρτάται απο εμάς,τους ακροατές.
Όσο κι αν η κρίση είναι γενική,πανευρωπαική ή παγκόσμια,όσο κι αν το πρόβλημα είναι συστημικό(ρε καινούριες λέξεις που μας μαθαίνει ο Μπένυ),έχει μεγάλη σημασία το πόσο οχυρωμένος είσαι.Ως κράτος ως κοινωνία,αλλά και ως μονάδα.Εμείς αναμφισβήτητα ζήσαμε τον απόλυτο αιφνιδιασμό.
''Αεράτοι,κλαδικάτοι,πρασινάτοι,μουσάτοι και ζιβαγκάτοι διαβήκαμε το '80 βολεύοντας και τον 3ο εξάδερφο,σε μια απλή καθημερινή ΔΕΚΟ,για να μπορέσει να εξαργυρώσει την υπακοή του.Για να νιώσει ότι αυτή τη φορά είναι με τους δυνατούς.Το ''βαθύ κράτος''του ΠΑΣΟΚ φόρτωσε την κρατική μηχανή με υπεράριθμους και πολλές φορές υψηλά αμοιβόμενους υπαλλήλους,με αποτέλεσμα να γίνει βαρύ και δυσκίνητο.Τα παιδιά του Πολυτεχνείου που ήρθαν στα πράγματα,αξιοποίησαν τις γνώσεις τους στον τομέα των μαθηματικών(όσο κι αν προσθέτεις βουλευτικές αποζημιώσεις τα νούμερα δεν βγαίνουν),οικονομικών(3 επιτροπές=3μισθοί),αρχιτεκτονικών-επενδυτικών(αγοράζουμε τσάμπα σε απαξιωμένες περιοχές)κ.λ.π.επιστημών.Με τα παληκάρια χορτάσαμε επιστημοσύνη.Τα τρώγανε επιστημονικά.Με ωραία λόγια,μοντέρνα ρούχα καθημερινά κι ένα λαό σκασμένο απ'τα δεινά προχουντικών,χουντικών και μεταπολιτευτικών εποχών ''κοινωνικού Μακρονησιακού τουρισμου''δεν ήταν και τόσο δύσκολα τα πράγματα.
Όπως επίσης δεν ήταν εύκολα τα πράγματα στον ψηλό γκαντέμη ή στον ράθυμο χοντρούλη,που μπήκανε σφήνα(και πόνεσε!!!)στην πράσινη λαίλαπα.Ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο(αν όχι χειρότερο)με διόλου ευκαταφρόνητη συμβολή στο χάλι που ζούμε.
Οι κόκκινοι αγωνιστές από την άλλη αυτοικανοποιούνταν(με την διπλή σημασία της λέξης)ανεβάζοντας 1% το ποσοστό τους κι όταν τους φαινόταν ιδιαιτέρως υψηλό,τραβούσαν και μια διάσπαση,ψάχνοντας τις νέες ιδεολογικές ''πλατφόρμες''(ούτε έμποροι τρακτέρ τόσες πλατφόρμες!!!).
Έτσι λοιπόν χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση τα γαλαζοπράσινα παληκάρια έτρωγαν κι έπιναν,ενω τα κόκκινα διεσπώντο.Ο λαουτζίκος κοιμότανε τον ύπνο του δικαίου,τσιμπώντας κι αυτός με τη σειρά του λιγότερο ή περισσότερο,ανάλογα τις δυνατότητες και τις ανάγκες.Ατιμωρησία στα ψηλά κλιμάκια,φωτεινό παράδειγμα για όλους.Αφορολόγητα τα εισοδήματα,αφορολόγητα και τα λόγια.Γίναμε η χώρα των δηλώσεων κι όχι των πράξεων.Ασθενής η μνήμη,ευημερούσα η κοιλιά.
Ξεχνούσαμε ακόμη και να τιμωρήσουμε,όταν και όπως μπορούσαμε.Μπαίναμε πάντα στη λογική του ''μη χείρον βέλτιστον''με τα γνωστά οδυνηρά αποτελέσματα.Ο τελευταίος μας ήγετης,ο ερασιτέχνης ποδηλάτης με το σαρδόνιο χαμόγελο και το ημιηλίθιο βλέμμα,ήταν απλά ένας Παλαιολόγος στο Βυζάντιο που επί εκατονταετίες κατέρρεε.Και δεν είχε καν την ανδρεία του Παλαιολόγου,να πέσει μαχόμενος.
Μερίδιο ευθύνης υπάρχει αναμφισβήτητα σε όλους.Μικρότερο ή μεγαλύτερο.Γιατί δεν γεμίσαμε το Σύνταγμα όταν ο Κοσκωτάς,το Βατοπαίδι,οι μίζες και ό,τι άλλο πέρασε από την νεότερη Ιστορία του τόπου,παίζανε με την αξιοπρέπειά μας?Γιατί δεν τους τιμωρήσαμε με την ψήφο μας?Μπορούμε να βρούμε,χωρίς ιδιαίτερο κόπο,δεκάδες δικαιολογίες.Εξάλλου οι δικαιολογίες είναι εθνικό μας σπορ.Όπως επίσηςεθνική μας έλλειψη,η αυτοκριτική.Αγαπημένη μας συνήθεια το να φταίει κάποιος άλλος.Καιρός λοιπόν ο καθένας από μας να κοιταχτεί στον καθρέφτη του για 5 λεπτά και ν'απευθύνει στον εαυτό του την αρχέγονη ερώτηση:ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΗΣΟΥΝ???
Αμέσως μετά οφείλει να ρίξει άφθονο κρύο νερό στη μούρη του και να θυμηθεί για άλλη μια φορά πως επιτρέπεται να πέσεις,σκληρά και βάρβαρα ίσως,επιβάλλεται όμως να σηκωθείς.ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙΣ!!!
*Καλωσορίζω την σελίδα μας στο f/b.Μας κάνει ''πιτσιρικότερους'' και δεκτικότερους στην ανταλλαγή απόψεων.Γνώμη δική μου το πλάτεμα της σελίδας,ανεξάρτητα από τον τόπο καταγωγής των μελών,έγινε θέμα δημιουργικής διαφωνίας με τον ιδρυτή της σελίδας.Εκθέτoντας την άποψή σας στην σελίδα της ομάδας θα μας βοηθήσετε να καταλήξουμε στην σωστότερη απόφαση σχετικά με την γραμμή που θα ακολουθηθεί.
Θα ήθελα να καλωσορίσω το νέο μέλος της διαδικτυακής μας οικογένειας που μεγαλώνει βδομάδα με τη βδομάδα. Αυτή τη φορά δεν είναι κάποιος καινούργιος συντάκτης, αλλά η ιντερνετική επέκταση του μπλοκ στο Facebook , με την δημιουργηθείσα ομάδα ''Maditianos'' . Η ομάδα του Maditianos δημιουργήθηκε για πιο άμεση επικοινωνία και για μεγαλύτερη διείσδυση στο κοινό, γιατί κακά τα ψέματα όσο ηλεκτρονικός κι αν είναι ο όρος ''φίλος'', εμπεριέχει ψυχολογικούς φραγμούς που δεν αφήνει τις παρέες να ξεχειλώσουν με πολλά μέλη . Υπό την σκέπη του ονόματος του Maditianos φιλοδοξούμε να μπούνε όλοι όσοι έχουν σχέση με το ''αντικείμενο''. Από το ύψωμα της Νεολαίας μέχρι της παλιές εργατικές κατοικίες και από το γήπεδο μέχρι την μάντρα του Τσίφτη. Όλοι όσοι διαμένουν μόνιμα μέσα σ' αυτές τις ''συντεταγμένες'' , τα πολ(ι)τάκια , οι απανταχού Μαδυτιανοί και όλοι όσοι έχουμε φιλοξενήσει και ο τόπος τους έκανε να νιώσουν σαν το σπίτι τους . Διαδώστε την ιδέα για να γίνουμε μια μεγάλη παρέα, να γνωριστούμε , να μετρηθούμε , να οργανωθούμε ,να ανακοινώσουμε ,να πούμε αυτό που μας καίει , να διαδώσουμε τις ομορφιές ή τις ασχήμιες του τόπου μας, τα καλώς ή κακώς κείμενα ή την ρουτίνα μας.
Τα μέσα σήμερα μας δίνουν τη δυνατότητα να επικοινωνούμε άμεσα και να οργανωνόμαστε . Έχουμε περάσει από την εποχή του τηλεφωνικού κέντρου του πκαμσούδ, του τελάλη Γκιμ (χωριανοί μοσχάριααα...), και τα μεγάφωνα της κοινότητας που ήταν πάνω στο πλατάνι , στην αμεσότητα του facbook μέσω του οποίου μια φράση ή μια άποψη γίνεται γνωστή σε δευτερόλεπτα πραγματικού χρόνου . Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε λοιπόν αυτά τα μέσα για να συσφίξουμε σχέσεις , να καταθέσουμε απόψεις και ιδέες για δράσεις . Δράσεις γιατί το χωριό περνάει δύσκολα. Δυσκολία για την οποία, μην έχοντας ολοκληρωμένη άποψη-γνώση από κάποιο πόνημα για την ιστορία της Νέας Μαδύτου, δεν μπορώ να την συγκρίνω με άλλες εποχές. Δυσκολία όμως που είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού και δεν έχει σχέση με αυτό που βιώνει όλη η χώρα , γιατί σε εθνικό επίπεδο μας μιλάνε για πραγματική ή πλασματική 20% ανεργία ενώ στην Ν. Μάδυτο η ανεργία αγγίζει σχεδόν το απόλυτο . Να έχουμε στο νου μας ότι δεν θα βοηθήσει κανένας μάγος που θα επανεκκινήσει το χωριό , γι' αυτό μαζί. Μαζί επίσης , γιατί τα συνεχή , με μαθηματική ακρίβεια στοχευμένα και εκτελεσμένα καθεστωτικά εγκλήματα , Καποδίστριας και Καλλικράτης , μας άφησαν ξεβράκωτους όπως και κάθε κοινότητα . Ο ''εγκληματίας '' Καλλικράτης εμπνεύσθηκε και εκτελέσθηκε για ένα και μόνο λόγο : την αποδυνάμωση και εξασθένηση του μονοκύτταρου οργανισμού που κρατάει τον Ελληνισμό ενωμένο στην υπερχιλιετή ιστορία του , την κοινότητα . Γιαυτό μαζί.
Έχει περάσει ανεπιστρεπτί θέλω να πιστεύω, ο καιρός που τα παιδιά δεν τελειώναμε καλά καλά το λύκειο και μπαίναμε στην οικοδομή. Τώρα στην νέα γενιά κάτω των 30 έχουμε πολλούς απόφοιτους ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης καθώς και πολλούς φοιτητές , οι οποίοι φιλοδοξούν να μπούνε στα ''πράγματα''. Από όλους αυτούς περιμένουμε να καταθέσουν την άποψη τους. Μην φοβάστε την ''έκθεση'' και κοπιάστε.
Δημοσιεύστε ότι έχει σχέση με Μάδυτο , παλιές και καινούργιες ιστορίες και φωτογραφίες , νέα , ποιος παντρεύεται, ανακοινώσεις , τι συμβαίνει στο χωριό , τι θα συμβεί , τα νέα των συλλόγων και της κοινότητας και ότι περιβάλει τον θαυμαστό πλανήτη της Νέας Μαδύτου.
Αυτά τα ολίγα για την ώρα και όταν μεγαλώσει η παρέα και γίνουμε πολλοί , σας ετοιμάζω κι άλλο...
Σε προηγούμενη ανάρτηση μίνι-αφιέρωμα για τον Τσιτσάνη ,τον ανέφερα ως δεύτερο τη τάξη στο πάνθεο των δημιουργών του Ελληνικού τραγουδιού, ερωτηθείς γιατί δεύτερος , ποιος ο πρώτος , ο τρίτος; Υποσχέθηκα εξηγήσεις. Η σειρά που τους έχω μέσα στο μυαλό μου είναι χρονολογική γιατί όπως ο Αϊνστάιν για να αναπτύξει την θεωρία της σχετικότητας έπρεπε να προϋπάρξει ο Δημόκριτος , ο Κέπλερ , ο Νεύτων και τόσοι άλλοι , έτσι και με τους δημιουργούς θα ξεκινήσουμε από την αρχή. Καθίστε λοιπόν αναπαυτικά , βάλτε ένα ποτήρι κρασί να πίνετε και πάμε ένα ταξιδάκι . Α, βάλτε σε κάθε ενότητα να παίζει το τραγούδι , θα βοηθήσει με το κρασί...
Εν αρχή ην ο πατριάρχης Μάρκος . Ο Μάρκος Βαμβακάρης εμφανίζεται στο προσκήνιο και στην δισκογραφία αρχές του '30 .Το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εμφανίζεται έχει ως εξής : η Ελλάδα βγαλμένη μέσα από μια δεκαετία πολέμων με τους οποίους έχει διπλασιάσει το μέγεθός της μεν αλλά από την άλλη προσπαθεί να γλύψει τις πληγές της από την Μικρασιατική καταστροφή. Ενάμισι εκατομμύριο καινούργιων ανθρώπων έχουν προστεθεί στον Ελλαδικό χώρο ο οποίος για πρώτη φορά είναι τόσο μεγάλος. Ήδη με την έλευση των πληθυσμών από την Μικρασία , οι οποίοι κουβάλησαν μαζί τους μεγάλη τεχνογνωσία για πολλούς κλάδους της οικονομίας και φτηνό εργατικό δυναμικό , είχε αρχίσει δειλά δειλά η Ελληνική βιομηχανική επανάσταση . Αποτέλεσμα αυτής ήταν να δημιουργηθεί μία τάξη αστών εργατών , με πενιχρό αλλά σταθερό εισόδημα . Εντός των αχανών πλέον συνόρων για τα μέχρι πρότινος δεδομένα και με την προσθήκη των προσφύγων , οι συμπαγείς πληθυσμιακές ομάδες με διαφορετικές μουσικές , έθιμα, κουζίνες , τρόπο ζωής, ακόμα και γλώσσες είναι δεκάδες. Θεωρητικά ήταν μια χώρα , όμως οι διάφορες εθνοτικές υποομάδες που ζούσαν υπό την σκέπη του Ελληνικού κράτους δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν σε τίποτα μεταξύ τους, δεν υπήρχε τίποτα κοινό στην κουλτούρα τους.
Ο Βαμβακάρης όπως λέει στην αυτοβιογραφία του άκουσε κάποια στιγμή μπουζούκι , μαγεύτηκε και ορκίστηκε να κόψει τα χέρια του αν δεν μάθαινε να παίζει. Αυτή ήταν η έμπνευση που δημιούργησε το τραγούδι στην Ελλάδα όπως είναι σήμερα. Ό,τι λέμε σήμερα Ελληνικό τραγούδι βασίζεται στους δρόμους που άνοιξε ο Μάρκος με το μπουζούκι του.Μαζεύει γύρο του και συνεργάζεται με μια πλειάδα πολύ μεγάλων μουσικών που εμπνέεται και τους εμπνέει , γράφουν ιστορία .Από ΡουβαδοΤαμτοΦουρέειρες που πάνε Γιουροβίζιον με μια πενιά μπουζούκι , μέχρι ότι βάλει ο νου σου ,εκεί πατάει.
Το μεγαλείο του έγκειται στο ότι - προφανώς χωρίς να ξέρει τι δημιουργούσε - μάζεψε τις μουσικές κουλτούρες όλου του Ελλαδικού χώρου και τις πέρασε μέσα στο μπουζούκι του. Πήρε τις μουσικές από τα σαντουροβιόλια των Σμυρναίικων εστουδιαντίνων , τις τσαμπούνες και τις μάντολες των νησιών , τους ζουρνάδες τις γκάιντες και τα νταούλια των Θρακών , τα λαγούτα και τα κλαρίνα των Ηπειρωτών και παλαιοΕλλαδιτών , τους ποντιακούς κεμεντζέδες , τις κρητικές ασκομαντούρες και λύρες , κάνοντάς τες πενιές διπλοπενιές και τριπλοπενιές . Δημιούργησε την Ελληνική τζαζ που στα καθ'ημάς ονομάστηκε ρεμπέτικο . Ρεμπέτικο γιατί παιζόταν από ανθρώπους που κινούνταν μεταξύ περιθωρίου και ημιπαρανομίας και πάνω απ' όλα έξω από τα χρηστά ήθη της εποχής . Το ΄36 με την επιβολή του καθεστώτος του Μεταξά, απαγορεύθηκε η χασισοποτεία και εντάθηκε η λογοκρισία . Ήταν η αρχή του τέλους αυτής της γενιάς μουσικών με προεξάρχοντα τον Μάρκο. Είχε προλάβει όμως να πατήσει το ''on'' στο Ελληνικό τραγούδι.
Δεκαετία του '40 πλέον, νέα δεδομένα και η Ελλάδα σε νέες περιπέτειες. ΕλληνοΙταλικός στην Αλβανία , τριπλή κατοχή (Βούλγαροι ,Γερμανοί ,Ιταλοί) πείνα ,μαυραγορίτες , κακουχίες,δωσίλογοι ,Γερμανοτσολιάδες , κυβέρνηση βουνού ,απελευθέρωση , προδοσία Παπανδρέου (κάθε φάση στην ιστορία μας εμπεριέχει μία προδοσία Παπανδρέου) , εμφύλιος,παιδομαζώματα ,φυγή μεγάλου μέρους των ηττημένων στο ανατολικό μπλοκ και στην άνοιξη της επόμενης δεκαετίας , ελπίδες για την αποκατάσταση , από ""το σχέδιο Μάρσαλ''.Αυτή η τραγική κατάσταση που βίωσε η Ελλάδα, ρούφηξε μέσα της τους ''ρεμπέτες . Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο εμφανίζεται και καθιερώνεται ο'' βλάχος'' του τραγουδιού μας , ο Βασίλης Τσιτσάνης. Αναλαμβάνοντας πλέον την σκυτάλη από τον Βαμβακάρη οδηγεί το τραγούδι σε ποιο βατούς δρόμους . Αλλάζει τη θεματολογία παύοντας να τραγουδάει ιστορίες μόνο για ουσίες , φυλακές και τσαμπουκάδες. Βάζει μέσα στη μουσική του τα συναισθήματα που λείπανε (συννεφιασμένη Κυριακή μοιάζεις με την καρδιά μου ) για να μπορέσει να αγκαλιαστεί από μεγαλύτερο κοινό . Παίρνει το περιθωριακό ρεμπέτικο από τους τεκέδες, δημιουργεί το ''αρχοντορεμπέτικο'', τον προπομπό του λαϊκού τραγουδιού και το βάζει στα κέντρα διασκεδάσεως που είναι πλέον για όλο τον κόσμο. Μέσα από αυτά τα κέντρα και με τις μουσικές του Τσιτσάνη αναδεικνύονται οι καλλιτέχνες-δημιουργοί του λαϊκού τραγουδιού των επόμενων δεκαετιών
Δεκαετία '50 αρχές '60 . Πολιτική κατάσταση: τι Πλαστήρας τι Παπάγος άσπρος σκύλος μαύρος σκύλος ούλοι οι σκύλοι μία ράτσα. Μια Ελλάδα που προσπαθεί να ανακάμψει από τα δεινά κυρίως του εμφυλίου πολέμου που ουσιαστικά δεν τελείωσε ακόμα.Αποτέλεσμα αυτού ήταν να μισοερημώση η ύπαιθρο και γεμίσουν οι πόλεις με το πρώτο μεταναστευτικό κύμα , τους λεγόμενους ανταρτόπληκτους Οι ηττημένοι συνεχίζουν να κυνηγιούνται και να εκτοπίζονται (μέχρι τέταρτου βαθμού συγγένειας ) για τις ιδέες τους, από του νικητές. Οι νικητές περιλαμβάνουν στις τάξεις τους όλους τους δωσίλογους , που έχουν πιάσει τις γωνίες και τα αξιώματα ξεκοκαλίζοντας ανενόχλητοι το ''Σχέδιο Μάρσαλ'' , μην διεκδικώντας επιπροσθέτως τις πολεμικές αποζημιώσεις που δικαιούνταν η χώρα. Συνέπεια αυτού , το μεγάλο μεταναστευτικό κύμα προς την βόρεια Ευρώπη που άδειασε όλη την ύπαιθρο. ''Στην δικιά μας κοινωνία ζούσαμε άλλη αγωνία, μην πας στη Γερμανία'' , τραγούδησε μετά από πολλά χρόνια ο Στέλιος Καζαντζίδης ο οποίος σημάδεψε αυτήν την εποχή.
Οι πληθυσμοί που ξενιτεύτηκαν, άλλοι στις πόλεις και άλλοι έξω, ήταν μια γλωσσική Βαβέλ, με Ελληνικά ξεχειλωμένα προς κάθε γωνία του Ελλαδικού χώρου. Οι Βαμβακάρης -Τσιτσάνης με τις ''μικρές'' φωνές τους τραγουδούσαν για τους αστούς, οι ξενιτεμένοι δεν τους ξέρανε καλά καλά και δεν είχαν τους ίδιους καημούς. Το αποτύπωμα του Καζαντζίδη στο Ελληνικό τραγούδι δεν είναι γιατί τραγούδησε για την ξενιτιά ( Κυριακή κοντή γιορτή) , είναι γιατί με την στεντόρεια φωνή του και τα ορθότατα Ελληνικά του τραγουδούσε και τον καταλαβαίνανε όλοι . Τραγουδώντας για την ξενιτιά , τον άκουγε ο Κιλκισιώτης στο Λεβερκούζεν , ο πατέρας του που έμεινε πίσω , ο παλαιοελλαδίτης που είχε αδέρφια στην Αυστραλία, ο νησιώτης που είχε συγγενείς στην Φλώριδα , οι ανταρτόπληκτοι στις πόλεις για τα βάσανά τους και πάει λέγοντας. Τραγουδούσε τα ''σαράντα παλικάρια'' και τον καταλάβαινε ο Κρητικός , τραγουδούσε την ''Ιτιά'' και τον καταλάβαινε ο Μυτιληνιός . Μπορεί μεγάλος δημιουργός να μην ήτανε αν και έγραψε πάρα πολλά τραγούδια ,ήταν όμως ο πρώτος εθνικής εμβέλειας καλλιτέχνης.
'60 πλέον και η Ελλάδα ζει το μίνι οικονομικό της θαύμα, αρχίζουν σιγά σιγά να ψηφίζουν και τα δέντρα , να εμφανίζεται μετά από την δεκαπενταετή απουσία του ο Παπανδρέου ( που κύριος είδε που ήταν) για να ξανασύρει την χώρα στην επταετία, σκάει μύτη και ο γιος με κάτι περίεργες ''Ασπίδες'', προπομπούς για την ''Αλλαγή'' , παρακράτος , Λαμπράκης , χούντα , πολυτεχνείο, προδοσία της Κύπρου ,Καραμανλής. Από την άλλη ,έρχονται τα όσκαρ , νόμπελ και παγκόσμια καλλιτεχνική καταξίωση με μουσικές για ταινίες του Χόλιγουντ , με Βάρναλη ,Γκάτσο ,Ρίτσο Σεφέρη , Καββαδία και βραβεία Λένιν .
Εδώ μεγαλουργεί ο Μίκης Θεοδωράκης . Πολυποίκιλη προσωπικότητα παγκόσμιας πλέον κλάσης. Πολιτικό ον πρώτα απ' όλα , από τα σκοτεινά χρόνια της κατοχής ακόμα , μέχρι σήμερα ,85 χρόνων είναι ο μόνος που βάζει το στήθος μπροστά και υψώνει την φωνή του , από την αριστερίζουσα χορτάτη κάστα των καλλιτεχνικών μας ταγών.
Ο Μίκης ήταν ο δημιουργός αυτού που λέμε σήμερα ''έντεχνο τραγούδι''. Πήρε τα λόγια των σημαντικών ποιητών της εποχής του , τα ενορχήστρωσε με ορχήστρες μεγέθους συμφωνικής και τα έδωσε στον λαό.Πάντρεψε με όσο καλύτερο τρόπο γινόταν ,την λόγια τέχνη της ποίησης με το μπουζούκι του Καρνέζη και του Παπαδόπουλου , ώστε τα λόγια των σημαντικών ποιητών να γίνουν κτήμα του καθημερινού λαϊκού ανθρώπου .Ακολουθώντας ως αιώνιος έφηβος τις διεθνείς τάσεις που καθοδηγούσε πλέον η μπέιμπι μπουμ γενιά , έκανε πολιτικό τραγούδι που έμπαινε γυαλί καρφί στο μάτι του συστήματος, τόσο ώστε να απαγορευθεί η ακρόαση των δημιουργιών του και η κατοχή των δίσκων του. Μέσα απ' αυτό έγινε γνωστή σε διεθνές επίπεδο η μουσική ευφυία του ή οποία του άνοιξε τους δρόμους για να γράψει τις μουσικές για ''Σέρπικο''( με κλασική πλέον την ερμηνεία του Πατσίνο), ''Ζορμπά'', ''Μαουτχάουζεν'' , ολυμπιακούς ύμνους και πολλά άλλα. Εμείς οι Έλληνες τον γιγαντώσαμε , τον κάναμε παγκόσμιο και γιαυτό είμαστε υπερήφανοι και για μας και γι' αυτόν, που μας τιμάει καθήμενος εδώ στο μικρό χωριό μας να παλεύει ακόμα με εμάς .
Αυτοί οι τέσσερις εν ολίγοις είναι οι στρατηγοί της Ελληνικής μουσικής-τραγουδοποιητικής τέχνης. Τους κατατάσσω χρονολογικά , γιατί αν δεν υπήρχε ο πρώτος , ο δεύτερος θα λειτουργούσε διαφορετικά και ούτω καθ' εξής . Αναφορικά θα γράψω για έξι καλλιτέχνες ακόμα οι οποίοι με τον δικό του τρόπο ο καθένας , λειτουργείσαν ως αξιωματικοί συμπληρώνοντας το επιτελείο . Ο Κωστής Ντούσιας και ο Γιώργος Κατσαρός με τα κιθαρίστικα ρεμπέτικα ,έκαναν τις πρώτες γραμμοφωνήσεις Ελληνικών τραγουδιών και άνοιξαν τον δρόμο για το υπέροχο ταξίδι που ακολούθησε. Ο Λοΐζος και ο Λ.Παπαδόπουλος οι οποίοι εκλαΐκευσαν κατά κάποιο τρόπο το έντεχνο-πολιτικό τραγούδι. Ο Νικόλας Άσιμος με τον Παύλο Σιδηρόπουλο μεταλαμπάδευσαν την μετεξέλιξη , από ροκ ν' ρολ σε ροκ , της διεθνούς μουσικής σκηνής στα καθ' ημάς .
Όσο αφορά το μερίδιο της μουσικής που αναλογεί στην ομογενοποίηση των Ελλαδιτών στα καινούργια μας σύνορα του '22 -'48 , οι προαναφερθέντες με τις δημιουργίες τους ήταν οι κορυφαίοι . Από άποψη επιστημονικής γνώσης της Πυθαγόρειας μουσικής προφανώς αρίστευσαν άλλοι Έλληνες , ίσως ο φον Κάρααγιαν ,ίσως ο Σκαλκώτας , ο Μητρόπουλος ,ο Χατζηδάκης . Όμως οι προηγούμενοι μίλησαν στην ψυχή μας και μας κάνανε να μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας..
Στο κείμενό μας ενσωματώθηκαν πολλά ιστορικά στοιχεία γιατί νομίζω ότι κάθε κατάσταση ή γεγονός πρέπει να τα κρίνουμε από το ιστορικό πλαίσιο που τα περιβάλει .
Όπως καταλάβατε το παραμύθι έφτασε στο τέλος του και όποιος ακολούθησε τις οδηγίες της πρώτης παραγράφου μπορεί να πέρασε και καλά. Εγώ τις ακολούθησα πιστά και γι' αυτό μακρηγόρησα.
Τα παραπάνω δεν διεκδικούν καμία αυθεντικότητα, επιδέχονται κριτικής από όλους , είτε με διαφορετική άποψη, είτε πραγματικούς γνώστες του ζητήματος. Απλά γράφτηκαν για να περάσω καλά , να περάσω κάποιες σκέψεις μου στο ''χαρτί'' και που ξέρεις, ματαιόδοξο ον γαρ , μπορεί να το διαβάσει ξώφαλτσα και κανένας...
Παλιά ερώτηση, καθόλου πρωτότυπη, θέμα εφηβικών και μετεφηβικών συζητήσεων, μας ξανάρχεται, με αφορμή την διαφήμιση της AEGEAN, που 'κανε το χειλάκι μας να γελάσει τις τελευταίες μέρες!
Τι δεν καταλαβαίνεις??? ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ??? Ερώτημα κοινό σε βόρειους και νότιους, μ'έχει σαφώς απασχολήσει,λόγω μοιρασμένου βίου σε Βορρά και Νότο.
O καθένας θα μπορουσε να σκεφτεί: τι μας λέει τώρα ο άνθρωπος??? Ο κόσμος καίγεται, το καράβι μπάζει από παντού κι εμείς ασχολούμαστε με το αν στη μπουγάτσα μπαίνει τυρί (που μπαίνει σίγουρα!!!) ή όχι!!! Δεν θ' ασχοληθώ με το μου ή το με, ούτε με το σουβλακοκαλαμάκι και την μπουγάτσα. Έχουν συζητηθεί επί μακρόν όλα τα παραπάνω και τα επιχειρήματα και των δύο πλευρών είναι λίγο-πολύ γνωστά. Σημαντική επίσης και η τοποθέτηση του κυρίου Μπαμπινιώτη που δίνει δίκαιο και στις δύο πλευρές όσον αφορά το με-μου και τον-του λήγοντας περίπου ισόπαλη την αντιπαράθεση Βορρά-Νότου.
Ένας τομέας που έχει αρκετό ενδιαφέρον είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων, το στυλ, ο αέρας, το χιούμορ, ακόμη και η τσατίλα ενός Αθηναίου και ενός Θεσσαλονικιού.
Λοιπόν σε γενικές γραμμές ο Αθηναίος είναι πιο ''τσιταρισμένος''. Οι ρυθμοί γρηγορότεροι (αν και με την κρίση, όλα πηγαίνουν έναν τόνο πιο σιγά), οι άνθρωποι πιο αγχωμένοι. Αν το δεις στη θετική του πλευρά, σημαίνει άνθρωποι περισσότερο επιμελείς σε σχέση με την βόρεια χαλαρότητα, που μπορεί να μας αρέσει όταν ο Σταρόβας παριστάνει τον φίλο του Λάκη,είναι πολύ εκνευριστική όταν έχει να κάνει με ραντεβού, δουλειές κ.λ.π. Όταν φυσικά αυτή η ''τσίτα''σε κάνει να πατάς την κόρνα στον μπροστινό, ενώ το φανάρι είναι ακόμη κόκκινο,κάτι δεν πάει καλά! Οι Θεσσαλονικείς,ακόμη και τώρα είναι πιο ανεκτικοί στα φανάρια.
Το ντύσιμο, στην πρωτεύουσα έχει την καλή και την κακή του πλευρά. Τα αγόρια άμεσα επηρρεασμένα από το σκάφος που δεν απέκτησαν την εποχή του χρηματιστηρίου, γυρίζουν με μοκασίνια και άσπρες βερμουδίτσες (και καλά έχω κότερο), ενώ όταν χειμωνιάσει φοράνε κάτι στρογγυλεμένα τύπου sportex υποδήματα και δυο γιακαδάκια στο λαιμό, χωρίς φαντασία. Στη Σαλονίκη τα πράγματα είναι πιο ''χύμα''κι αυτό στο ανδρικό ντύσιμο είναι συνήθως ευεργετικό.
Σε αντίθεση με τα αγόρια, τα κορίτσια του Βορρά τα 'χουν ''ψιλομπλεγμένα''. Εξεζητημένο συνήθως ντύσιμο, ακόμη και τις πολύ ζεστές καλοκαιρινές μέρες, γίνονται θέμα σχολιασμού και στο αεροδρόμιο της Μυκόνου, από τους ρουμάκηδες που σαστίζουν στην εμφάνισή τους τύπου''έβαλα κάτι πρόχειρο και βγήκα,γιατί είμαι δεύτερο όνομα μετά τη Βανδή!!! Κατά την αναχώρηση τα πράγματα είναι σαφώς χαλαρότερα. Παντοφλίτσα, μαυρισματάκι κι όλα καλά. Οι Αθηναίες, πιο μυημένες όσον αφορά το ντύσιμο, το 'χουν σαφώς καλύτερα σε γενικές γραμμές. Το 'χάνουν λίγο στη φάση ''θέλω απλά να έχειςένα Cayenne'', αν και με την κρίση τα πράγματα βελτιώθηκαν.
Το χιούμορ στο Βορρά είναι σαφώς πιο απλό, όπως κι οι άνθρωποι, αλλά και πιο χοντροκομμένο. Ο Αθηναίος συνήθως θα κάνει πιο εκλεπτυσμένο χιούμορ και πιο χαμηλόφωνο (με κίνδυνο να νυστάξουν οι ακροατές του). Τα χάχανα σαφώς δυνατότερα, με αδιαφορία για τον περιβάλλοντα χώρο, υποδηλώνουν εύκολα την καταγωγή των Βορείων-είμαι από Νεάπολλλλη και πίνω καφέ Αχίλλλλειον- ενώ για τους Νότιους συνήθως τα πράγματα είναι πιο συγκρατημένα.
Στην τσατίλα και τον εκνευρισμό έχουμε πάλι διαφορές. Τα παιδιά του Νότου με πολλά λόγια, πολλές φορές ανούσια, χειρονομίες ακίνδυνες και φιγούρα, ενώ τα παιδια από πάνω σου σβουρίζουν και κανα μπάτσο χωρίς πολλά-πολλά!!!
Θα μπορούσα να γράφω για ώρες και σελίδες αλλά να μην σας ζαλίζω περισσότερο. Άλλωστε έχουμε την κρίση, τη Μέρκελ, τη χρεοκωπία κι όλα τ' άλλα τα ευχάριστα που πρέπει να σκεφτούμε.
Το συμπέρασμα τελικώς είναι το εξής (αφού σημειώσουμε ότι πρόκειται για πολύ γενικές σκέψεις, αφού κι εγώ πιστεύω ότι σημασία έχει ο άνθρωπος κι όχι η καταγωγή): Οι βόρειοι πιο αγνοί, πιο ξηγημένοι (με την παλιά έννοια του όρου), πιο ανοιχτοί, πιο χαλαροί αλλά λιγάκι πιο ''βλάχοι'' και κάπως γκροτέσκο, χοντροκομμένοι,μονοκόμματοι (με τη λέξη Βλάχος,δεν εννοώ τη φυλή,προς Θεού). Οι Νότιοι πιο ντελικάτοι,περισσότερο συνεπείς,ευγενέστεροι αλλά πιο σφιγμένοι, κρυψίνοες και''λουκουμάδες'' που λέει κι ένα φιλλλλαράκι Νεαπολίτης.
Δεκτά σχόλια και διαφωνίες στις αναρτήσεις ή στο f/b. Ζητάω προκαταβολικά συγγνώμη για την υποκειμενική μου κρίση, δεν έχω πρόθεση να θίξω κανένα. Αντίθετα είμαι πρόθυμος να εξηγήσω......
ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ???ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ???
Το κείμενο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο , αυτά που πρεσβεύει κυκλοφορούν στα μυαλά μας . Έστω και απ' τον καναπέ μας. Μπορεί να απαξιώνετε την ιδέα και την πρωτοβουλία αλλά να ξέρετε ότι κανένας δεν θα μας πει κάντε αυτό και θα είναι η τελική λύση. Πρέπει να δοκιμάσουμε πάμπολλους τρόπους για να διεκδικήσουμε ξανά την αξιοπρέπεια και την ζωή μας...
Αδέρφια Έλληνες. Η Ελλάδα εκποιείται. Και εκποιείται από το ίδιο το σάπιο και υπεύθυνο πολιτικό της σύστημα, προκειμένου να διασωθεί το ίδιο. Όλα τα κόμματα, μηδενός εξαιρουμένου, παρά τις θεατρικές δήθεν διαφωνίες μεταξύ τους, προχωράνε κανονικά (άλλα φανερά και άλλα με την σιωπηρή συγκατάθεσή τους) στην εκποίηση της χώρας για να διατηρήσουν....
τα ίδια τις χρηματοδοτήσεις τους, τα προνόμιά τους και την εξουσία τους, πάνω σε ένα λαό πουθα στενάζει στο εξής κάτω από τη γερμανική μπότα.
Ας ξεσηκωθούμε ειρηνικά. Δεν χρειάζεται καν να βγούμε στους δρόμους. Δεν χρειάζεται κάν να σηκωθούμε από τον καναπέ. Όχι. Δεν χρειάζεται να γίνουμε εμείς θύματα προβοκατόρικων ενεργειών. Μπορούμε να κάνουμε απλά τα πληκτρολόγια των PC, όπλα πιο ισχυρά και από τα καλάσνικωφ. Μια ειρηνική επανάσταση.
Πρέπει όμως να υπάρχει ενιαίος στόχος προκειμένου να επιτύχει η προσπάθεια και αυτός δεν μπορεί να είναι άλλος από τη λαϊκή απαίτηση για αλλαγή αυτού του σάπιου και διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, η οποία αλλαγή περνάει, δυστυχώς ή ευτυχώς, υποχρεωτικά μέσα από την αλλαγή του ίδιου του Συντάγματος, που αποτελεί κινητήριο μοχλό, νομιμοποιητικό κείμενο και ασπίδα αυτοπροστασίας του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος.
Ήδη απλοί πολίτες ανέλαβαν πρωτοβουλία (www.neosyntagma.net και www.facebook.com/groups/neosyntagma/ ) προκειμένου να ανοίξει ένας δημόσιος διάλογος, ο οποίος και θα καταλήξει στην συγκρότηση Λαϊκής Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, μακριά από κόμματα και πολιτικούς, για την δημιουργία Νέου Δημοκρατικού Συντάγματος.
Ας συνεισφέρουμε όλοι σ’ αυτή τη λαϊκή προσπάθεια. Είμαστε όλοι μέλη αυτής της προσπάθειας. Ένα πάτημα ενός πλήκτρου είναι, αλλά με αποτέλεσμα μεγαλύτερο από το πάτημα μιας σκανδάλης.
Ή τώρα ή ποτέ…
.jpg)
