Χρόνια πολλά ...

Χρόνια πολλά λοιπόν . Ευχές για την διπλή γιορτή του Έθνους. Κλείστε τα αυτιά σας και τα μάτια σας στην καθεστωτική προπαγάνδα που ξερνάει ο οχετός των ΜΜΕ. Ξεχάστε παρελάσεις με εξέδρες επισήμων ( sic) ,  οργανωμένες ή μη αντιδράσεις , γιαουρτώματα, αστυνομοκρατία και κάθε είδους τρομοκρατία και προσαγωγές . Γιορτάστε με την ψυχή σας του αγώνες αλλοτινών καιρών . Γιορτάστε με την καρδιά σας και τιμήστε τους ανθρώπους που πάλεψαν, άλλος με το σπαθί , άλλος με την αγιαστούρα και άλλος με τον λόγο ,  για να αναστηθεί η Ελλάδα. Όταν το κατάφεραν , δεν υπήρχε κράτος για να τους σταθεί αρωγός στην προσπάθειά τους , εν αντιθέσει είχαν αντιπάλους, μεγαθήρια και αυτοκρατορίες
    .Ας παραδειγματιστούμε και ας σταματήσουμε να περιμένουμε βοήθεια από κόμματα και κυβερνήσεις . Ας σταματήσουμε να ρωτάμε τον διπλανό μας , τώρα τί να ψηφίσουμε;. Μόνοι μας θα βρούμε τις απαντήσεις και τις λύσεις για να αναστήσουμε τη χώρα  . Ίσως να μην προλάβουμε στην δικιά μας γενιά, να μην μας πει κανένας επόμενος όμως ότι δεν προσπαθήσαμε.
      Ας παραδειγματιστούμε από τους αγώνες που τιμάμε σήμερα  κι ας τους κάνουμε φάρο για τον δικό μας προσωπικό αγώνα . Αγώνα ενάντια στην κατάθλιψή μας και τον οικονομικό μας μαρασμό. Θα βρούμε τρόπους να ξεπεράσουμε τα τεράστια εμπόδια που μας βάζει το παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο , μέσω των εδώ τοποτηρητών - υπαλλήλων του, όπως βρήκαν τρόπο οι πρόγονοί μας και ξεπεράσανε εμπόδια Ιερών συμμαχιών, αυτοκρατοριών και μεγάλων δυνάμεων
   Ας τους μιμηθούμε , αλλιώς δεν έχει καμιά αξία να γιορτάζουμε την μνήμη τους

συνέχεια »

ΦΡΟΫΝΤ.Ένα καφέ-θρύλος

   Κατ΄ αρχάς να ζητήσω ταπεινά συγγνώμη από τους μη Μαδυτιανούς αναγνώστες του μπλογκ μας. Η ιστορία σήμερα έχει πολύ-πολύ Μάδυτο, όμως διαβάζοντάς την μπορεί να θυμηθείτε το καφέ του δικού σας χωριού, της δικής σας γειτονιάς, των δικών σας εμπειριών.
   Εν αρχή, λοιπόν, είναι το όνομα. CAMEL τα τελευταία πολλά χρόνια, RAMONES, για κάποιο διάστημα παλαιότερα. Ματαιότις. Το όνομα από πάντα και για πάντα ήταν Φρόυντ. Ο διάσημος Αυστριακός ψυχαναλυτής, δια μέσω του Γιάννη, του συμπαθέστατου τρελού του χωριού μας, χάρισε το όνομά του στον ιδρυτή και επί χρόνια ιδιοκτήτη του καταστήματος Τιντώνη Χρήστο. Λεπτομέρειες για την ονοματοδοσία δεν ξέρω, μα θα ρισκάρω να υποθέσω πως ο Γιάννης αφιχθείς από σπουδές στη Γαλλία ενεπλάκη σε συζητήσεις επί συζητήσεων με τον νεαρό Χρήστο, ο οποίος πολύ ενθουσιασμένος από τα διαβάσματα του Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και κυρίως Φρόυντ έδωσε την αφορμή.
   Η ιστορία μας ξεκινά από πολύ μακριά. Το 1981 χρονιά αλλαγής στην Ελλάδα,ξεκινά την πορεία του το καφέ της αναφοράς μας. Άρτι εκπληρώσας τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ο Φρόυντ μπαίνει στη ζωή μας, με ομολογουμένως ''περίεργη'' φάτσα, ψαγμένες ιδέες και ιδιαίτερο χαρακτήρα.
   Το μαγαζί, λίγο απ' όλα. Καφέ-πίτσα-ζαχαροπλαστείο στην αρχή, έγινε τα πάντα στα επόμενα χρόνια. Από σχεδόν εντευκτήριο και σκακιστική λέσχη, στις κρύες καθημερινές της δεκαετίας του '80, μέχρι μπαρ, φρουτάκια, χαρτοπαικτική λέσχη, σύγχρονο καφενείο και ''προσεχώς Βουλγάρες'' στην συνέχεια. Πάντα με στυλ. Πάντα με τη σφραγίδα του εμβληματικού Φρόυντ.
   Φυσικά βουτώντας στον βυθό των αναμνήσεών μου, πρέπει σίγουρα να διαχωρίσω τις δύο μεγάλες ενότητες του θέματος. Την κατά Χρήστον και την μετά Χρήστον εποχή.
    Η εποχή του μεγάλου μας μέντορα, που είναι και η μεγαλύτερη χρονικά, ξεκινάει με την έναρξη του μαγαζιού. Γυάλινα τραπέζια, στριφογυριστές καρέκλες, ταγκιασμένες πίτσες και γλυκά στο ψυγείο. Έτσι αρχίζει ο δρόμος του  μαγαζιού-θρύλος. Κάπως κρύα η κατάσταση ακόμη, εμείς λιγάκι πιτσιρικάδες και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο πολύ θα στιγματιζόμασταν απ' την όλη κατάσταση. Ένα-δυό χρόνια μετά, όλα αλλάζουν. Εμείς στο Λύκειο και ο πρωινός καφές στις 8 είναι η καλύτερη στιγμή της ημέρας (όταν ο καφές δεν διαρκούσε μέχρι το μεσημέρι!). Μετά το σχόλασμα οι καφέδες συντροφεύοταν ενίοτε κι από τους ''προχώ'' καθηγητές, ενώ πολλές φορές με ή χωρίς λόγο η ένταση της μουσικής ανέβαινε και το πάρτυ κατέληγε με χορό στο δρόμο. Το απόγευμα σκάκι, με την συνδρομή του Βασίλη-Τάλου και πάντα σύμφωνα με τα σόσιαλ πρότυπα της εποχής. Κουβέντα με τον άνθρωπό μας, ευφυέστατη κομμουνιστική προπαγάνδα και εκλεπτυσμένο χιούμορ συμπλήρωναν τη μέρα μας. Ο Ελλήσποντος (η ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού, της οποίας τη φανέλα προς μεγάλη μου τιμή φόρεσα), ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Τα ποτήρια και τα φλυτζάνια στημένα αριστοτεχνικά από τον Δημητράκη παρίσταναν επιτιθέμενους και αμυνόμενους του Κυριακάτικου ματς. Θεωρία επιπέδου Ρεχάγκελ,φούντωμα και διαφωνίες χωρίς τέλος.
   Κάπου στα μέσα του '80, όταν ξεκινάει η Ελλάδα να τα πίνει στα μπαρ, αφήνοντας πίσω τα υπόγεια καπηλειά, δημιουργείται η πρώτη μπάρα στο μαγαζί. Ο Φρόυντ γίνεται μπάρμαν και οι συζητήσεις ''πλαταίνουν'' και πικοίλουν. Η μπάρα ανά τακτά χρονικά διαστήματα αλλάζει θέση και μαζί της αλλάζουν τα θέματα συζήτησης, οι μουσικές και τα κέφια μας. Πάντα με στυλ. Πάντα με ενδιαφέρον. Καλά πληροφορημένος,με άποψη επί παντός επιστητού, γρήγορος στη σκέψη αλλά μέτριος ακροατής, ίσως γιατί ήθελε να ακούει επίσης γρήγορες και κοφτές σκέψεις. Χιούμορ που τσάκιζε κόκκαλα κι ένα υπομειδίαμα που αφόπλιζε.
    Συνεργάτες που πηγαίνανε κι ερχόντουσαν. Πιτσιρικάδες που ως επίδοξοι σερβιτόροι παίρνανε το βάπτισμα του πυρός,εργασιακό και κοινωνικό. Όσους κι αν θυμηθώ,άλλους τόσους θα ξεχάσω.
Ο Πουλημένος (με την κασέτα και το μαντρί στη Βενιζέλου!), το Πκαμσούδ, ο Αρτζυ, η Φωφώ, ο Κασκάβας, η Νικόλ και πολλοί-πολλοί άλλοι έβαλαν κι αυτοί το λιθαράκι τους στο χτίσιμο του θρύλου.
   Τρελές σούρες, απίθανες καταστάσεις, γκομενάκια και ατέλειωτα χαρτοπαίγνια μετά την απελευθέρωση από τα σταλινοκομουνιστικά σύνδρομα. Τέλος τ' αντάρτικα, η μπάρα μετακομίζει πιο κεντρικά κι οι χοροί καλά κρατούν. Όλοι χαλαρώνουμε κι αφήνουμε στην άκρη τα πολιτικά,με κάποιες ενοχές φυσικά. Ο υπαρκτός σοσιαλισμός (τρομάρα του!) καταρρέει καταφέρνοντας ένα καίριο χτύπημα στη λογική και τη θεωρία μας. Όσο κι αν αρνείτο να παραδεχτεί το ''άδειασμα'', σε στιγμές βαθιάς περισυλλογής το εκδήλωνε με πικρία. Δεν ήταν και λίγο να γκρεμίζεται έτσι όλη σου η κοσμοθεωρία. Ακόμη και τ' όνομα ΦΡΟΥΝΤ, μ' αυτή την κοσμοθεωρία ήταν συνυφασμένο.
   Δεν πρέπει  να παραλείψω τα ανοιξιατικοκαλοκαιρινά απογεύματα με τον Πάριο να ζητάει ''να 'ρθεις'' και να δηλώνει σίγουρος πως ''θα με θυμηθείς''. Τα ηχεία στο τέρμα η καψούρα στο φουλ, για το αφεντικό κι εμάς τους υπόλοιπους. Ροκ καταστάσεις. Αντάρτικο το πρωί, ερωτοκαψούρα το απόγευμα.
   Πριν το ''μεγάλο ταξίδι''του Φρόυντ τα πράγματα είχαν αλλάξει άρδην. Σκοτάδι και φρουτάκια για να γεμίσουμε ''βιταμίνες''. Χαρτοπαίγνιο και παρακμή. Φλερτάρισμα με λούμπεν καταστάσεις. Τα ζήσαμε κι αυτά.Πλησιάζουμε πια στο 2000. Μillenium κι ελαφρύτητα στις μουσικές, μπιρίμπα-ευκολάκι αντί της βίδας-σπαζοκεφαλιάς,στα τραπέζια. Όλα εκεί. Όλα μαζί με τον ''ταγό'' μας. Μας αποπαίδιασε,''άνοιξε''τα μυαλά μας και την ''κοπάνησε''. Έφυγε απότομα και σκληρά (πολύ περισσότερο για τους δικούς του ανθρώπους σίγουρα).
   Έτσι ένα τεράστιο κενό παίρνει τη θέση του. Τίποτα πια δεν είναι το ίδιο. Χάθηκε ένας πολύ καλός φίλος, μα άλλαξε και ο τόπος αναψυχής μας. Έτσι μπήκαμε στην νέα εποχή.
   Η Πωλίνα και η Μαρία πίσω από τον πάγκο κι ο Φρόυντ στο πίσω μερος του μυαλού μας. Η ζωή μας εκ των πραγμάτων αλλάζει. Πατεράδες και σύζυγοι πια, ζούμε από άλλη οπτική τα γεγονότα αλλά και το μαγαζί. Τσιγάρο, κουβέντα κι επαναληπτικοί καφέδες το πρωί, μουσικές, ποτάκια και συζητήσεις τα βράδια.
   Το μαγαζί πάντα εκεί να προσπαθεί να μας πείσει πως λέγεται CAMEL, πράγμα που στους πιτσιρικάδες πετυχαίνει κάπως, αλλά σε μας αποτυχαίνει οικτρά. Φρόυν για τους αδιάβαστους, Φρόυντ για τους πιο διαβασμένους. Όμως μ' αυτό το όνομα,και με την σκιά του μεγάλου απώντος να πλανιέται πάνω απ' τα κεφάλια μας διασχίσαμε άλλα 10 χρόνια με πολλές κουβέντες, γέλια, στεναχώριες και γλέντια. Με την Μαρία (κόρη του Χρήστου) στα κουμπάκια ν' ακολουθεί τα μουσικά βήματα των τελευταίων χρόνων της ζωής του εκλιπόντος (μουσική για τη μάζα,με εμφανή όμως τη γνώση της καλής μουσικής) και την Πωλίνα στα υπόλοιπα.
    Άλλα 10χρόνια με πολλές εικόνες, βιώματα και καταστάσεις για όλους. Και ύστερα η κρίση σε μεγεθος XL για το χωριό. Με ένα από τα θύματά του το ΦΡΟΥΝΤ. Άλλη μια φορά βιώσαμε την απώλεια. Δεν θέλω να υποτιμήσω κανένα από τα μαγαζιά που υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρξουν στο χωριό μας. Το καθένα απ' αυτά έχει το στυλ του και αναμφισβήτητα έχει προσφέρει λιγότερα ή περισσότερα στη ζωή του χωριού. Για την δική μου γενιά όμως αυτό το μαγαζί ήταν τα πάντα.
  Θα μπορούσα με την συντροφιά πολλών από σας να γράψουμε την ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΤΑΝΙΚΑ με 82 τόμους,είμαι σίγουρος. Είναι τόσα πολλά αυτά που περάσαμε,που όσα κι αν θυμηθείς θα 'ναι πολύ περισσότερα αυτά που θα ξεχάσεις. Ας μην σας ''ταλαιπωρώ'' άλλο λοιπον. Ο καθένας σας με αφορμή το κείμενο ας ξεσκονίσει τις αναμνήσεις από τον άνθρωπο-ΦΡΟΥΝΤ κι απ' το μαγαζί-ΦΡΟΥΝΤ.
  ΤΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ...
                                                                                                                                         C.R.

συνέχεια »

Το τέλος του LIFESTYLE...

  Κυρίες και κύριοι τέλος.Πάει και τελείωσε.Όσο περίεργα και ύπουλα μπήκε στη ζωή μας,εκεί στα μέσα της δεκαετίας του '80 και ακολούθως εξελίχθηκε,τόσο βίαια,ξαφνικά και φορτωμένο κατάρες,φεύγει αυτό το περίφημο LIFESTYLE.Αυτός ο τρόπος ζωής,που τόσο πολύ τελευταία συζητιέται.
   Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.Μετά την μεταπολίτευση, την νομιμοποίηση της ''ταλαιπωρημένης'' αριστεράς και τον ερχομό του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία,με την αποκατάσταση των αδικιών του παρελθόντος(να ρε που έκανε και καλά ο λαοπρόβλητος!)το κύμα ενθουσιασμού και η διάθεση για αγώνα υποχωρεί(να και τα κακά του λαοπρόβλητου!).Το πρότυπο ''είμαι ο Τσε Γκουεβάρα,πάρκαρα τη μηχανή και κάνω επανάσταση'',πέρασε ανεπιστρεπτί.Τα μακριά μαλλιά χρειάζοταν το ζελεδάκι τους για να μην χαρακτηριστούν αφάνα-θάμνος!Τα μούσια θέλανε στυλάκι και σχέδιο για να μην χαρακτηριστείς ''άνθρωπος των σπηλαίων''.Ο ''άνθρωπος με το γαρύφαλλο''στο αρχείο και οι νεαροί Λαμπράκηδες κουράστηκαν να κάνουν πορείες.
    Κάπου εκεί καταφθάνει ο Πετράν(ο κατά κόσμον Πέτρος Κωστόπουλος)από τα Παρίσια,σπουδαγμένος και ψαγμένος, σε παρθένο έδαφος για ν' αλλάξει τα πάντα.Είναι μεγάλος ο πειρασμός να τον κατηγορήσω.Αυτόν κι άλλους που σε άλλα επίπεδα και μ' άλλους τρόπους χαρακτήρισαν την εποχή και το στυλ της.Σαν τον Νταλάρα ας πούμε.Είναι εύκολο να μαζευτούμε όλοι και να τους πετάμε γιαούρτια(κι ας έχουμε τον φόβο να τα πάρουν και να τα πουλήσουν,που λέει κι ο Τζιμάκος!)Εξάλλου το ''δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται"ήταν ανέκαθεν Ελληνικό σπορ.Δεν θα μπω σ' αυτήν τη διαδικασία.Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω πως ο Πετράν, τουλάχιστον τα πρώτα 10-12χρόνια του στην δημοσιογραφία,έφερε έναν νέο αέρα,δημιούργησε ένα πρότυπο πραγματικά έξυπνου άντρα,απαλλαγμένου σε μεγάλο βαθμό,από κόμπλεξ του παρελθόντος.Τέρμα το μακρύ αχτένιστο μαλλί(σε άνδρες και γυναίκες),τέρμα το τραγούδι-κιθάρα-τσε Γκουεβάρα!Τέρμα πια η ΚΝΕ!(που κι αυτή μπερδεύτηκε από το σταμάτημα του κυνηγητού της!).Φυσικά αυτό το πρότυπο έκρυβε λιγάκι ''δε γαμείς ΠΑΣΟΚ'',έβγαζε δηλαδή κάτι ''απολιτίκ''μεν,αλλά  μακριά από την τρισκατάρατη δεξιά δε,πράγμα που οδηγούσε απ' ευθείας στην αγκαλιά των πράσινων τιμητών των πάντων.
   Αλλάξαμε τα ρούχα μας,ως ένα σημείο,σωστά και με μέτρο.Αλλάξαμε τα αυτοκίνητά σχεδόν πάντα με μοναδικό μέτρο τη φιγούρα και τις γκόμενες.Αλλάξαμε τα τραγούδια μας,μα άλλαξαν κι αυτοί που τα τραγουδούσαν.
   Μότο μας έγινε το ''η ζωή είναι μικρή για να 'ναι θλιβερή''.Λωτοφάγοι κανονικοί!Βάλαμε μπροστά τα ''θέλω'' μας,υλικής φύσεως κυρίως και ξεχάσαμε τα ''πρέπει''.Τα ''θέλω'' και τα ''πρέπει'' είναι μεγάλη ιστορία.Νομίζω θέλουν ζυγαριά κι έμεις την έχουμε μόνιμα ξεχασμένη και σκονισμένη στην αποθήκη μας.Είπαμε ''μπρος εμείς και δε γαμείς'',''ζήσε το σήμερα'',ταξίδεψε,ξόδεψε!Το 2012,πολύ αργά πια,μας είπε ο Αγγέλακας,απαντώντας στον Κωστόπουλο,πως η ζωή είναι μεγάλη για να την κάνεις καρναβάλι!Τόσα χρόνια μας άφηνε να την κάνουμε καρναβάλι του Ρίο(ναι,ναι αυτό με τις σφιχτοκώλες τις Βραζιλιάνες!)
   Δεν θα πω ότι όλ' αυτά ήταν αρνητικά και μόνο.Απλά σε πολλά σημεία τους ήταν υπερβολικά,γνώρισμα της φυλής μας σε ότι καταπιάνεται.
  Γίναμε πρωτοπόροι πανευρωπαϊκα,ίσως μετά τους Ιταλούς,στην ένδυση,αφήνοντας πίσω λαούς προηγμένους,που ντύνονται απλά και μόνο για να μην κρυώνουν.Πρώτοι στο ουίσκι,στις MERSEDES, στα JEEP.Πρώτοι στην ξιπασιά.Πρώτοι στο τραπέζι-πίστα με το πόδι αραγμένο επί της πίστας.Και χωρίς άσπρη κάλτσα.Ακόμη και οι τυρέμποροι και οι λαϊκατζήδες.Οι εργάτες και οι άνεργοι.Όλοι είχαν δικαίωμα στο όνειρο.Δικαίωμα στη φιγούρα.Δικαίωμα στο να κυνηγήσεις την δική σου Φιλίππα Μάθιους,την δική σου Μπαλατσινού,την δική σου Μαστροκώστα και δεν ξέρω ακόμη ποιές άλλες.Πολλοί βρίσκαν την άκρη τελικά,αφού λεφτά υπήρχαν και τα κορίτσια ψάχνανε τσέπες που να τους ''λύνονται οι κλωστές".
   Ο λαός εξελλίσετο όλο και περισσότερο ''απολιτίκ'',μπήκε στην Αμερικανική λογική του ''δεν πάω ούτε να ψηφίσω''και στην Ιταλική λογική του  να προσέχει ντύσιμο,φέρσιμο,αέρα,μανικιουρ,
πεντικιούρ,ανταύγειες και σπα.Λιποαναρρόφηση,ανόρθωση στήθους και SOLARIUM.Τα μάθαμε όλα.Πληρώνοντας αδρά.Αδρά και χαζά,θα συμπληρώσω γιατί ο κύριος Πετράν και οι μιμητές του,που γέμισαν τηλεοράσεις και περιοδικά,μετά την πρώτη αλήθεια και πρωτοτυπία τους κατέληξαν ''κώνωπες ανωφελείς'',ένα περιφερόμενο τίποτα,στεγνό από εμπνεύσεις και φαντασία.
   Εκεί έκοψε η σάλτσα.Σε τέτοιο σημείο που δεν τη σώζει ούτε ο μάστερ-σεφ.ΧΑΛΙΑ.ΓΑΜΗΘΗΚΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ.ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ.
   Άφραγκοι οι μάγκες(έ!όχι και τελείως!),τσαλακωμένοι οι ατσαλάκωτοι,διαλυμένες οι αυτοκρατορίες.Μόνο ο Νταλάρας έμεινε με κάποια φράγκα,γιατί ήταν σφιχτός.Γι' αυτό φοβάται ο Τζιμάκος για τα γιαούρτια!(παρεμπιπτόντως ο Τζιμάκος γιατί τραγουδάει σε μαγαζιά με 150ρια μπουκάλια???).
   Φυσικά και θα γεννηθεί ένα καινούριο LIFE-STYLE.Δεν ξέρω αν κι αυτή τη φορά την αποκλειστική μετάδοση θα την έχει το STAR και τα πρωινο-μεσημεριανά κορίτσια.Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος πάντως.Τώρα που δεν μοιάζουν όλα τόσα μαγικά,τα αγόρια όχι τόσο φραγκάτα κι ατσαλάκωτα και τα κορίτσια όχι τόσο γυαλιστερά, ό,τι κι αν γίνει θα 'ναι πιο γήινο,πιο ισορροπημένο,λιγότερο υπερβολικό ίσως.
   Νομίζω πως μ' όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας μπορεί να είμαστε πιο στεναχωρημένοι,λιγότερο γελαστοί και με πιο άδειες τσέπες,μα αν μη τι άλλο,έχουμε γίνει λιγάκι σοφότεροι για να καταλάβουμε πως ''ότι λάμπει δεν είναι χρυσός''.Ακόμη και στην ιλουστρασιόν έκδοσή του....

συνέχεια »

Υπερβόρειοι βάρβαροι και μαθήματα πολιτισμού ...

Τί σκωτσέζικο ντους ήταν αυτό που μας σέρβιρε χθες η κρατική ΝΕΤ; Στις βραδυνές ειδήσεις , με το πράο και δημοσιοϋπαλληλίστικο ύφος της Στάη ( που  όταν ρωτάει υπουργό μου θυμίζει τον Οραήλογλου όταν ρωτούσε το Παπαγεωργόπουλο) να δείχνει τον Βενιζέλο με το αιμοβόρικο ύφος , να κουνάει το δάχτυλο προς κάθε κατεύθυνση της βουλής και της Ελληνικής κοινωνίας , πανηγυρίζοντας για την μεγάλη επιτυχία του P.S.I.( άλλος ένας όρος που θα μπορούσε να προσθέσει στο "MP3" ο Δεληβοριάς ). Μια επιτυχία που μου φαντάζει τόσο ύποπτη , αφού πανηγυρίζουν και οι παγκόσμιοι τραπεζίτες . Τί κοινά συμφέροντα μπορεί να έχει ο Ελληνικός λαός με του τραπεζίτες , ώστε να πρέπει να πανηγυρίζουμε μαζί τους για την διευθέτηση ενός προβλήματος; Προφανώς κοινά συμφέροντα έχει ο Δωσίλογος αυτός μαζί τους , αλλά ... χιλιοειπωμένα...Το επεισόδιο αυτό δεν το είδα , όμως είναι τόσο χιλιοπαιγμένο ( κοντεύει να ξεπεράσει σε επαναλήψεις και τους "Απαράδεκτους") που είμαι σίγουρος ότι αυτό έπαιξε.
   Και αφού μας έχουν πρήξει  γεμίζοντας τις οθόνες και τα μυαλά  μας  μ' αυτούς τους δωσίλογους , Εφιάλτες , προδότες - διαλέξτε εσείς τον όρο που σας ταιριάζει -  μας πετάνε το doc του Αυγερόπουλου , τον  ΕΞΑΝΤΑ , και μας στέλνουν αδιάβαστους. Εκεί που έχει ζεσταθεί η ψυχούλα μας  και αρχίζουμε να  πιστεύουμε ότι η προδοσία ήταν αναγκαίο κακό , και δεν πειράζει θα το υποστούμε κι αυτό, τι να κάνουμε  μονόδρομος ήταν δεν γινόταν αλλιώς , μας πετάνε στην Υπερβορία , την αρχαία Θούλη, και μας λένε ότι εκεί ένας άλλος λαός , βάρβαρος , και χωρίς αρχαίες  πνευματικές περγαμηνές , με πολιτικούς με αρχίδια , αντιμετώπισε το πρόβλημα κάπως αλλιώς.  Οποία έκπληξης !!! Μα πώς , γίνεται αυτό ; Αφού οι δικοί μας αρχίδια πολιτικοί μας είπαν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση!!!
   Κι όμως πάντα υπάρχουν πολλές λύσεις. Αυτήν πού ακολούθησαν οι δικοί μας προδότες ήταν η λύση που πρότειναν και συνέφερε τα αφεντικά τους , του τραπεζίτες . Η λύση που ακολούθησαν οι "βάρβαροι", ήταν αυτή που στο κέντρο της , είχε το Έθνος τους.
   Ο πρόεδρος της Ισλανδίας έλεγε ότι ο πολιτισμός της Ευρώπης είναι η δημοκρατία . Γιαυτό  ,στις μεγάλες αποφάσεις που κλειδώνουν το μέλλον του έθνους , πρέπει να το ρωτάμε και όχι να αφήνουμε τις οικονομικές ολιγαρχίες να πέρνουν αυτές τις αποφάσεις . Μόνο τέτοιου μεγέθους  πολιτικοί δικαιούνται να εκφέρουν την λέξη ΕΘΝΟΣ. Οι δικοί μας πρέπει να ντουφεκίζονται άμα τη εκστόμισή της  .
   Και ζήσαν αυτοί καλά και 'μεις χειρότερααα!!!
 
   Υ.Γ.  Να μην ξεχαστούμε στις 18 παιδιά,  να βάλουμε το 2ευρω στην τσέπη και να τρέξουμε ωσάν πειθήνιο κοπάδι να πάμε στις κάλπες .
       Ε, να λέμε και κάνα χωρατό να γελάει το χειλάκι μας ...

συνέχεια »

Η μεγάλη Σαρακοστή και τα Πάθη...

    Εορταστικό , αποκριάτικο  και καρναβαλίστικο το τριήμερο που μας πέρασε , για όλη την Ελλάδα. Παγανιστικό ξεφάντωμα - δοξασία για την πολυπόθητη αναζωογόνηση της μάνας γης και τον κατακρημνισμό στα τάρταρα , του μαύρου χειμώνα  και της απραξίας του . Εξού και  ο Διονυσιακός χαρακτήρας της γιορτής , τα φαλλικά σύμβολα και οι συχνές   αναφορές στην γενετήσια πράξη .Στο ύπαιθρο  όπου το θρησκευτικό αίσθημα , θρησκοληψία , παραδόσεις και παγανιστικές δοξασίες συμβαδίζουν , συμβαίνουν παράξενα και ωραία πράγματα .

   Ένα μείγμα όλων των παραπάνω   είναι το έθιμο της ''Γκαμήλας'' , το οποίο στη Μάδυτο , έχουν αναλάβει την ιερή υποχρέωση της τήρησής του τα 18χρονα αγόρια  που την επόμενη χρονιά θα ντυθούν στο χακί. Η εξήγηση του εθίμου και η ιστορία του  χάνεται  Κύριος οίδε σε ποια χώρα Οθωμανών , βυζαντινών ή ακόμα ακόμα , των Θρακών . Ανεπίσημες λαογραφικές μελέτες το συνδέουν με τον ερχομό της άνοιξης . Το ξόανο της καμήλας φτιάχνεται με ότι υλικό υπάρχει πρόχειρο . Σε υπερφυσικό μέγεθος, κεφάλι από κρανίο κάποιου ζώου , κρέμασμα κουδούνα στον λαιμό , τα παλικάρια από κάτω να την σηκώνουν και να φαίνονται μόνο τα πόδια τους και ... '' γκιχ γκαμήλα'' . Μπροστά ο καμηλιέρης, είτε καβαλικεύοντας  κάποιο γαϊδούρι , είτε πεζή , την κρατάει από ένα σχοινί δεμένο στο λαιμό της και δίνει παραγγέλματα . Γύρω γύρω όλοι οι υπόλοιποι  ντυμένοι  "μτσούνες" , κάνοντας σαματά με παλιοντενεκέδες που χτυπούν , με σφυρίχτρες και φωνές .Αφού λοιπόν στηθεί το σκηνικό , ξεκινάει το καραβάνι να διασχίσει όλο το χωριό. Στο διάβα του και σαν ουρά σέρνει την ''μαρίδα" της κάθε γειτονιάς, η οποία το συνοδεύει μέχρι τα όριά της και μετά αναλαμβάνει η επόμενη .Η κάπως μεγαλούτσικη "μαρίδα", γιατί τα νήπια άμα τη εμφανίση του παράξενου και φασαριατζίδικου τούτου σιναφιού μπήγουν φωνή , που σηκώνει και την κατάκοιτη γιαγιά τους από το κρεβάτι. Σ'αυτήν την περιήγηση στους δρόμους του χωριού , οι ταμίες της υποθέσεως , με έναν κουβά στο χέρι , περνάνε από κάθε σπίτι και πέρνουν ρεγάλο τα πρώτα αυγά της άνοιξης,  τα οποία στο τέλος κατά το μεσημεράκι   τα πουλάνε στους μπακάληδες και τα μετατρέπουν σε κρασί και κοψίδια   . Είναι η πρώτη τους δημόσια εμφάνιση με κρασί , τελετή ενηλικίωσης και η ένταξή τους πλέον στους μεγάλους .
  Είναι ένα γνήσιο ζωντανό έθιμο που τηρείται άπαυτα χρόνια και χρόνια τώρα , που  ευτυχώς δεν το έχουν αναλάβει τίποτα "φορείς" να το στιλιζάρουν και να το κάνουν μουσειακού είδους δρώμενο.
  Αυτή η νότα φρεσκάδας και νεανικότητας όμως από μόνη της δεν σώζει το χωριό . Οι φωτογραφίες και η ειδησεογραφία από τα γύρω χωριά του δήμου , λένε ότι παρ' όλο τον ψυχολογικό και οικονομικό βιασμό που υφιστάμεθα  σε  Εθνικό επίπεδο , όταν δοθεί ευκαιρία για γλέντι , με καλούς μεζέδες , μπόλικο κρασί , με πολύ σκωπτική διάθεση  και δυο μούντζες προς το καθεστώς , καταφέρνει ο κόσμος να ξεχαστεί και να περάσει καλά . Όχι όμως οι Μαϋτιανοί .  Η Μάδυτος εδώ και πάρα πολύ καιρό βιώνει στο πετσί της την Μεγάλη Σαρακοστή και τη συνέχεια αυτής , τα "Πάθη", για να επανέλθουμε στην θρησκευτική διάσταση του απερχόμενου τριημέρου. Αυτός πρέπει να είναο ο τίτλος του αρχαϊκού δράματος , που εκτυλίσσεται και λαμβάνει χώρα στο χωριό. Το χωριό που είναι βυθισμένο στην ανεργία και στην κατάθλιψη .
  Μικρή η συμμετοχή στην χοροεσπερίδα του Ελλησπόντου , ευτυχώς με ικανοποιητικό ταμείο ελέω "μεγάλων" συμμετεχόντων .

   Αξιέπαινη και χειροκροτητέα η διοργάνωση του ΚαθαροΔευτεριάτικου εθίμου των κούλουμων από τον Δήμο; την αντιδημαρχία; ή την κοινότητα; και των ανθρώπων που δούλεψαν γι' αυτήν , αλλά η ατμόσφαιρα έμοιαζε περισσότερο με διανομή συσσιτίου παρά με γιορτή . Χωρίς διάθεση από κανέναν μας να έχει κάνει την προετοιμασία για να γυρίσουμε το κλικ(ι), χωρίς διάθεση και συμμετοχή από τα παιδιά για να γυρίσουν το γαϊτανάκι . Να το ξεπεράσουμε βαυκαλιζόμενοι ότι έφταιγε ο  άσχημος καιρός;
   Το εορταστικό  κλίμα των ημερών το έσωσαν οι παρέες με τα κατ' οίκον γλέντια . Στο μαστιζόμενο από την ανεργία χωριό μας τα δημόσια γλέντια δεν ευδοκιμούν πλέον...
   Αυτά είναι τα της Αποκριάς-Μεγάλης Σαρακοστής διαρκείας που βιώνει η Νέα Μάδυτος.
 Για τα "Πάθη" και την κορύφωση του δράματος που ακολουθεί , την "Σταύρωση", θα τα πούμε στα επόμενα...

συνέχεια »

Εσύ πετάς ΧΑΡΤΑΕΤΟ???

  Χαρταετός ή σαϊτα,αετός ή πλι το θέμα κοινό και εξαιρετικά ενδιαφέρον.Το πέταγμά του.Μιλάμε πάντα για τον αετό που φτιάχνουμε τηρώντας το έθιμο της Καθαράς Δευτέρας κι όχι για το περήφανο πτηνό,τον πραγματικό βασιλιά των αιθέρων.Η όλη ιεροτελεστία του φτιαξίματος,του πετάγματος,της εφευρετικότητας και των τρυκ που συνόδευαν την υπόθεση του χαρταετού,πολύ όμορφα δόθηκε σε προηγούμενη ανάρτηση από τον συμπλογκιστή μου ''maditiano'',έτσι ώστε για να μην επαναλαμβανόμαστε,εκ των πραγμάτων μου μένει ν'ασχοληθώ με τη μεταφορική έννοια του όρου ''πετάω αετό''.
    Ξεκινάω εξηγώντας το τι σημαίνει στην πιτσιρικαρία(κάθε ηλικίας) η παραπάνω φράση,για να καλύψω το ενδεχόμενο να μας διαβάζουν κάποιοι στα χρόνια της μάνας μου και να πιστέψουν πως ''λαλήσαμε''με την κρίση και μέρα νύχτα ασχολούμαστε με τα πουλιά.Η φράση λοιπόν,''πετάει χαρταετό'' ακούγεται στα clubs κυρίως από απελπισμένα κοριτσάκια,εκεί γύρω στα 2007-8 υπονοώντας τα αφηρημένα,ζαλισμένα,μπερδεμένα και φοβισμένα αγοράκια.Αγοράκια που ευρισκόμενα στις παρυφές της κρίσης και στην αρχή της αφραγκιάς,ακούσια ή εκούσια πετούν χαρταετό αποφεύγοντας τις ''κακοτοπιές''μιας σχέσης.Ανεξήγητο για τα κορίτσια της δικής μου εφηβίας το να δείχνουν ανοιχτά την προτίμησή τους σε κάποιο αγόρι και να κάνουν το πρώτο βήμα.Τις λίγες φορές που κάποια κοπελιά θα τολμούσε να κάνει την πρώτη κίνηση η κατάληξη του θέματος ήταν προδιαγραμμένη.NO MERCY.SEX KI OPOIOS ANTEΞ!!!
   Τώρα τα πράγματα σηκώνουν συζήτηση.Όχι πως μια όμορφη γυναίκα που θα τολμήσει να ανοιχτεί,στις μέρες μας,σε κάποιον άνδρα δεν θα βρει ανταπόκριση αλλά το ενδεχόμενο είναι υπαρκτό.Από την ανάγκη να εκφραστεί αυτή τους ακριβώς η ανάγκη,οι πανούργες γυναίκες ανακάλυψαν τον όρο ''πετάει αετό''.Το αγοράκι έπαψε να είναι κυνηγός,προτιμά πολλές φορές την virtual ανταπόκριση,που είναι και στανταράκι κι έγινε μέρα με τη μέρα δειλό και φοβικό.Το μεγαλύτερο αγόρι που δεν αφήνει το σπίτι και την  μαμά που ταϊζει και δεν ζαλίζει,έχασε το ''ένστικτο του δολοφόνου''.Ο άφραγκος,ο νεόπτωχος,ο άνεργος κ.λ.π. αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να πετάξει αετό.Δεν έχει ούτε την όρεξη,ούτε το κέφι να ''της πετάξει τα μάτια έξω΄΄κι έτσι μοιραία ''πετάει το πουλί''.
   Ο κόσμος γύρω μας,ολοένα και περισσότερο προβληματισμένος  άρχισε ν' ακολουθεί την παραπάνω συνήθεια.Σιγά-σιγά μπήκε και σε άλλους τομείς της ζωής μας η παραπάνω έκφραση,κι όχι μόνο στα γκομενικά.Οι πολιτικοί μας με πρωτοστάτη τον George γίνανε εξπέρ στο πέταγμα του αετού.Καταστρέφεις την χώρα κι ανακοινώνεις ευθαρσώς πως ''Απέτρεψα τα χειρότερα!!!Έσωσα την πατρίδα!!!''Τι σημαίνει το παραπάνω?Ιδιωτεύεις,είσαι στην κοσμάρα σου,κοινώς·πετάς χαρταετό!!!
   Το άλλο το αγόρι που φαίνεται να πιστεύει στα θαύματα,ο διοπτροφόρος πρώην κολλεγιόπαις,ο Antonio,δίνει σαφώς την εντύπωση ότι κι αυτός ασχολείται με το άθλημα.Διαφορετικά τι θα τον έκανε ν' αποζητάει σώνει και καλά να γίνει πρωθυπουργός στη χώρα του ''λεφτά δεν υπάρχουν???''Οι παχουλοί αντιπρόεδροι και οι αδιάβαστοι υπουργοί νομίζω πως δεν αντιστέκονται επίσης,στο σπορ.Όλοι στην κοσμάρα τους.Νομίζεις πως ζουνε σ' άλλη χώρα.Αλλού βαράν τα όργανα,αλλού χορεύει η νύφη.Το πέταγμα αετού στο DNA τους.
   Μα η τρελή μας δυστυχία,η αμαρτία που πληρώνουμε πανάκριβα,είναι αυτό που πολλάκις η ιστορία μας εδίδαξε:οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν!Κι αφού τα τελευταία 30-40 χρόνια οι ηγέτες μας αδιάκοπα πετούσαν το πουλί(κάποιοι απ' αυτούς με πλήρη συνείδηση της πράξης τους),κι εμείς χειροκροτούσαμε φανατισμένα,έχουμε σίγουρα την συμμετοχή μας στο πέταγμα.
   Πετούσαμε τον δικό μας αετό,όταν ο λαοπρόβλητος φώναζε ''Τσοβόλα δώστα όλα'' και κατέληγε συναλλασόμενος με τους Κωσκοτάδες.Πετούσαμε τον δικό μας αετό,στα Βατοπαίδια και στις κάθε λογής γαλαζοπράσινες λοβιτούρες.Βολεύει γενικά να ''πετάς αετό''.Είναι ξεκούραστο.Χωρίς ευθύνες,χωρίς προβληματισμό.Κι αυτό μας αρέσει ως ιδιοσυγκρασία.Ο Έλληνας τα θέλει όλα τακτοποιημένα γύρω του,χωρίς να νοιάζεται για τον τρόπο.Αρκεί που είναι τακτοποιημένα και του αφήνουν το χρόνο για να πετάξει αετό.Μόνο που,όπως πολύ έξυπνα το έχουν θέσει τα κορίτσια,όταν πετάς χαρταετό ποτέ δεν θα καταφέρεις να νιώσεις τη χαρά του sex.Το πολύ-πολύ να νιώσεις  χαρά για το χαρτζηλίκι που σου 'δωσε(δάνεισε) κανένας Ευρωπαίος ''φίλος''σου προκειμένου ν' αγοράσεις κανένα κουβάρι σπάγγου ακόμη,κι ανέμελα να συνεχίσεις ΝΑ ΠΕΤΑΣ ΑΕΤΟ....
  

συνέχεια »

Άντε ρε Άνοιξη....έλα....

     Συμπαθέστατη λόγω φωνής,λόγω φάτσας αλλά και λόγω έκδηλης και διαρκούς ταλαιπωρίας με το βάρος της(χαρακτηριστικό της μέσης Ελληνίδας)η Σοφία Βόσσου συντρόφεψε κάποια απ' τα πρώτα μετεφηβικά μας φλερτ.Χωρίς πολλά σουξε κατάφερε να τραγουδιέται,χρόνια μετά,κυρίως για 2-3 επιτυχίες που είχε σε συνεργασία με το ακατανόμαστο(κι αχώνευτο!!!)αγόρι-πρώην μαϊντανό της ελληνικής σώου-μπιζ,τον Αντρέα τον Μικρούτσικο(όνομα και πράγμα!).Το ότι στις μέρες μας και η ως άνω κυρία ''μαϊντάνεψε''(τι ρήμα ανακάλυψα ο γλωσσολόγος!),δεν ενοχλεί ιδιαίτερα,γιατί''κρίσης παρούσης πάσα ντροπή παυσάτω'',που θα λέγανε και οι αρχαίοι μας πρόγονοι.
    ''Άνοιξη'',ο τίτλος του γνωστότερου (μαζί με το''Φιλαράκι'')άσματος της καλλιτέχνιδος,μας εκπροσώπησε το '91 στο περίφημο ευροπανηγυράκι.Αφού το τραγούδι ''φορτσάρησε''για κάποιους μήνες,εξαφανίστηκε επί μακρόν,για να επανεμφανιστεί καμιά δεκαετία αργότερα για να συντροφέψει άλλες άνοιξες της ζωής του τόπου.
    Τι να πρωτοθυμηθούμε?Την άνοιξη του χρηματιστηρίου που θα γέμιζε λεφτά τον κάθε πικραμένο?Την άνοιξη του ελληνικού αθλητισμού που γέμισε ντοπαρισμένο τσίγκο την ψωροπερηφάνια μας?Ή την άνοιξη του ενιαίου νομίσματος που θα μας έφερνε ισότιμους και αναβαθμισμένους-κατά συρροήν βιαστές αριθμών και καταστάσεων-στην ελίτ της Ευρώπης?Όπου κι αν γυρίσω η Ελλάδα με πληγώνει,πολύ σοφά μας λέει ο ποιητής...
     Κι όμως αυτή τη φορά έρχεται μιά άνοιξη που ο καθένας μας χωριστά,μα κι όλοι μαζί,την έχουμε πραγματικά ανάγκη.Δεν θα σας μιλήσω για την άνοιξη της ανάπτυξης,ούτε για την άνοιξη που θα φέρει η διαφαινόμενη εκλογή του παλαι ποτέ πολιτικοανοιξιακού πρωταγωνιστή των εξελίξεων.Τέρμα τα θαύματα.Δεν τα πιστεύουμε πια.Ακόμη κι αν ποτέ συμβούν στη δύσμοιρη Ελλαδίτσα μας θα 'μαστε τόσο δύσπιστοι,που ο άπιστος Θωμάς θα μοιάζει αμελητέα ποσότητα μπροστά μας.
     Μιλώ,λοιπόν,για την πραγματική άνοιξη,την μια από τις 4 εποχές του χρόνου.Την πιο όμορφη,από τις εποχές,όπως την χαρακτήριζαν τα βιβλία και με περισσό ζήλο προσπαθούσαν, μάταια,να μας πείσουν οι δάσκαλοί μας στις πρώτες τάξεις.Αυτή την αίσθηση πως κάτι αλλάζει,έστω και στη φύση,την έχει ανάγκη ο καθένας μας νομίζω.Φέτος πιο πολύ από ποτέ.Φέτος που ο χειμώνας ήταν μακρύς,δύσκολος και καταθλιπτικός.Φέτος που τα μέτρα πονέσανε πιο πολύ,που αγγίξανε ακόμη περισσότερο κόσμο.Φέτος που περισσότεροι Έλληνες από ποτέ(τα τελευταία πολλά χρόνια)έμειναν άνεργοι και χτυπημένοι από τ'αποτελέσματα του συστήματος και της ανοησίας μας ως λαού.
    Δεν πιστεύω σε μαγικά ραβδάκια,ούτε έχω πειστεί πως πιάσαμε τον πάτο,ώστε να αισιοδοξώ πως υπάρχει αχτίδα φωτός στο βάθος του τούνελ.Όμως ακόμη και το μυαλό σου λειτουργεί διαφορετικά όταν φοράς μπουφάν χοντρό,σκούφο και γάντια και διαφορετικά όταν είσαι μ' ένα μπλουζάκι.Και για να δούμε και την πρακτική πλευρά του θέματος?Δεν πληρώνεις θέρμανση!Το θέμα σημαντικότατο πλέον, λόγω της γενικής οικονομικής δυσπραγίας αλλά και λόγω υπερβολικής αύξησης της τιμής του αναχρονιστικού,πλέον,πετρελαίου.Ας μην ξεχνάμε ακόμη,πως φεύγοντας ο χειμώνας,μειώνονται σαφώς οι πιθανότητες να παγώσουν και κυριολεκτικά(γιατί μεταφορικά έχουν παγώσει για τα καλά!) οι άστεγοι συμπολίτες μας.Αυτή η ολοένα αυξανόμενη κοινωνική ομάδα,θύμα του αδηφάγου συστήματος,πέρασε πραγματικά εφιαλτικές στιγμές αυτόν το χειμώνα με τις χαμηλές θερμοκρασίες από τη μια και την αδιαφορία ή την ολιγωρία μισομεθυσμένων δημάρχων από την άλλη.
     Ακόμη-ακόμη,τις ανοιξιάτικες μέρες μπορείς να περπατάς με τις ώρες,χωρίς να παγώνεις και χωρίς να ζητάς τους ταληρίσιους καφέδες στη ζεστασιά.Και στο κάτω-κάτω είναι δεδομένο πως στην Ελλάδα,κυρίως εξ'αιτίας του τουρισμού υπάρχει σαφώς μεγαλύτερη περίπτωση να κινηθεί κάτι  τους ζεστούς,παρά τους κρύους μήνες.
     Έτσι κι αλλιώς μας έχουν προσγειώσει για τα καλά.Έτσι κι αλλιώς έγινε ξανά,δυστυχώς,ζητούμενο η επιβίωση.Ας περιμένουμε την αυριανή μέρα λοιπόν με μια στάλα αισιοδοξίας.Ας ελπίσουμε το ανοιξιάτικο αύριο να 'ναι:
     ''ΛΙΓΟ ΚΑΛΥΤΕΡO ΑΠΟ TO 'ΧΘΕΣ...''
Υ.Γ.1 Από πολλά και διάφορα ορμώμενος,ξεκίνησα να γράψω για το εθνικό μας σπορ(ανδρικό κυρίως),το ''πέταγμα του χαρταετού''.Τα μεσημεριανά ούζα(άλλο εθνικό σπορ)λειτούργησαν ανασταλτικά στην ολοκλήρωση του κειμένου,οπότε η δημοσίευσή του θα γίνει τις επόμενες μέρες και....κατόπιν εορτής(για να ολοκληρώσουμε με τα εθνικά σπορ!)
Υ.Γ.2 Όσοι από σας μπαίνετε στη ευχάριστη,ελπίζω,ταλαιπωρία να μας διαβάζετε,κάντε και κανένα κλικ στα διαφημιστικά μπανεράκια που ξεφυτρώνουν δεξια κι αριστερά.Που ξέρετε μπορεί μ' αυτόν τον τρόπο,κάποια στιγμή,το μπλογκ να γίνει ένα σκαλάκι καλύτερο....

συνέχεια »

Έτσι πετούσαμε το πλι εμείς...

   Εκεί , στα τέλη του '70 προτού ανακαλύψουμε τα κούλουμα και τον καθωσπρεπισμό της Καθαράς Δευτέρας πετούσαμε το πλι και όχι τον χαρταετό, που πολύ αργότερα μάθαμε ότι λέγεται έτσι.

   Με το που άνοιγε το τριώδιο άρχιζαν οι ετοιμασίες για την κατασκευή του. Στις πέριξ από τους μπαξέδες λόχμες από καλαμιές , στου ''Μέγκα'' και στα ''πεντάρια''  ή στο μπαξέ του μπάρμπα Νούφριου , γινόταν οι μεγάλες επιδρομές για τα καλάμια του σκελετού. Τα νάιλον τα βρίσκαμε εύκολα από τις συσκευασίες των λιπασμάτων , που ήταν πεταμένες παντού στον κάμπο ή έξω από τα σπίτια των κάθε λογής καλλιεργητών ή χρησιμοποιούσαμε αυτές που μας είχαν μείνει από τις χιονοτσουλήθρες του τελευταίου χιονιού. Για σπάγκο χρησιμοποιούσαμε το ψαρόνημα - ράμμα των οικοδόμων γονιών μας , που είχαν πάντα στα εργαλεία τους ,  στην αποθήκη . Αφού συγκεντρωνόταν το υλικό της σεζόν, το πλι ήταν έτοιμο  μέσα σ' ένα απόγευμα. Και λέω το υλικό της σεζόν , γιατί ποτέ δεν μας έφτανε ένα πλι για όλη την εποχή που το πετούσαμε, αφού ή θα έσπαγε , ή θα κοβόταν το ράμμα και θα το χάναμε , είτε  θα το ξεχνούσαμε και θα το παρατούσαμε κάπου.

   Την τεχνική της κατασκευής του , ήμουν τόσο μικρός όταν μου την έδειξαν που δεν θυμάμαι ούτε ποιός ούτε πότε. Μου φαίνονταν τόσο  φυσικό να το φτιάχνω , σα να περπατούσα  . Καλάμια , τσουβάλια λίπασμα ,ράμμα και αλεύρι με νερό για τα κολλήματα. Ζύγια , ουρές, φύγαμε. Κρεμούσαμε το πλι στον ώμο και βουρ για το γήπεδο , το σημείο αναφοράς της εποχής εκείνης . Όλα εκεί γίνονταν. 

    Ανάλογα με την φορά του αέρα και τα πλια. Κατά δεκάδες στον ουρανό του γηπέδου . Κόντρες , ποιός αμολάει περισσότερο ράμμα, ποιανού πάει ποιο ψηλά. Τη μία στέλναμε  γράμματα πάνω στον ουρανό.Το γράμμα ήταν ένα κομμάτι χαρτί που το βάζαμε χαμηλά στο ράμμα και ο αέρας το πήγαινε πάνω στον ουρανό , ευχή και τάμα. Την άλλη δερνόμασταν για το ποιο πλι μπέρδεψε τ' άλλα και τα 'ριξε . Και την τρίτη  έβρισκε όλα τα ράμματα δεμένα στον τράφο του γηπέδου ή καρφωμένα στο χώμα . Τα πλια  να πετάνε πάνω από το γήπεδο στον ουρανό και εμείς να επιδεικνύουμε την τέχνη μας στις ντρίπλες , τα τακουνάκια ΄, τα κλαδέματα και τα καλαμίδια στο χαλίκι της γης .

   Το βιολί αυτό κρατούσε σχεδόν μέχρι το Πάσχα. Χωρίς μπαμπάδες να ζητάνε ευγενικά συγνώμη που μπλέχτηκε ο χαρταετός μας με του διπλανού και χωρίς μαμάδες να μας φωτογραφίζουν σε κάθε μας βήμα. Το ίδιο σκηνικό παντού γύρο από το χωριό , Σουλτάρα , βραχούδ , εκκλησάκια , Νεολαία. 

   Τα πλια μας πρωτόγονα , τετράγωνα συνήθως και φυσικού μεγέθους , καθότι χειροποίητα .  Ώσπου μια χρονιά το θάμα . Εμφανίζεται ο γιος του έμπορα με το πρώτο ετοιματζίδικο . Στο μπόι μας σχεδόν , εξάγωνο, χάρτινο και πολύχρωμο. με σπάγκο πλέον και λαβή για να τον τυλίγεις . Χαρταετός σωστός . Τόσο μεγάλος που τον κρατούσαμε  δυο- τρεις όταν πετούσε  να μην  τον πάρει ο αέρας . Για να τον κατεβάσουμε επιστρατευόταν ολόκληρο σχέδιο και ομάδα δράσης .

  Με το κατέβασμα του χαρταετού πλέον , έπεσε και η αυλαία μιας ολόκληρης εποχής. Μας έφυγε κάθε όρεξη για τις απαρχαιωμένες κατασκευές μας . Είχαμε εμποτιστεί με το μικρόβιο της προόδου . Νέα ήθη θα έρχονταν πλέον στη ζωή μας σε κάθε επίπεδο .  Φύγαμε από την ιδιοκατασκευή , από το χειροποίητο και περάσαμε στο ετοιματζίδικο , που έρχεται από κάθε γωνιά της γης. Το ένα δίνει ευτυχία , το άλλο άνεση .

    Η ιστορία θα δείξει πιο δίνει μακροζωία.

                                                                                                                   

                                                                                                     Καλή Σαρακοστή!!!

συνέχεια »