Χριστουγιεννιάτικα κάλαντα και Αγιασμός των υδάτων

Η ανάρτηση με τις χειμωνιάτικες φωτογραφείς λίγο καθυστερημένη, αλλά τί να κάνουμε τώρα βγήκαν από το χρονοντούλαπο του καλλιτέχνη.  Αφιερωμένες στους ανά τον κόσμο αναγνώστες του ιστολογίου με Μαϋτιανή ρίζα

συνέχεια »

Δύο ΚΚάπα κι ένα Ε, το κόμμα σου λαέ!

 Πολλά χρόνια πίσω, ο Χάρυ  Κλυν με το καυστικό του χιούμορ, που τότε τσάκιζε κόκαλα μιλούσε ήδη για την  Παπαρήγα που άφησε μισό το κόμμα. Παρ' ότι ο Φρόυντ που έπαιζε στη διαπασών το δίσκο υπομειδιόντας κάτω από τα μουστάκια του μη θέλοντας να το πιστέψει, οι προβλέψεις δυστυχώς επαληθεύθηκαν.
 Το Κ.Κ.Ε ως γνήσιο τέκνο του 20ου αιώνα, γεννήθηκε, αγωνίσθηκε, πήρε τα όπλα ενάντια στους Γερμανούς και Άγγλους κατακτητές και ενάντια στους υπόλοιπους Έλληνες που κουρασμένοι από τους πολέμους πέσανε σαν ώριμα φρούτα στα χέρια των ταγματασφαλιστών και των δοσίλογων.
 Εξορίστηκε, πέρασε στην παρανομία και βασανίστηκε από τους νικητές. Στους κόλπους του, όσο ήταν στην παρανομία και όσο είχε όραμα να αναδιαμορφώσει την κοινωνία, εξέθρεψε το σύνολο σχεδόν της σύγχρονης Ελληνικής διανόησης και τέχνης.
 Από την κατάρρευση της μαμάς Σοβιετίας το '89-'90 παραπαίει ανερμάτιστο. Ανίκανο να αρθρώσει πολιτικό λόγο που θα συνεπάρει και θα προσελκύσει τους εργαζόμενους Έλληνες. Ο μόνος πολιτικός χώρος στην Ελλάδα που αντιλαμβάνεται το οικονομικό γίγνεσθαι έξω από την γκιλοτίνα του νεοφιλελευθερισμού, δυστυχώς αφήνεται να βουλιάζει στην δίνη της εσωστρέφειας του και αυτοκαταστρέφεται.
 Είτε το θέλουμε είτε όχι, η αριστερή πολιτική σκέψη που εδράζεται πάνω στα φιλοσοφήματα του Κ.Μαρξ και του Φ.Ένγκελς, είναι η ανθρωποκεντρική πολιτική που μπορεί να σταθεί ως αντίβαρο στη λαίλαπα των τραπεζικών κορακιών,  που το μόνο μέλημα τους είναι η διασφάλιση των κερδών των πάσης φύσης πολυεθνικών εταιρειών.
 Θα ήταν ευχής έργο για μας τους απογοητευμένους και πλαγιοκοπημένους από τον Ευρωπαϊκό νεοφιλελευθερισμό απλούς ανθρώπους, να υπήρχε ένα σύγχρονο  Κομουνιστικό κόμμα, το οποίο να έβαζε  μπροστά σε πανελλήνιο επίπεδο την πλούσια τεχνογνωσία του και εμείς την όρεξή μας για ζωή, ώστε να μπορέσουμε να αντικρούσουμε τον οικονομικό, πνευματικό και πολιτιστικό οδοστρωτήρα που μας τσαλαπατά. Αντ' αυτού, εμείς αρκούμαστε στα ρομαντικά μεν αλλά χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα σε μεγάλη κλίμακα κινήματα της γειτονιάς μας και το Κ.Κ.Ε. στην εναλλαγή αρχηγών με ελάχιστο πολιτικό βάρος, ακολουθώντας απλά την εσωτερική ιεραρχία.
 Ο νέος γ.γ. του Κ.Κ.Ε., αυστηρά  μόνο με κομματικά ένσημα στον μέχρι τώρα εργασιακό του βίο, δηλαδή στην καθοδήγηση, και δυο φορές υποψήφιος βουλευτής χωρίς επιτυχία. Μιλάμε για απίστευτη διάχυση μέσα στην κοινωνία. Το κόμμα υποστηρίζει ότι ο γ.γ. εκφράζει τις θέσεις ολόκληρου του οργανισμού και των οργάνων του και γι' αυτό αποκηρύσσει τον αρχηγικό χαρακτήρα των άλλων κομμάτων.
 Δυστυχώς όμως, στον 21ο αιώνα που ζούμε, κυρίαρχο ρόλο παίζει η εικόνα. Και η εικόνα του Μπογιόπουλου που η Παπαρήγα και οι συν αυτώ ξόρκιζαν, θα μας ξανάβαζε στο ρόλο των εν δυνάμει ψηφοφόρων του.
 Οπότε για την ώρα θα αρκεστούμε στα κινήματα της γειτονιάς μας και θα περιμένουμε τα επόμενα 22 χρόνια...
                                                                                                                                           Κουκ

συνέχεια »

Παλιά το λέγαμε Κρίση...

   Πριν κανένα 15μηνο πάνω-κάτω, όταν πρωτοξεκίνησα αυτό το ''κάτι σαν γράψιμο'' στο blog μας, αυτό που με απασχόλησε στην παρθενική μου ανάρτηση,ήταν η ''Νέα Τάξη Πραγμάτων''. Λιγάκι Χιτλερικό (φτου κακά!!!) ακούγεται, μα το 'χα χρησιμοποιήσει θέλοντας να περιγράψω κάτι που μου 'μοιαζε από τότε ξεκάθαρο.
   Υποστήριξα εν ολίγοις-και όπως φαίνεται δικαιώνομαι-πως δεν πρόκειται για μια κρίση παροδική, για μια πρόσκαιρη φουρτούνα στις ζωές μας, που θα περάσει και θα μείνει άσχημη ανάμνηση και ωφέλιμο δίδαγμα. Υποστήριξα τότε πως οι ζωές μας θ' αλλάξουν εκ βάθρων με τρόπο βίαιο και χρόνο αόριστο-πιθανώς μόνιμο. Ακολούθησαν κι άλλες αναρτήσεις, πολλές μάλιστα ανακόλουθες με την πρώτη. Σε κάποιες ενθουσιασμένος ονειρευόμουν επαναστάσεις, σ' άλλες πάλι απογοητευμένος, φανταζόμουν καταστροφές.
    Το τέλος δεν το ξέρουμε ακόμη, μα τώρα πια μπορούμε με αρκετή ακρίβεια να το προβλέψουμε. Δεν θα ψάξω αν ο Ερμής είναι ανάδρομος ή αν η Αφροδίτη μπήκε σε παράδρομο. Δεν χρειάζεται. Θα πάω με τη λογική. Την λογική που ακολουθεί κι ακολουθείται απ'τη σοφία των τοίχων. Μέσα στα χιλιάδες ''βασανίζομαι'' που γέμισαν την Ελλάδα και τις κατάρες στην ''Εμμανουέλα Αγγουράκη που τον έκανε τάρανδο'', υπήρχε ένα σύνθημα, (στον δρόμο προς τον ναό, το Καυτανζόγλειο) που 'γραφε ''ούτε Μαρξ, ούτε Ροκφέλερ''. Ούτε επανάσταση θα κάνεις, αφού δεν είσαι κουρελής κι απελπισμένος, ούτε τρελά πακέτα θ' αποκτήσεις τώρα πια. Θα κάτσεις και θα τη φας, όπως κι έγινε.
   Ο άνθρωπος είναι το πιο δυνατό ον του πλανήτη. Ζει χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς σεξ, χωρίς φαί, χωρίς νερό, χωρίς αξιοπρέπεια. Όλα τα μπορεί. Άλλα για μικρότερα διαστήματα, άλλα για μεγαλύτερα, άλλα για πάντα.
   Σε παρατάει η γκόμενα(ος) και νιώθεις πως η Γη σταμάτησε να  γυρίζει. Βγαίνεις να πηδήξεις απ΄το μπαλκόνι, είναι έκτος όροφος, λες άστο, δεν το κάνεις και σ' ένα χρόνο ή ένα μήνα είσαι ερωτευμένος(η) αλλού και ίσως περισσότερο. Ζεις με 3.000 το μήνα, σε πάνε στα μισά λες: πεθαίνω! Βλέπεις γύρω-γύρω την φτώχεια την πραγματική και λες: δε βαριέσαι καλά είμαι. Βλέπεις ανθρώπους στα σκουπίδια ή στους κάδους ανακύκλωσης και με τη δεύτερη ή την τρίτη ματιά συμπεραίνεις πως οι περισσότεροι εξ' αυτών είναι Βούλγαροι Ρομά, πράγμα που σημαίνει πως είμαστε σε σαφώς καλύτερη θέση απ' τους γείτονές μας. Κάτι είναι κι αυτό.
   Ο πολυτάλαντος Έλλην θα βρει το δρόμο του. Με συντάξεις γερόντων, με δανεικά ή με φυγή σ' άλλες πατρίδες εντός ή εκτός χώρας θα τη βρούμε την άκρη μας. Θα προσαρμοστούμε στο χάλι μας και την καταδίκη μας (και μη μου πείτε πως δεν είναι καταδίκη η ξενιτιά εν έτει 2013!).
  Βλέπω τον κόσμο γύρω μου όχι τόσο τρομαγμένο πια. Ίσως γιατί είναι πιο εφιαλτικό το να περιμένεις κάτι, από το να σου συμβεί. Ίσως γιατί το συνηθίσαμε και προσαρμοστήκαμε. Ίσως γιατί δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς και το πήραμε απόφαση.
   Μονάχα στο χωριό (Ν.Μάδυτος-Θεσ/νίκης) τα πράγματα είναι 3-4 κλικ χειρότερα. Η ''μονοκαλλιέργεια'' στην οικοδομή όσο ευεργετικά αποτελέσματα είχε σε καιρούς άνθησης, τόσο καταστροφική μοιάζει τώρα. Άνθρωποι που μάθανε από μωρά παιδιά στην πιο σκληρή δουλειά, χωρίς βαρυγκομιά και παράπονα, μείνανε άνεργοι μακροχρόνια και χωρίς προοπτική. Δεν ξέρω τι μπορεί να δώσει λύση. Είναι μια κουβέντα που θα πάρει σε μάκρος, και θα 'ταν καλό να συμμετέχουν περισσότεροι και πιο κατατοπισμένοι στο θέμα. Μπορεί η καλλιέργεια της γης (ξανά-μανά!), μπορεί τα μεταλλεία (μ' ό,τι κουβαλάνε!) μπορεί η ξενιτιά, μπορεί κάτι άλλο ή κι όλα μαζί. Πάντως κι ενώ στην υπόλοιπη χώρα το πράγμα δείχνει να ισορροπεί (κυρίως ψυχολογικά γιατί ουσιαστικά δεν έγινε τίποτε), στο χωριό τα πράγματα πηγαίνουν ολοένα και χειρότερα. Μακάρι κάτι να γίνει πριν καταλήξουμε χωριό-φάντασμα.
   Και για να κλείσω αναφερόμενος ξανά στην γενική κατάσταση, έχω την εντύπωση πως γνώριζαν και γνωρίζουν ακόμη τα όρια. Ξέρουν τις αντοχές, το λίπος και τ' αποθέματα. Μέχρι που αντέχουν οι λαοί. Μέχρι που δεν επαναστατούν. Τι δόση φόβου, τρόμου και φασισμού πρέπει να πάρουν. Πόσο μπορούν να υποχωρούν και τι ανακούφιση νιώθουν, όταν μετά τους 67 νέους φόρους αφαιρέσουμε τον έναν. Σαν την ιστορία του Χότζα που παραπονιότανε για το μικρό του σπίτι. Τον συμβουλέψανε να βάλει και καμιά 10ρια ζώα μέσα να καραστριμωχθεί σαν κι εμάς. Κάθε ζώο που 'βγαινε απ' το σπίτι του πρόσφερε μεγάλη ανακούφιση.
   Όση ανακούφιση προσφέρει η δουλειά των 400 ευρώ(γιατί τα 586 είναι θεωρία), όταν πριν 3χρονάκια απαξιώναμε το μισθό των 700 ευρώ.
   Και μη χειρότερα...

συνέχεια »

Έχεις ακούσει ποτέ τι κρότο κάνει η τηλεόραση όταν σπάει?

Ακούγοντας αυτή τη φράση από τον  Θανάση Παπακωνσταντίνου θυμήθηκα την πικρία αλλά και την οργή που ένιωσα πριν αρκετά χρόνια, όταν συνειδητοποίησα ότι αυτό το κουτί που έχουμε όλοι στα σπίτια μας δεν προορίζετε ως μια συσκευή ψυχαγωγίας και πληροφόρησης αλλά ως  μέσο χειραγώγησης όλου του πληθυσμού της γης. Θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω και ως σκουπιδότοπο. Έναν αχανή σκουπιδότοπο  με εξαίρεση μια μικρή όαση γνώσεων και όμορφων πραγμάτων.
Η συνταγή της είναι γνωστή : Έργα όπου όλες οι διαφορές λύνονται με μπουνιές και όπλα, ειδήσεις τρομοφοβίας, δημοσιογράφοι κοκατίλ, γλοιώδεις πολιτικοί τηλεστάρ, πάνελ με αργόσχολους, είδωλα του κώλου, ανούσιες σειρές  ξεχειλισμένες από προβλήματα γιατί τα δικά σου ποτέ δεν είναι αρκετά,  διαφημίσεις ώστε να εξακολουθείς να είσαι πρεζάκιας καταναλωτής, ψυχαγωγικές εκπομπές με δώρο χάπια υπομονής γιατί διαφορετικά τρως το τηλεκοντρόλ, σκάνδαλα, γκάλοπ, αναλύσεις, υποσχέσεις κ.α.
 Χθες βράδυ ενώ όλα τα κανάλια εκτελούσαν την παραπάνω συνταγή, έτυχε να παρακολουθήσω την εκπομπή ‘’Σαν σήμερα στον 20ο αιώνα’’ η οποία προβάλλεται από την  ΕΤ1 και έμαθα ότι σαν σήμερα γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους μαέστρους στον κόσμο και ότι ήταν Έλληνας. Ωπα ρε φίλε. Γιατί δεν το είχα ακούσει ποτέ ως τώρα αυτό? Και αφού έχω μάθει για το έργο αλλά και για την ύπαρξη αυτού του μεγάλου Έλληνα , μαθαίνω επίσης ότι σαν σήμερα το 1903 στο Σαν Φραντσίσκο έγινε σεισμός 8,3 Ρίχτερ και ολόκληρη η πόλη καταστράφηκε. Ήταν σαν έπεσε μια ατομική βόμβα 12000 φορές πιο ισχυρή από αυτή στη Χιροσίμα. Εσύ το ήξερες? Εγώ όχι..
Ωραία σκέφτομαι , πάλι καλά που είναι κι αυτή η κρατική τηλεόραση και μαθαίνουμε και κάτι. Αφού τέλειωσε η δεκάλεπτη (εξαιρετική για εμένα) εκπομπή ας δω τι έχει η ΝΕΤ. Ειδήσεις με 7 παράθυρα. Πάλι τα ίδια? Ας βάλω ΕΤ3. Πολιτική εκπομπή με 5 καλεσμένους(περιφεριάρχες,δημάρχους,βουλευτές κτλ). Εντάξει, ας δώ τι έβαλε η ΕΤ1. Θεματική βραδιά σε ένα κατασκότεινο αχώνευτο στούντιο. Καλά ρε παλικάρια της ΕΡΤ, για ποιο λόγο να πληρώνουμε 3 κανάλια όπου και τα 3 να έχουν ενημερωτικές  εκπομπές,  μεσημεριανές, απογευματινές και βραδινές ειδήσεις? Για να έχουμε δικαίωμα επιλογής? Δηλαδή πως νομίζετε ότι σκεφτόμαστε?
 ‘’  γαμώτο, άκουσα στις ειδήσεις της ΕΤ1 πως θα συνδέσουμε τα ψυγεία μας online με την εφορία.  Ας βάλω στις ειδήσεις της ΝΕΤ γιατί η Στάη είναι πιο έγκυρη. Μμμ και η Στάη τα ίδια λέει, καλύτερα να δω ΕΤ3 που είναι καλεσμένος ο διευθυντής της εφορίας’’
Δηλαδή κανένας σας δεν σκέφτηκε πως πρέπει να τα κατηγοριοποιήσετε?  Ενημέρωση και μόνο, στο ένα κανάλι. Τέχνες, επιστήμες, μουσική και αθλήματα στο άλλο και ταινίες στο τρίτο.
Μάλλον ζητάω πολλά..που είχα μείνει όμως? Α ναι, στο λεγόμενο ζάπινγκ(άκου τώρα λέξη, τέλος πάντων). Κάνοντας ζάπινγκ λοιπόν, είναι σαν να κρατάω το μπολ από το παραπάνω μίξερ με τα σκατά και να  προσπαθώ εκεί μέσα να βρω κάτι που τρώγετε. Δε λέω, το βρίσκω που και που. Όπως το frozen planet του ΣΚΑΙ. Τόσο όμορφες εικόνες, τόσα πράγματα που δεν γνωρίζουμε για τα ζώα και την φύση της ανταρκτικής που  άνετα θα μπορούσες να πιστέψεις πως όλα αυτά που παρακολουθείς δεν βρίσκονται στον πλανήτη μας αλλά σε έναν άλλο όπου κατοικούν μόνο τα ζώα.
Τελικά, έρχομαι στο συμπέρασμα πως δεν είμαστε από την φύση μας ‘’ρακοσυλλέκτες’’. Απλά είμαστε υπόδουλοι της συνήθειας. Συνηθίσαμε τόσο πολύ στα σκουπίδια που μας ταΐζουν  τα τελευταία χρόνια, που πλέον κάτι πραγματικά ωραίο στην τηλεόραση, μας φαίνεται περίεργο. Το τραγικότερο όλων είναι ότι το σύνολο των τηλεθεατών θεωρεί αδιαμφισβήτητο,  ότι ακούσει και δει από το κουτί. Θα τελειώσω με μια συνομιλία που έγινε πριν δυο χρόνια(νομίζω) 15 Οκτωβρίου, πρώτη μέρα διάθεσης πετρελαίου θέρμανσης ανάμεσα στον πατέρα μου και μια πελάτισσα.
Αφού έχουμε πάει στο σπίτι της κυρίας και απλώσαμε την μάνικα ως το ντεπόζιτο της ρωτάει ο πατέρας μου :
-πόσο να βάλω κυρά Μαρία?                                                                                                                                                            -Πόσο το χεις Κώστα?                                                                                                                                                              - Ενενήντα οχτώ λεπτά.                                                                                                                          - - Ενενήντα οχτωωω? Καλά γιατί τόσο ακριβό? Η τηλεόραση είπε ενενήντα πέντε.                                                                     - Η τηλεόραση μπορεί να είπε, αλλά τελικά ενενήντα οχτώ ξεκίνησε.                                                                         - Α, όχι Κώστα όσο είπε η τηλεόραση θα με το βάλεις.                                                                                                               - Ενενήντα πέντε είπε?                                                                                                                                                                 - Ναι.                                                                                                                                                                                             - Ε άνοιξε την τηλεόραση και βάλ΄το από εκεί τότε.

                                                                                                                                    Καπόνιας Δήμος.

συνέχεια »

Απρίλη ψεύτη...

 Να στήσουμε εξέδρες στην παραλία στη Σαλονίκη, να στήσουμε και μπροστά στη Βουλή (προσφορά από την ''Panos stageland''). Στο Ηρώον του χωριού μας να μαζευτούμε όλοι. Σε κάθε μικρό χωριό ή μεγάλη πόλη της επικράτειας να το γιορτάσουμε. Κάθε ιερωμένος στο τέλος της λειτουργίας την Κυριακή να πει κι αυτός δυο κουβέντες, μήνυμα των Δεσποτάδων. Να μη λείψει κανείς απ' τη γιορτή που μας αρμόζει. Τη γιορτή που μας εκφράζει. Την Πρωταπριλιά.
  Δικαιωματικά την ύψιστη τιμή του κρατήματος της σημαίας θα την παραχωρήσουμε σ' αυτούς που χωρίς κόπο την κέρδισαν. Στους πολιτικούς και τους δημάρχους με τις μεγάλες κοιλιές,-στηρίγματα για την βάση του κονταριού της γαλανόλευκης-με τις μεγάλες γλώσσες, που κόκκαλα δεν έχουν και κόκκαλα τσακίζουν και τα μικρά μυαλά. Σ' αυτούς αξίζει πρώτοι να περελάσουν σ΄αυτή την ιδιαίτερη νεοελληνική γιορτή που φαντάζομαι.
  Παραστάτες φοβεροί, όλοι οι παρατρεχάμενοι. Οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι. Οι οργανωτές του πάρτυ που τόσα χρόνια κράτησε. Οι υποστηρικτές και οι δημοσιοσχεσίτες που γέμιζαν το μαγαζί. Οι D-Js που είχαν δυνατά τη μουσική, ωστέ να μην ακούμε τίποτε άλλο και τίποτε να μην μπορούμε να συζητήσουμε. Οι μπάτσοι που κάνανε τα στραβά μάτια για την υπέρβαση ωραρίου τσιμπώντας κι αυτοί το χαρτζηλικάκι τους! Όλοι τους γύρω-γύρω, άλλος κοντύτερα κι άλλος μακρύτερα στη σημαία-σύμβολο της πατρίδας, που τόσο πολύ μας λέγανε πως αγαπούσαν.
  Δοιμιρίτες οι γνωστοί (και τελευταίως αλλαξοπιστήσαντες) μπλε και πράσινοι γοβιοί που στήριξαν αυτό το τεράστιο ψέμα, αυτήν την τεράστια κλοπή που κι όλο το μήνα να την ''γιορτάζαμε'' θα ΄τανε λίγο. Αυτοί που το πίστεψαν (ή έκαναν πως το πίστεψαν για να τσιμπήσουν κι αυτοί τους καρπούς του ψεύτη του Απρίλη!).
  Και τέλος, θεατές άβουλοι και χειροκροτητές όλων αυτών, εμείς οι προσφάτως εξοργισμένοι με ό,τι κινείται. Εμείς που γουστάρουμε να πετάμε ντομάτες σ' αυτούς που, μέχρι πριν από λίγο, εκλιπαρούσαμε να μας πετάξουν καμιά μπανανούλα, ως άλλες μαϊμουδίτσες.
  Ζαλισμένο πόπολο, όλοι εμείς, που μας έμεινε ν' αναρωτιόμαστε αν πρέπει αντίστοιχα να γιορτάσουμε μια τέτοια μέρα. Αν ήταν τόσο μεγάλο το σφάλμα μας να λαδώσουμε τον γεωπόνο στον συνεταιρισμό για τις επιδοτήσεις και τον επίτροπο για την μαϊμού αναπηρική. Αν δικαιούμασταν λόγω ανυπαρξίας κράτους και παροχών να φοροδιαφεύγουμε και να κάνουμε τις μικρές μας απάτες. Από το να πληρώνουμε για το δίπλωμα οδήγησης μέχρι το να γράφουμε αλλά αντί άλλων φάρμακα στα βιβλιάριά μας.
  Καμιά όρεξη δεν έχω να παραθέσω ξανά-μανά, όλη τη γκάμα πολυεπίπεδης λοβιτούρας που σκαρφίστηκε το πολυμήχανο ελληνικό μυαλό. Είναι μάταιο. Δεν φτάνει ούτε η Πάπυρους Λαρούς Μπριτάνικα. Ένα θα πω και φτάνει. Αξίζει σ' όλους μας-εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων-να συμμετάσχουμε σ' αυτήν την παρέλαση. Την παρέλαση της Πρωταπριλιάς. Μας αξίζει για όλα τα ψέματα και τις κλοπές. Για τις πράξεις και τις παραλείψεις μας. Για τις δικαιολογίες μας. Για όλα.
  Μόνο που όλα θα 'χουν αξία αν μετά το τέλος μιας τέτοιας παρέλασης μιμήθούμε μια απ' τις τελευταίες σκηνές της υπέροχης ταινίας του Μάικλ Λη, ''Μυστικά και Ψέματα''. Εκεί που ο ένας αντίκρυ στον άλλον εξομολογείται τα ψέματα στα οποία έκτισε τη ζωή του. Τα ψέματα που ''πλήγωσαν'' τους άλλους γύρω του.
  Αντίκρυ στον καθρέφτη μας μάγκες! Εκεί να σταθούμε μέχρι να δούμε ένα πραγματικό πρόσωπο, κι όχι μια τρύπα! Το 'πε κι ο Αλκίνοος...
 

συνέχεια »

Αθώα μυαλά... πονηροί καιροί ή λάθος στόχοι.

Α: Ο άνθρωπος είναι ένα πλάσμα που ζει πάνω στη γη. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμα άλλοι πλανήτες, που να έχουν κατάλληλες συνθήκες ώστε να ζήσει ο άνθρωπος.

Β: Και ποιες είναι αυτές οι συνθήκες;

Α: Ξέρω 'γώ; Νομίζω το νερό, το οξυγόνο. Μ' αυτά, συν την τροφή, ζει. Δε ζει;

Β: Άρα το ζητούμενο είναι ένας πλανήτης με νερό, οξυγόνο και τροφή. Τι τροφή;

Α: Τι τρώμε; φυτά, ζώα, ψάρια.

Β: Μόνο τη γη έχουμε δηλαδή.

Α: Έτσι λένε.

Β: Εντάξει. Όμως στη γη κατοικούμε. Υπάρχει νερό, οξυγόνο, φυτά, ζώα και ψάρια.

Α: Σωστά.

Β: Ε αφού σ' αυτή ζούμε τι άλλο θέλουμε; Αρκεί να κάνουμε ένα καλό κουμάντο και είμαστε στον παράδεισο.

Α: Πού το είδες το κουμάντο ρε συ; Έχουν όλοι οι άνθρωποι στη γη νερό, οξυγόνο, ζώα, ψάρια και φυτά;

Β: Δεν έχουν όλοι. Όμως κάποιοι έχουν παραπανίσια.

Α: Και τι τα κάνουν;

Β: Καταστρέφουν το νερό και το οξυγόνο.

Α: Άρα;

Β: Θα λιγοστέψουν τα φυτά, τα ζώα, τα ψάρια και στη συνέχεια οι άνθρωποι.

Α: Και γιατί τα καταστρέφουν;

Β: Ε.. κοίτα, αν σκεφτείς τους τόσους τρόπους που έχει βρει ο άνθρωπος για να τα καταστρέψει....

Ε... κοίτα, όλοι καταλήγουν σε κάποιο οικονομικό όφελος, κάποιων ανθρώπων.

Α: Για το χρήμα, δηλαδή.

Β: Ε ναι, για το χρήμα.

Α: Ρε συ, αν ένας άνθρωπος έχει περισσότερο χρήμα από έναν άλλο, τι να το κάνει; πόσα φυτά, ζώα, ψάρια χρειάζεται να φάει; Θα σκάσει.

Β: Πού το πας;

Α: Μόνο του πάει.

Β: Ε με τα υπόλοιπα θα αγοράσει διάφορα άλλα πράγματα.

Α: Φαντάσου να βρεθεί ένας πλανήτης γεμάτος χρήμα. Πληρεί τις προϋποθέσεις για να ζήσει ο άνθρωπος;

Β: Χωρίς οξυγόνο και νερό;

Α: Χωρίς. Πλανήτης με βουνά από ευρώ και δολάρια.

Β: Ε δε θα υπάρχουν οι συνθήκες για να ζήσει άνθρωπος σ' αυτόν. Αλλά θα είναι ένα σημαντικό εύρημα των επιστημόνων ότι κάποτε έζησαν άνθρωποι σ' αυτόν.

                                                                                                                                             Γ.Χ.Κ.

συνέχεια »

Πράσσειν άλογα... Copy-Paste

Με την εκρηκτική είσοδο των υπολογιστών στις ζωές μας, καθώς και με την εξοικείωση περισσότερων ανθρώπων – χρηστών στην επεξεργασία κειμένου, πρώτο εμπόδιο στάθηκε το “πληκτρολόγιο”. Ένα μάτσο πλήκτρα που δεν ήταν καν σε αλφαβητική σειρά. Σε διάταξη qwerty, όπως λέμε και στο χωριό μας (κι αυτή η διάταξη έχει την ιστορία της).

Σαν να βρίσκεσαι στα θρανία της Α' Δημοτικού, ψάχνεις τα γράμματα ένα – ένα, ούτε καν συλλαβίζεις, αλφαβητίζεις. Δεν μιλώ για τονισμό. Οι μεγαλύτεροι, σε ηλικία, σκέφτηκαν για λίγο: “Φαντάσου να χρησιμοποιούσαμε ακόμα ψιλές και δασείες... Ευτυχώς που προοδεύσαμε..” Κάπου εκεί μαθαίνεις το χρησιμότατο copy – paste (ελληνιστί αντιγραφή – επικόλληση).

Κι αφού το έμαθες, ποιος σε πιάνει. Μπορείς να “γράψεις” σελίδες επί σελίδων, εργασίες, ποιήματα και ότι φανταστεί ο νους σου, χωρίς να γράψεις ουσιαστικά. Αν μάλιστα σου τύχει να πρέπει να συμπληρώσεις μια φράση στην “αντιγραφή” σου, βρίζεις και λίγο. Μετά διαπιστώνεις ότι η φράση σου ξεχωρίζει απ' το υπόλοιπο κείμενο. Άντε να τη μορφοποιήσεις. “Τι στο καλό μορφοποίηση χρησιμοποίησε ο “ηλίθιος” που το έγραψε;” Γραμματοσειρά, μέγεθος, στυλ, στοίχιση, στηλοθέτες. Ωχ! Πώς αλλάζουν τα διαστήματα και τα διάκενα;

Έτσι καταλήγεις στο ότι το πιστό και ξεκούραστο copy-paste πρέπει να είναι μονίμως στο μυαλό σου, την επόμενη φορά που θα το ξαναχρησιμοποιήσεις. Με αυτή την εμμονή πορεύεσαι, συμβιβάζεσαι και ευτυχείς μπροστά στον υπολογιστή σου. Κι όσο πιο πιστός σ' αυτή την αρχή είσαι, τόσο τα στυλό σου μένουν άθικτα, τα μολύβια δεν χρειάζονται ξύσιμο, ενώ εσύ έχεις περισσότερο χρόνο για κάτι τέτοιο (ξύσιμο ε!).

Το θέμα είναι, πως αυτή η ευλάβεια στην αντιγραφή κειμένου, προχωράει σε αντιγραφή του λόγου. Πάνω στο σημείο, που διαπραγματεύεσαι με το κείμενο που θες να αντιγράψεις, αν σε καλύπτει, αν συμφωνείς με τα αναγραφόμενα, αν εσύ θα έγραφες και κάτι παραπάνω και κάτι λίγο διαφορετικό. Τελικά, υποχωρείς – λόγω έλλειψης χρόνου, το λέμε για παρηγοριά – και αντιγράφεις τον γραπτό λόγο κάποιου άλλου, αυτολεξεί. Κάπου εκεί είναι που η δύναμη της συνήθειας, η πρόφαση του περιορισμένου χρόνου και η ξεκούραστη αναπαραγωγή κειμένου (εξάλλου γι' αυτό δεν πήρα το κομπιούτερ;) σε κάνει να χάσεις την έκφραση του δικού σου λόγου.

Και άκου που φτάσαμε, από τα ανακατεμένα πλήκτρα στο να αλλοιωθεί ο λόγος, του μοναδικού έλλογου πλάσματος στη γη. Δεν έγινε ολοκληρωτικά άλογο. Απλά, αντιγραφικό. Άντε καλά “καψίματα”, λοιπόν.

Συμβουλή: Τα πληκτρολόγια των υπολογιστών χρειάζονται πολύ καλό καθάρισμα. Είναι οι μεγαλύτερες εστίες μικροβίων.

(Η εικόνα είναι copy – paste από το εξώφυλλο του βιβλίου "Το αλφαβητάρι των ιδιωματικών εκφράσεων", του Νίκου Σαραντάκου)

                                                                                                                                                    Γ.Χ.Κ.

συνέχεια »

Εφιάλτης χωρίς εξήγηση...

Ξυπνάς ιδρωμένος, λαχανιασμένος, είσαι σε υπερένταση, λες και έτρεχες για ώρα. Σηκώνεσαι, πίνεις ένα ποτήρι νερό. Εφιάλτης ήταν. Πέρασε...

Υπάρχει όμως ένας εφιάλτης που δεν φαίνεται να έχει τελειωμό. Δεν τον ξεχνάς με ένα ποτήρι νερό. Δεν περνάει. Ζεις μέσα σ' αυτόν. Οι ονειροκρίτες διαφωνούν για την εξήγηση. Ενώ, βλέπεις καθημερινά πως τα αποτελέσματά του είναι χειροπιαστά και θανατηφόρα. Ποιος, μέχρι τώρα, πέθανε κατά τη διάρκεια εφιάλτη και έμεινε αποθανών; Πρωτόγνωρη δύναμη πάνω στην ανθρώπινη ζωή έχει τούτο εδώ το όνειρο.

Ένα άλλο πρωτόγνωρο στοιχείο του, είναι ότι το βλέπουμε όλοι μαζί. Ταυτόχρονα. Δεν είναι ιδιωτικό όνειρο. Είναι δημόσιο. Δεν εμπίπτει όμως στις ιδιωτικοποιήσεις (ακόμα) ...

Απόσπασμα Δελτίου Ειδήσεων:

[... Κρίθηκε ότι πρέπει πρώτα να εξυγιανθεί, για να είναι δελεαστικό στους ξένους επενδυτές. Αυτή η εξυγίανση είναι σε εξέλιξη αυτή τη περίοδο. Γίνονται ενέργειες, ώστε οι πολίτες που συμμετέχουν στον εφιάλτη αυτό, παρόλο που είναι όλοι μαζί, να μην επικοινωνούν μεταξύ τους.

Σύμφωνα με δηλώσεις “ειδικών της αγοράς”, αυτό είναι που προβληματίζει τους ξένους επενδυτές και θέλουν να αποσαφηνιστεί, πριν προχωρήσουν σε αγορά μέρους του “κοινού” εφιάλτη, ότι θα υπάρχει το νομοθετικό – αναπτυξιακό πλαίσιο που θα τους εξασφαλίζει ότι, όσοι ζουν στον εφιάλτη δεν θα κάνουν χρήση (ή κατάχρηση) της επικοινωνίας μεταξύ τους.

Όλα είναι ανοιχτά στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Έγκυρες πηγές λένε πως η πιστή τήρηση των ψηφισμάτων και η ισχυροποίηση των νόμων που αφορούν τον έλεγχο στην επικοινωνία μέσω διαδικτύου, αποτελεί μια καλή βάση προς τη συμφωνία. Όμως, σύμφωνα με την πλευρά των επενδυτών, θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι το μεγαλύτερο μέρος της επικοινωνίας εντός του εφιάλτη θα γίνεται μέσω διαδικτύου ή τηλεφώνου, ενώ ένα πρόσθετο θετικό στοιχείο θα είναι η υποχρεωτική λειτουργία μιας τηλεόρασης σε κάθε νόμιμη κατοικία, τουλάχιστον για 18 ώρες τη μέρα και με την ένταση στο 18.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της, δια μέσω του εκπροσώπου της, διεμήνυσε ότι η λειτουργία της τηλεόρασης, σε κάθε νόμιμη κατοικία και για 18 ώρες τη μέρα, δεν είναι αυτό που την ανησυχεί, πρωτίστως. Εξάλλου, είναι εύκολος στόχος, μετά και από την ψήφιση του νέου φορολογικού. Τόνισε δε, ότι η ένταση του ήχου δεν πρέπει να ξεπερνά το 17 για τις LCD και το 20 για τις CRT τηλεοράσεις. Και αυτό αποτελεί “κόκκινη γραμμή”. Δήλωσε χαρακτηριστικά: «Στη περίπτωση που πολίτες θα ξυπνούν από τον εφιάλτη, κατά την επερχόμενη ανάπτυξη, δεν πρέπει να ενοχλούνται από την ηχορύπανση που θα δημιουργείται, αν όλες οι TV είναι στο 18. Βέβαια, αν δεν γίνει αυτό αποδεκτό, έχουμε να προτείνουμε ως ισοδύναμο μέτρο, να βλέπουν όλοι οι “κοιμισμένοι” πολίτες το ίδιο κανάλι. Αυτό θα μειώσει την ηχορύπανση».

Η διαπραγμάτευση για τη τύχη του δημόσιου ονείρου μας συνεχίζεται.....]

ΥΓ: Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα εφιάλτη και ως τέτοιο, ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα όσων δεν τον είδαν.

                                                                                                                                      Γ.Χ.Κ.

συνέχεια »