Ως πότε θα τρώμε τις σάρκες μας;

Οι εκπαιδευτικοί με τους γονείς, οι μαθητές με τους εκπαιδευτικούς, οι γονείς με τα παιδιά, οι νέοι με τους γέρους, οι δημόσιοι (υπάλληλοι) με τους ιδιώτες, η αστυνομία με τους διαδηλωτές, οι εργοδότες με τους εργαζομένους, οι πτυχιούχοι ΑΕΙ με αυτούς των ΤΕΙ, οι ιδιοκτήτες με τους ενοικιαστές, οι έμποροι με τους χοντρέμπορους, οι έμποροι με τους πελάτες, οι ταξιτζήδες με τους υπόλοιπους, οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ με τους υπόλοιπους, οι εφοριακοί με τους φορολογούμενους, οι τελωνιακοί με τους εισαγωγείς, οι εφοριακοί με τους τελωνιακούς, οι συνδικαλιστές με τους εργαζομένους, οι εργολάβοι με τους υπόλοιπους, οι αυθαίρετοι με τους νόμιμους, οι λαθραίοι με τους νόμιμους, οι γνήσιοι με τους σικέ, οι οδηγοί αυτοκινήτου με τους μοτοσυκλετιστές, οι ποδηλάτες με τους πεζούς και τα αυτοκίνητα, οι οικολόγοι με τις πολυεθνικές, οι θεωρητικοί με τους πρακτικούς, οι χριστιανοί με τους μουσουλμάνους ή τους προτεστάντες, οι πιστοί με τους άπιστους, οι άνεργοι με τους εργαζόμενους, οι ΠΑΟΚτζήδες με τους Αριανούς, οι Γαύροι με τους Βάζελους, οι Βένετοι με τους Πράσινους, οι trendy με τους emo, οι MAC-maniac με τους “παραθυρόφιλους”, οι αισιόδοξοι με τους απαισιόδοξους... (Μπορείτε να συνεχίσετε μόνοι σας, είμαι σίγουρος μπορείτε...)

Αυτό που θέλω να πω απλά είναι ότι η οπαδοποίηση γύρω από δυο ή τρεις πόλους (όρος που χρησιμοποιείται περισσότερο απο τα ΜΜΑποβλάκωσης παρά από τους φυσικούς) και ο αλληλοσπαραγμός, που προκύπτει κάθε φορά, σηκώνουν τόση σκόνη, όση χρειάζεται για να καλυφθεί το πραγματικό πρόβλημα. Ο φανατισμός των πόλων δεν αφήνει να εξελιχθεί κάποιος διάλογος. Και χωρίς διάλογο δε βρίσκεις ούτε καν τι είναι αυτό, πραγματικά, που σου φταίει, πόσο μάλλον τη λύση. Το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η απόσπαση της προσοχής και η εξάντληση της σκέψης στην επιβίωση/νίκη του ενός εκ των δυο. Αν κατά λάθος υποπέσει στην αντίληψή τους το πραγματικό πρόβλημα είναι τόσο εξαντλημένοι, ώστε να ψελλίσουν “εγώ θα το λύσω αυτό;”

Εντάξου, παραδώσου σε μια ομάδα, φανατίσου, είμαι σίγουρος ότι έχεις βρει μια ομάδα για κάθε περίπτωση διαφωνίας – πόλωσης. Και νομίζεις θα φτιάξεις το προφίλ σου αθροίζοντας τις ομάδες στις οποίες είσαι ενταγμένος... Νομίζεις ... Η ζωή δεν είναι μέσο “κοινωνικής δικτύωσης”, είναι η παρουσία σου μέσα σε πραγματικές κοινωνικές ομάδες. Οι άνθρωποι που μπαίνουν σε καλούπια, όταν στεγνώσει η ουσία τους, γίνονται τοίχοι. Περίμενε το επόμενο βάψιμό σου. Άλλοι θα διαλέξουν το χρώμα που θα πάρεις. Άλλοι θα διαλέξουν το κάδρο που θα σου κρεμάσουν. Κι αν σε ξεχάσουν κάνε παρέα με αράχνες....

ΥΓ: 20 Ιουλίου 2013: 39 χρόνια από την εισβολή των Τούρκων στη Κύπρο. Τα ελληνικά ΜΜΕ δεν ανέφεραν σχεδόν τίποτα για τη μαύρη αυτή επέτειο. Γιατί τις ημέρες αυτές ήταν απασχολημένα με τις “βόμβες” που έπεφταν για τις απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων, τις επισκέψεις ξένων πολιτικών στη χώρα κι άλλα άσχετα- σχετικά...

Στην Κύπρο έχει διενεργηθεί επίσημη έρευνα για το τι πραγματικά συνέβη την περίοδο εκείνη. Έτσι συντάχθηκε ο λεγόμενος “Φάκελος της Κύπρου”. Ο οποίος φτάνει σε συμπεράσματα για το ποιοι ευθύνονται, ποιοι υπέγραφαν συμφωνίες, ποιοι επωφελήθηκαν και επωφελούνται ως σήμερα. Στις ΗΠΑ έχουν αποχαρακτηριστεί τα έγγραφα που αποδεικνύουν το ποιοι έστηναν τη σκακιέρα πάνω στη Κύπρο. Ο Φάκελος αυτός στάλθηκε στην Ελλάδα, διαψεύστηκε – αμφισβητήθηκε το πόρισμά του από τα ελληνικά ΜΜΕ, χωρίς να δημοσιοποιηθεί το περιεχόμενό του στους Έλληνες πολίτες και τελικά μπήκε σε κάποιο συρτάρι. Αν δημοσιευτεί ποτέ αυτή η έρευνα, η οποία συνεχίζεται, οι Έλληνες θα καταλάβουν τι συμβαίνει από τότε ως σήμερα στη χώρα. Θα αλλάξουν πολλά πράγματα στην νεότερη ιστορία της χώρας...

                                                                                                                                              Γ.Χ.Κ

 http://youtu.be/ZT-r0XlwJOs

συνέχεια »

Πόσο ρεύμα καίνε 20 λάμπες;

Οι θεατές έρχονται, με τα καρεκλάκια τους (όπως θυμάμαι τις μεγαλύτερες σε ηλικία γυναίκες σε διάφορες εκδηλώσεις του χωριού) στο θέατρο “Μάδυτος”. Η είσοδος του θεάτρου εντυπωσιακή, μια αψίδα δέντρων να σχηματίζεται, κάτω απ' την οποία περνά ο κόσμος και παίρνει ένα είδος ευλογίας. Πέρασμα ανάλογο με αυτά των θρησκευτικών τελετουργικών (κάτω από τον επιτάφιο, κάτω από το πετραχήλι του ιερέα). Ο δρόμος τους οδηγεί σε ένα έμβλημα του Ελλησπόντου – έργο τέχνης από επεξεργασμένο μέταλλο.

Εκεί στήνουν τα καρεκλάκια, σε κατάλληλη απόσταση από το έμβλημα. Καταλαβαίνουν ότι αυτό θα αποτελεί την αυλαία του θεάτρου. Άλλοι θα το παρομοίαζαν με τέμπλο ναού. Περιμένουν να δουν τη παράσταση. Οι προσδοκίες μεγάλες. Τους δημιουργήθηκαν από την επιβλητική είσοδο και από το γεγονός ότι στο βάθος, πίσω από την αυλαία τη διάφανη, φαίνεται ότι κάτι υπάρχει. Προφανώς θα ετοιμάζεται η παράσταση.

Αφού καλλιεργήσει τη προσδοκία του με φανταστικές εικόνες από την παράσταση που πρόκειται να δει, λίγο αργότερα αρχίζει να ανησυχεί. Δε βλέπει να κινείται τίποτα στο βάθος, ενώ αρχίζει να σουρουπώνει. Ούτε φώτα βλέπει να ανάβουν. Κάποια στιγμή και υπό το φόβο μήπως η παράσταση αναβλήθηκε, αποφασίζει να αφήσει το καρεκλάκι και να πάει στα παρασκήνια να ρωτήσει, να δει τι συμβαίνει.

Καθώς περνάει πίσω από την αυλαία, η ανησυχία του μεγαλώνει. Έχει ήδη νυχτώσει. Ούτε ένα φως. Ούτε ένας άνθρωπος. Συνεχίζει και βλέπει κάτω, καθώς περπατάει στο σκοτάδι. Αν ήταν να παιχτεί η παράσταση δεν θα είχαν προετοιμάσει το σανίδι της σκηνής; Δε θα είχαν μπαλώσει τις τρύπες; Δε θα είχαν καθαρίσει; Παρακάτω διαπιστώνει ότι λείπουν οι λάμπες. Φαίνεται ότι κάποτε είχε λάμπες. Δε θα υπήρχαν και δε θα άναβαν αν ήταν να παιχτεί η παράσταση; Πρέπει να είναι καιρό κλειστό το θέατρο.

Συνεχίζοντας στο δρόμο δεν βλέπει κίνηση. Μόνο μετά από λίγη ώρα συναντά κάποιες φιγούρες. Σκυθρωπές, συνοφρυωμένες, δεν του ρίχνουν ούτε ένα βλέμμα. Κάτι τους απασχολεί. Κάτι σχετικό, υποθέτει, με την παράσταση. Μεγάλη σιωπή. Μόνο μια φιγούρα του ρίχνει ένα φευγαλέο βλέμμα, ίσως και από λάθος. Αλλά σ' αυτό το βλέμμα πρόλαβε να διακρίνει τι ήθελε να πει: “Τι θες και συ τώρα; Μη τολμήσεις να μιλήσεις, κανείς δεν έχει τη διάθεσή σου.”

Όμως άλλα πράγματα του είχαν περιγράψει για το θέατρο αυτό. Για ηθοποιούς εύθυμους, αγέρωχους, που πατούσαν γερά στο σανίδι. Που τέτοια περίοδο περπατούσαν πάνω-κάτω στη σκηνή και έκαναν τη λεγόμενη “βόλτα”. Πάνω στη βόλτα τους συζητούσαν όλα τους τα προβλήματα, τους προβληματισμούς, μοιράζονταν χαρές, λύπες, τα νέα του χωριού, σχολίαζαν τις εκδηλώσεις, τις ειδήσεις, κανόνιζαν τις δουλειές τους..... Έτσι όπως του το περιέγραψαν κατάλαβε ότι με την παράσταση “Βόλτα” δίδασκαν στους θεατές πως δεν χρειάζεται κινητό τηλέφωνο, ούτε προσωποβιβλίο... για να ζήσεις.

Τι να υποθέσει; Ότι έκλεισε το θέατρο; Ότι δεν βρίσκουν πια θεατές; Ότι δεν θέλουν να περπατάνε; Ότι δεν έχουν σενάριο για την παράσταση, θέματα να συζητήσουν; Ότι δεν έχουν ηθοποιούς; Μήπως κάνουν περιοδεία αλλού; Μήπως δεν έχουν λάμπες; Μήπως δεν έχουν λεφτά για το ρεύμα που καίνε οι λάμπες; Πόσο κάνει το ρεύμα που καίνε 20 λάμπες; Πόσο κάνει η διάθεση του ανθρώπου;

(Παρακαλώ οι αποτιμήσεις της διάθεσης ή της ζωής του ανθρώπου να γίνονται σε Ευρώ.)

                                                                                                                                              Γ.Χ.Κ

συνέχεια »

Άρτος και θεάματα

 Φαίνεται λοιπόν πως έχουμε κατακτήσει την Ουτοπία.
  Και το παράδοξο είναι ότι δεν το έχουμε καταλάβει οι πολίτες-κάτοικοι της Ελλαδιστάνδης .  Δεν εξηγούνται  αλλιώς η κακεντρέχεια , τα παράπονα , η γκρίνια  και η μιζέρια  απέναντι στον Άρχοντα-τοπάρχη μας, που τις ιδέες και τις πράξεις του πολλοί εζήλεψαν
 Ενώ λοιπόν το ανθρωπολόι φωνασκεί για ελλείψεις σε ζωτικής σημασίας υπηρεσίες για την καθημερινότητά του, τα γραμμένα και οι ανακοινώσεις του (εκάστοτε ) Άρχοντα-τοπάρχη από το (διαδικτυακό ) μπαλκόνι άλλα αποδεικνύουν.
 Αποδεικνύουν ότι όλα τα προβλήματα του φέουδου είναι λυμένα. Οι μαχαλάδες του λάμπουν από καθαριότητα· οι δουλοπάροικοι εργάτες  είναι πληρωμένοι στην ώρα τους· η γραφειοκρατεία του καλολαδωμένη , λειτουργική και φυσικά οι γραφιάδες καλοπληρωμένοι· τα σχολεία του καλοσυντηρημένα και το χειμώνα σκασμένα από ενέργεια για την θέρμανση τους· οι βιβλιοθήκες του γεμάτες με Η/Υ και βιβλία και ανοιχτές φυσικά για το κοινό· δεν θα μπορούσε φυσικά να είναι αλλιώς αφού ήταν προσωπική δέσμευση και τάμα Του.
  Και πάνω απ' όλα για να μην ξεχνάμε την μητέρα γη, τα περιβαλλοντικά θέματα είναι πρώτα στην ατζέντα του Άρχοντα . Τα θέματα αυτά τα αναλαμβάνει προσωπικά ο ίδιος γι' αυτό και τα περισσότερα είναι λυμένα. Οι αποχετεύσεις , οι βιολογικοί καθαρισμοί, οι βόθροι, η ανακύκλωση, η λαθρο-υλοτομία, όλα.
 Πως λοιπόν θα μπορούσε ο Άρχοντας, αν δεν είχε λύσει όλα τα παραπάνω θέματα επιβίωσης (άρτου) του λαού του, να προχωρήσει αφειδώς  και στην παροχή θεαμάτων για την ψυχαγωγία αυτού του λαού; Μου λέτε;
 Με λυμένα λοιπόν όλα τα ελάσσων προβλήματα λαού και διοίκησης, περνάμε στο μείζων που είναι η προβολή του Άρχοντα ( και των συν αυτώ) .
 Τι γιουροβιζιονικοί συνδημότες και τί φασίστες ψάλτες θα παρελάσουν από τις πλατείες του βασιλείου για να υμνήσουν την μεγαθυμία του Ενός,  δεν λέγετε . Ότι ποιοτική συναυλία  πετάχτηκε από τους μανατζαρέους πάνω στο γραφείο του Άρχοντα, αγοράστηκε με τα χιλιάδες ευρώ από τα ξέχειλα ταμεία του φέουδου. Και έπειτα το μικρόθυμο πόπολο γκρινιάζει ότι δεν έχει παροχές.
 Άσε που ο Άρχοντας στα πλαίσια της περιβαλλοντικής του πολιτικής,  υποσχέθηκε ότι μαζεύοντας ποτήρι-ποτήρι το τηγανόλαδο από τις τηγανισμένες μελιτζάνες θα υπέρ-ζεσταθούν τα σχολεία. Γιατί προφανώς η διοίκησή του έκανε εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα που τα μέτρησε όλα: πόσο τηγανόλαδο θα μαζέψουν, πόσο θα κοστίσει για να το μαζέψουν ( εργατοώρες-μεταφορά-αποθήκευση),  πόσο θα κοστίσει να το μεταφέρουν μπρος πίσω στα πανεπιστήμια και πόσο θα πάρουν τα πανεπιστήμια. Και αφού η μελέτη και οι μελετητές του υπέδειξαν ότι "βγαίνει" και ότι θα ξεχειλίσει από βιοντήζελ το χειμώνα , αποφάσισε σαν αντιστάθμισμα και επιβράβευση των πολιτών για τη οικονομία τους, να τους αγοράσει  και μερικά θεάματα!
  Καλή διαμονή στην ονείρωξη της καλοκαιρινής ουτοπίας να έχουμε!
                                                                                                                                                   Κουκ

συνέχεια »

«Ανάπτυξη» ενστίκτων και «ύφεση» πνεύματος

Γνώση πολεμική, που αποκτήσαμε μόνο από ταινίες, που έχουν παιχτεί στη τηλεόραση και από τους τελευταίους πολέμους που έχουμε παρακολουθήσει από τη τηλεόρασή μας επίσης, αποτελούν τα εξής δυο:

1. Ο εισβολέας σε μια χώρα, προκειμένου να επιτύχει καίρια πλήγματα στον αμυνόμενο, θέτει ως στόχους σημαντικά κτίρια, εγκαταστάσεις, οργανισμούς, εργοστάσια, αεροδρόμια, λιμάνια, γέφυρες, μεγάλους δρόμους – κύριους οδικούς άξονες, τηλεπικοινωνίες, ύδρευση, ηλεκτροδότηση, πηγές ενέργειας. Βέβαια, όλα αυτά επειδή είμαστε αρκετά «πολιτισμένοι», αντί να βομβαρδιστούν ή να ανατιναχτούν, μπορούν και να αγοραστούν. Ακόμα καλύτερα να ανταλλαγούν, να παραχωρηθούν.

2. Ακόμα, κατά τη διάρκεια πολέμου δεν χτυπιούνται νοσοκομεία (κόκκινος σταυρός – διεθνές σύμβολο), δεν χτυπιέται άμαχος πληθυσμός, δεν χτυπιούνται σχολεία, δεν χτυπιούνται όσοι παραδίδονται ως αιχμάλωτοι.... και πολλά άλλα, απορρέοντα από το δίκαιο του πολέμου, το διεθνές δίκαιο, ακόμα και από τη λεγόμενη «ηθική» του πολέμου. Κι αν χτυπηθούν, υπάρχουν διαδικασίες – που καθορίζονται βέβαια από την έκβαση του πολέμου (βλέπε νικητής ή ΟΗΕ, Διεθνές Δικαστήριο, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) – για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης. Ή κάποιο «συγγνώμη, λάθος» πολλές φορές και λίγο σπρώξιμο από ΜΜΕ, ώσπου συγχωρείται – ξεχνιέται.

Επισκεπτόμενος την ιστοσελίδα του ΤΑΙΠΕΔ, μου γεννήθηκαν πολλοί συνειρμοί. Περίεργες σκέψεις. Άγρια ένστικτα. Ένστικτα επιβίωσης. Είναι πολύ ωραία ιστοσελίδα. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλους τους Έλληνες φορολογούμενους, άλλωστε την έχουν πληρώσει. Είναι αρκετά «διαδραστική»... http://www.hradf.com/gr

Συνεχίζοντας τη πλοήγηση, στη προσπάθειά μου να ενημερωθώ, είδα νοσοκομεία να ερημώνουν, νοικοκυρές σε απόγνωση να παίρνουν φαγητό από συσσίτιο και να το βάζουν στη κατσαρόλα, σχολεία (συμπεριλαμβανομένων όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων) να υπολειτουργούν, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού «παραδομένο» μέσα στη κατάθλιψή του, που ενώ φωνάζει «παραδίδομαι» ακόμα χτυπιέται. (Σημ. Το ΕΣΡ απαγόρευσε, με οδηγία, σε τηλεοπτικούς σταθμούς να δείχνουν εικόνες εξαθλίωσης, γιατί προκαλούν... ).

Τότε αναίρεσα τις προηγούμενες σκέψεις μου. Δεν είναι πόλεμος αυτός. Κάτι άλλο πρέπει να είναι. Τα άγρια ένστικτά μου εξημερώθηκαν. Ξέχασα ότι η επιβίωσή μου είναι πρώτο μου μέλημα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Δεν είναι έκτακτη ανάγκη. Είναι καθημερινότητα. Θα συνηθίσω. Υπομονή. Όλοι γύρω μου υπομονή κάνουν. Τα γαϊδούρια. Τα άλογα. Τα άλαλα. Τα μπάλαλα. Κι αυτό μου λένε: «Υπομονή, θα συνηθίσεις». Μόλις «πεθάνω» θα πουν: «κρίμα, πάνω που είχε συνηθίσει να ζει έτσι, σ` αυτή τη κατάσταση. Κρίμα, ατυχία!».

Και να θυμίσω σ' αυτό το σημείο, ότι θάνατος δεν είναι μόνο ο σωματικός. Ο πνευματικός θάνατος είναι εξίσου σημαντικός. Ο λήθαργος του πνεύματος κάνει τον άνθρωπο παθητικό. Κι ο παθητικός άνθρωπος θα συμβιβάζεται και θα βρίσκει πάντα τη βολή του στο πιο αντίξοο περιβάλλον.

Μπορούμε, λοιπόν, να συνεχίσουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, τη νοημοσύνη μας και τα ένστικτά μας, επαναλαμβάνοντας καθημερινά στον καθρέφτη (πολύ τον δουλεύουμε τον καθρέφτη τελευταία...) - εξάλλου χρόνο έχουμε αρκετό, ειδικά οι άνεργοι – ότι δεν ζούμε σε πόλεμο. Δεν μας τον έχει κηρύξει κανείς. Δεν έχουμε αλλάξει νοήματα στις λέξεις, δεν πεθαίνουμε, δεν σβήνουμε, δεν πρόκειται για γενοκτονία, δεν καταστρέφονται γενιές, δεν θα τη πληρώσουν οι νέοι και οι αγέννητοι ακόμα (δεν ξέρω αν θα έχουν το δικαίωμα ή την ελευθερία να λέγονται Έλληνες μόλις γεννηθούν ή θα γυρίζουν πάνω στη γη κρύβοντας τη καταγωγή τους για να επιβιώσουν).

Έδώ μπορείτε να πάρετε μια γεύση της στιγμιαίας αποτίμησης του χρέους της χώρας: http://www.nationaldebtclocks.org/debtclock/greece

Εδώ μπρορείτε να δείτε την περιουσία του δημοσίου που αξιοποιείται/ ή και πωλείται με όλα τα στοιχεία (σχεδόν):

http://www.hradf.com/gr

Και μετά από που θα έχει έσοδα το κράτος;;;! Φανταστείτε!

« Χρωστάμε σε όσους πέρασαν,

θα `ρθούνε, θα περάσουν,

κριτές θα μας δικάσουν

οι αγέννητοι, οι νεκροί.» Κωστής Παλαμάς

                                                                                                                                           Γ.Χ.Κ

συνέχεια »

Είναι η ΕΡΤ, ηλίθιε

 Ένα απίστευτο μούδιασμα και μια ζαλάδα με έχουν κυριεύσει από τη μέρα που μας "άδειασε" το καθεστώς όταν "μαύρισε" την ΕΡΤ . Τα οικονομικά  "πλαγιοκοπήματα" που δεχόμαστε και ανεχόμαστε, έχουν πάρει το δρόμο τους και ρολάρουν απρόσκοπτα χωρίς προβλήματα. Τώρα ήρθε η ώρα να εμβολίσουν και  τον εθνικό κοινωνικό ιστό.
  Με τεράστιο οικονομικό κόστος που φυσικά θα πληρώσουμε πάλι εμείς. Να πούμε για τις αποζημιώσεις των υπαλλήλων που σε ένα χρόνο θα έχουν πάλι προσληφθεί στον καινούργιο φορέα; (εκτός φυσικά της ΔΗΜΑΡ) Να πούμε για τις τεράστιες ρήτρες που θα πληρώσει το Ελληνικό δημόσιο (εμείς δηλ)  στις διάφορες αθλητικές λίγκες εγχώριες και διεθνείς για την ακύρωση των μεταδόσεων ή τις ρήτρες για τον χαμένο διαφημιστικό χρόνο αυτών των μεταδόσεων ή  για τα χαμένα χρήματα των πληρωμών για τις διοργανώσεις που τρέχουν αλλά δεν αναμεταδίδονται ή για τα χαμένα δισεκατομμύρια € από τη μη διανομή του ψηφιακού σήματος που πλέον αναλαμβάνει κατ΄ αποκλειστικότητα το σύμπλεγμα Ψυχάρη, Μπόμπολα, Αλαφούζου, Κυριακού μέσω της Digea  .
  Όλα αυτά όμως "οπαδέ της ομάδας και του κόμματος σκύλε", μπορεί να τα γράφουν ή να μην τα γράφουν τα ιστολόγια που έχεις πρόσβαση και διαβάζεις. Μπορεί να τα λένε ή όχι  οι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα και οι εφημερίδες που διαβάζεις.
 Όλα αυτά τα "μέσα" μαζί όμως, δεν μπορούν να κάνουν την ΕΡΤ:
 -Την δορυφορική ΕΡΤ που ήταν ο συνδετικός κρίκος της Ελλάδας και 5 εκατομμυρίων Ελλήνων διάσπαρτων στον κόσμο· εκτός κι αν πιστεύεις ότι αυτόν τον ρόλο μπορεί να τον αναλάβει η Μενεγάκη και ο Αντένα.
 - Τα αληθινά σενάρια της ΕΡΤ3 με το αξεπέραστο μουσικό σήμα των τίτλων, του Αμπλιανίτη.
 - Την πρωινή ραδιοφωνική ζώνη του 958
 - Τις  "ανιχνεύσεις" του Σαββίδη· την μόνη εκπομπή λόγου σε όλο το τηλεοπτικό στερέωμα που τα θέματα τα αναπτύσανε καθηγητές Ελληνικών και ξένων πανεπιστημίων και όχι πολιτικάντηδες της δεκάρας.
 - Το ραδιόφωνο που έκαναν σε πανελλήνια εμβέλεια ο Πετρίδης ο Κονκαλίδης και ο Παπαστεφάνου.
 - Το πανάκριβο "στην" υγειά μας του Παπαδόπουλου που μπροστά του στηνόταν οι μισές Ελληνικές οικογένειες και όλος ο απανταχού Ελληνισμός κάθε Σαββατόβραδο.
 - Τις "ιστορίες του μπουζουκιού" του Γιώργου Τσάμπρα.
 - Τις"ίληνες  τις μπίληνες τις αλαμαλακούσιες"  και τα "παραμύθια του λαού μας" της Αγνής Στρουμπούλη.
 - Τα βραχέα και μεσαία ερτζιανά, που μόνο η ΕΡΤ εξέπεμπε και που μας συνοδεύανε σε κάθε ταξίδι επαγγελματικό ή αναψυχής  στις άγονες γραμμές των θαλασσών και των βουνών μας, εκεί που δεν συμφέρει να εκπέμπει ο real και ο Σκάι.
 - Τις εκπομπές του Γιάννη Τσολακίδη.
  - Το "κάθε τραγούδι και την ιστορία του" του Δεύτερου
 - Τις αναγνώσεις του Τσιφόρου από τον Μποσταντζόγλου.
 - Τους "ανταποκριτές"
 - Το "Βάλκαν εξπρές"
 - Τις μουσικές του Χατζηδάκη που δεν θα τις ξανακούσουμε ποτέ από κανένα κοσμοράδιο.
 -  Το "αλάτι της γης" του κορυφαίου μουσικολόγου μας Λάμπρου Λιάβα.
 -  Τα "Ελλήνων δρώμενα" που μας μετέφεραν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
 -  Το "κάθε τόπος και το τραγούδι του" του Γιώργη Μελίκη.
 - Τον  Φέρη που μας δίδασκε ρεμπέτικο μέσα από τις εκπομπές του.
 - Το ραδιόφωνο του "κόσμος" που μας ταξίδευε στις μουσικές γειτονιές του πλανήτη .
  - Την μετάδοση της Κυριακάτικης λειτουργίας.
 -  Το "σαν σήμερα" από το αρχείο της ΕΡΤ , του Παπαδόπουλου.
 -  Την κλασσική μουσική παιδεία που μας δίδασκε το "Τρίτο"
  Όλα αυτά μαζί όμως μπορούν και κάνουν τον 'Ελληνισμό".  Η ΕΡΤ μέσω των παραπάνω, μέσω των εκατοντάδων εκπομπών και δράσεων, αναπαρήγαγε το αξιακό σύστημα του Ελληνισμού. Ήταν ο συνδετικός κρίκος όλων αυτών που συνθέτουν τον Ελληνισμό. Το μαύρο της ΕΡΤ , η ατιμωρησία της ανορθογραφίας ακόμα και στα γραπτά των εισαγωγικών εξετάσεων στα πανεπιστήμια , τα greeklis των αγράμματων , διαρρηγνύουν την Ελληνική κοινωνική συνοχή και συνέχεια. Με ότι έχει αυτό σαν αποτέλεσμα.
 Αντίο λοιπόν  εποχή της Ελληνικής συνδεδεμένης κοινωνίας. Αντίο εποχή που μπορούσες να κατεβάσεις αγανακτισμένους στις πλατείες, να παλέψεις, να πάρεις αγκαζέ  τον  Θεοδωράκη και τον Γλέζο και να φας μαζί τους δακρυγόνα. Να απεργήσεις, να σε υποστηρίξουν άλλες εργατικές ομάδες και να κερδίσεις ή να χάσεις .
 Καλημέρα εποχή της πληθυσμιακής ομάδας αποτελούμενης από καταναλωτές που ο καθένας κοιτάει το τομάρι του και αναπαράγει αυτά που του φυτεύουν στο μυαλό οι νεοφιλελέδες αφεντικοί του.
 Καλημέρα εποχή του μαύρου . Γιατί να ξέρουμε πως οι μεταρρυθμίσεις που ευαγγελίζονται οι παπαγάλοι, συμβαίνουν σε κοινωνίες που βρίσκονται σε άνοδο και  δημιουργικό πυρετό.
 Στις κοινωνίες που βρίσκονται σε κάθετη και ελεύθερη πτώση, έρχονται οι χρυσές αυγές.

 * Ο τίτλος είναι δανεισμένος και παραφρασμένος από το bes tseller πλέον βιβλίο του Ν.Μπογιόπουλου <<Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε>>

                                                                                                                                                 Κουκ

 
  

συνέχεια »

Καλοκαίρι...

   Καλοκαίρι. Ζέστη. Άπνοια. Άδειασμα.
   Όλα μαζί μ' ένα παράξενο μπέρδεμα για το τι πραγματικά θέλουμε. Πόσα πράγματα θέλουμε για να 'μαστε καλά, και τι απ' αυτά είναι πραγματικά αναγκαίo για να 'μαστε καλά.
   ''Ξεφουσκώσαμε'' όσον αφορά τα επαναστατικά μας, ανεχόμαστε τον Μπουμπούκο για υπουργό και επανακάμπτουμε στις παραλίες VIP (τύπου Νάμμος-Ψαρρού και Καλό Λειβάδι) για να γιορτάσουμε την βαθειά εισπνοή. Την εντύπωση (σχεδόν βεβαιότητα) πως δεν έχει πιο κάτω από 'δω. Όπως έχω όμως ξαναγράψει, η φράση ''Πιάσαμε πάτο?'' παίρνει πάντα ερωτηματικό κι όχι τελεία. Κανείς και ποτέ δεν ξέρει που είναι ο πάτος.
   Λίγα πράγματα μοιάζουν σίγουρα, και συνάμα απογοητευτικά. Δεν αλλάζουμε με τίποτα. Ό,τι κι αν πάθουμε, ό,τι κι αν μας συμβεί. Για μια τζούρα χλιδής πολύς-πολύς κόσμος πουλάει τα πάντα. Για μια ξαπλώστρα-μούρη, για ένα τραπέζι-Παολοπαντελίδη και δυο δισκάκια με λουλούδια, για ένα Armani και για μια Vouitton πουλάμε την ψυχή μας.
  Οι Έλληνες (Αχιναίοι κατά την πλειοψηφία τους, μα όχι μόνο) που επανέκαμψαν μετά από τριετή  διακοπή, λόγω φόβου κυρίως, για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, μου το επιβεβαίωσαν  εμφατικά. Φιγούρα και λιγούρα, μούρη κι Άγιος ο Θεός. Θέλουμε τα ίδια, μας συναρπάζουν τα ίδια κενά και ανούσια (κατ' εμέ πάντα) που μας συνάρπαζανε και πριν. Απλά θέλουμε να τα κάνουμε όλα ξοδεύοντας λιγότερα, για να είμαστε και στο πνεύμα της εποχής.
  Παρ' όλα αυτά, είναι καλοκαίρι και φαίνεται. Χαθήκαμε λίγο-πολύ απ' τα πληκτρολόγια, λόγώ φόρτου εργασίας (φτου-φτου) και ποιος ξέρει πότε θα τα ξαναπιάσουμε για να σχολιάσουμε τετριμμένα και μη. Ευτυχώς νέο αίμα έχει εμφανιστεί στα κουμπάκια του Μαδυτιανός για να δώσει ενδιαφέρον σ' αυτούς που το παρακολουθούν και ανάσες σ' αυτούς που ''αγραναπαύονται''.
  Μπράβο στα παιδιά που γράφουν, τους διαβάζω ανελλιπώς κι ελπίζω από Φθινόπωρο να γράφουμε παράλληλα σ' αυτό το παράλληλο σύμπαν που ζούμε....
  ΚΑΛΟ-ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ-ΠΟΛΛΑ ΜΠΑΝΙΑ ΣΤΙΣ ΩΡΑΙΟΤΕΡΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!!
 

συνέχεια »

Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο.*

.. φτάσαμε να διανύουμε το καλοκαίρι του 2013. Της χρονιάς δηλαδή - σύμφωνα με τις προβλέψεις των πολιτικών αλλά και των οικονομολόγων που κυριαρχούσαν στα τηλεοπτικά παράθυρα το 2010- όπου η κρίση θα ήταν μια κακή ανάμνηση και στο σύνολο της θα ήταν περισσότερα τα ωφέλει παρά η ζημία που θα είχε επιφέρει.
Ναι. Εδώ είναι που γελάμε. Δυστυχώς όμως με την σημερινή κατάντια δεν αρμόζει το γέλιο διότι είμαστε για κλάματα. Εμείς. Όχι οι πολιτικοί. Αυτοί απλά κάνουν την δουλειά τους και όπως έχουμε καταλάβει όλοι, σίγουρα, η δουλειά τους δεν είναι να προστατεύσουν τα συμφέροντα της Ελλάδας και των  πολιτών της. Καθώς γράφω αυτές τις λέξεις όμως, συνειδητοποιώ ότι κάνω ένα μεγάλο λάθος. Όχι, δεν καταλάβαμε ‘’όλοι’’ ότι αυτοί που κυβερνούν μας θέλουν δούλους. Για κακή μας τύχη, στην σημερινή Ελλάδα, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, στα καφενεία, στις παραλίες, νέοι άνθρωποι – οι αυριανοί πολιτικοί? – και μη, είναι υπέρμαχοι των παρατάξεων που έφεραν αυτό το χάλι. Μερικοί προσπαθούν να σε πείσουν μάλιστα με το εξής καταπληκτικό επιχείρημα
‘’ Ε και ποιον να ψηφίσω τον Τσίπρα; Είναι επικίνδυνος, θα μας καταστρέψει. Το ΚΚΕ όλο όχι λέει. Ο Καμένος μόνο λόγια είναι’’
Όλα αυτά που ζούμε σήμερα**, αν διαδραματίζονταν σε μια κινηματογραφική ταινία το έτος 2004 -σε μια φαινομενικά ‘’χρυσή’’ περίοδο για την Ελλάδα-  άραγε τι θα σκεφτόμασταν καθώς θα την παρακολουθούσαμε;
Θα είχαμε την υπομονή να δούμε στην οθόνη την εξαθλίωση ενός λαού χωρίς την αντίδρασή του ή μήπως θα θεωρούσαμε άκρως υπερβολική την τόσο εμφανή αδράνεια;
Έχω την εντύπωση πως θα βγαίναμε από τις αίθουσες αρκετά απογοητευμένοι και μετανιωμένοι που πληρώσαμε για να δούμε κάτι τόσο ακατανόητο, χαρακτηρίζοντάς την  μάλιστα ως  χειρότερη ταινία της χρονιάς.
Κι όμως, χωρίς ακόμη να το έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι, πρωταγωνιστούμε στο πιο κακογραμμένο σενάριο. Η διαφορά μας με τους πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ότι αυτοί θα συμμετείχαν σε αυτό, παρά μόνο με την θέληση τους. Και για να κάνω και την αυτοκριτική μου, εντάξει, ωραία όλα αυτά. Ωραίες οι σκέψεις, ωραίοι οι προβληματισμοί αλλά αυτό δεν αρκεί. Είναι πολύ λίγο. Είναι αργά για να μένουμε μόνο στις αναφορές. Οι καταστάσεις επιβάλλουν δράσεις. Επιβάλλεται η ανταλλαγή απόψεων με σκοπό την εξεύρεση λύσεων. Και όσο για τους καταστροφολόγους, όχι, δεν μπορούμε να λύσουμε εμείς το πρόβλημα της Ελλάδας και της Ευρωζώνης. Μπορούμε όμως να συμβάλουμε ώστε να βρεθούν λύσεις στα προβλήματα του τόπου μας  με αποτέλεσμα να γίνει η ζωή μας καλύτερη. Ας ξυπνήσουμε απ τον λήθαργο, ας γίνει αυτός ο ιστότοπος η αρχή για να ξεμουδιάσουμε. Εσύ που αυτή τη στιγμή διαβάζεις αυτό το κείμενο, πάρε το πληκτρολόγιο και γράψε τι σε ενοχλεί στην Μάδυτο(και όχι μόνο). Πώς νομίζεις ότι μπορεί να λυθεί αυτό?
Τι προτείνεις ώστε να ανασάνει οικονομικά το χωριό? Θα μπορούσε για παράδειγμα να λειτουργήσει ένας συνεταιρισμός με τοπικά προϊόντα(κους-κους,γιουφκάδες κτλ);
Πως νομίζεις ότι θα λυθεί η παράνομη κοπή και πούληση ξύλων από τα βουνά της Μαδύτου;
Με ποιον τρόπο θεωρείς ότι θα έπρεπε να ξυλεύεται το βουνό μας έτσι ώστε να μην καταστρέφεται;
Ποιος θα ήθελες να είναι ο ρόλος του αγροτικού συνεταιρισμού;
Τι προσδοκείς από τον πολιτιστικό σύλλογο;
Με ποιο τρόπο κατά την γνώμη σου θα ξαναζωντανέψει το χωριό;
Σου αρέσει ο πεζόδρομος; Η πλατεία; Η λίμνη; Πως θα ήθελες να ήταν;
Κεφάλαιο βιβλιοθήκη; Έθιμα; Βιολογικός καθαρισμός; Σκουπίδια;
Οι πολιτικοί μας έχουν αποδείξει ότι δεν έχουν όραμα, δίψα για καρέκλα μόνο έχουν. Ας τους δείξουμε πως εμείς έχουμε..
Καν’ το  χθες. Το σήμερα είναι αργά..



* Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από τις 10 αρχές του Μαχάτμα Γκάντι.

**http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7_%CF%87%CF%81%CE%AD%CE%BF%CF%85%CF%82_2010-2013 (εδώ αναλυτικά, για όσους θέλουν να δουν τι επιπτώσεις είχαμε ως σήμερα)


                                                                                                                            Καπόνιας Δήμος

συνέχεια »

Ποιός ΔΑΤΗΔΙΡ πρώτος;

Όλοι τη δέρνουν, όλοι τη χτυπούν απ' τη πλευρά που βρίσκονται και προς τα εκεί που θέλουν να τη πάνε και μετά ερωτοτροπούν μαζί της. Ο λόγος για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Κουτσή,στραβή; Είναι όμως δημόσια.

Κι ως δημόσιο αγαθό θα πρέπει καταρχήν να παρέχεται και έπειτα όλοι μας να φροντίζουμε, ώστε να λειτουργεί, για τον λόγο που υπάρχει. Να διορθωθούν τα σημεία στα οποία χωλαίνει και να παρέχει στον πολίτη ενημέρωση και ψυχαγωγία.

Με αφορμή το νέο όνομα, που ανακοινώθηκε ότι θα της αποδοθεί, το ΝΕΡΙΤ (Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία Ίντερνετ και Τηλεόραση), μου δημιουργήθηκε η απορία: Ίντερνετ ή Διαδίκτυο; Ποια είναι η ελληνική λέξη; Το Ίντερνετ είναι greeklish ή englinika. Ή κάνω λάθος; Η πιστή απόδοση του όρου internet στα ελληνικά είναι διαδίκτυο. Άρα γιατί ΝΕΡΙΤ; Γιατί “Ι”; “Δ” Διαδίκτυο. Κι αφού το ΝΕΡΔΤ είναι δύσκολο στη προφορά και αποκρουστικό ως brandname, πως να το προωθήσεις στην αγορά των ΜΜΕ;

Προτείνω, λοιπόν, το ΔΑΤΗΔΙΡ (Δημόσια Ανεξάρτητη ΤΗλεόραση ΔΙαδίκτυο Ραδιόφωνο). Προφέρεται ευκολότερα (ειδικά από Μαδυτιανούς). Προωθείται ευκολότερα. Περιγράφει ακριβώς κάποιες καταστάσεις στις οποίες περιπέφτει κατά καιρούς... Επιπλέον, μπορεί να μετατραπεί εύκολα, με μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου, σε ΘΑΤΗΔΙΡ (Θεωρητικά Ανεξάρτητη Τηλεόραση Διαδίκτυο Ραδιοφωνία) όποτε χρειαστεί....

Άλλες τέτοιες ονομασίες θα μπορούσαν να είναι:

ΝΕΡΙΤ ΑΛΗ ΜΟΥΣΤΑΦΑ (Αν αρχίσει να μεταδίδει τουρκικές σειρές)

ΕΜΠΡΟΣ (Ενημερωτικό Μέσο Προσανατολισμού Ραδιοφωνικών και Οπτικοακουστικών Σημάτων)

ΠΙΣΩ (Πρότυπο Ίδρυμα Συσκότισης – Ωραιοποίησης)

PUTA MANTRE (Public Transaction Agency of Multipuple Access Nodes in Television Radio Entertainment)

ΤΟ ΡΑΔΙΚΙ (Τηλεοπτικό Οπτικοακουστικό Ραδιοφωνικό Διαδικτυακό Κινηματογραφικό Ίδρυμα)

ΔΑΝΕΡΤ (Δημόσια ΑΝανεωμένη Ελληνική ΡαδιοΤηλεόραση)

ΔΑΠΑΕΙ (Δημόσιο Ανεξάρτητο Πληροφοριακό Άσπηλο Ενημερωτικό Ίδρυμα)

ΓΔΑΡΤΣ (Γενικό Δίκτυο Ανεξάρτητης ΡαδιοΤηλεόρασης)

ΥΓ:

1. Το όνομα ΝΕΡΙΤ νομίζω ότι σημαίνει στα εβραϊκά κερί αναμένο και ονομάζουν έτσι και τα κορίτσια (ή αλλιώς ΝΕΡΑ) που τυγχάνουν να γεννηθούν κατά την περίοδο Χάνουκα (με μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο το βρήκα).

2. Η μαύρη οθόνη πονάει ακόμα. Οι φέρουσες συχνότητες, που τελικά δεν φέρουν κάτι, κραυγάζουν την απώλεια του φερόμενου σήματος... Κι αν οι συχνότητες γεμίσουν “παράσιτα” δύσκολα καθαρίζουν. Και για να καθαρίσουν θέλει πολύ γνώση, πολύ δουλειά, πολύ διάβασμα και καθαρή ατμόσφαιρα...

3. H DIGEA είναι δημόσια; Είναι ιδιωτική; Ως πάροχος μήπως αποτελεί μονοπώλιο;

                                                                                                                                        Γ.Χ.Κ.

συνέχεια »