Στους δασκάλους μου.

 του Πιτσιρίκου (Εξαιρετικό!!!)

 

Σε επιστράτευση των εκπαιδευτικών θα προχωρήσει η κυβέρνηση. 

(Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.)

Η επιστράτευση των εκπαιδευτικών θα γίνει μόλις επιδοθεί η απόφαση της ΟΛΜΕ για απεργία μέσα στις εξετάσεις, αν και υπήρξε η σκέψη να επιστρατευθούν οι καθηγητές πριν ανακοινώσουν την απεργία και να επιστρατευθούν και οι μαθητές και να δώσουν Πανελλαδικές σήμερα -όλα τα μαθήματα-, ώστε να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Εν τω μεταξύ, όλα τα καθεστωτικά ξεπουλημένα σκυλιά των ΜΜΕ επιτίθενται με λύσσα στους εκπαιδευτικούς και μιλάνε για το δικαίωμα των παιδιών να δώσουν εξετάσεις για να περάσουν σε πανεπιστήμια που μοιράζουν χαρτιά χωρίς κανένα αντίκρυσμα και να οδηγηθούν στην ανεργία ή στην σκλαβιά.

Φυσικά, τα δικά τους παιδιά πάνε σε ιδιωτικά σχολεία και σπουδάζουν ή θα σπουδάσουν στο εξωτερικό γιατί δεν καταδέχονται να τα στείλουν μαζί με τα υπόλοιπα για τα οποία κόβουν φλέβες αυτές τις ημέρες, αν και στην πραγματικότητα τα έχουν γραμμένα στ’ αρχίδια τους.

Και όλοι μιλούν για τις Πανελλαδικές εξετάσεις -σαν οι εξετάσεις να είναι ο προορισμός της εκπαίδευσης και όχι η μόρφωση-, και κανείς δεν λέει πως όλο το σύστημα της εκπαίδευσης είναι εντελώς για τον πούτσο , αφού κατάφεραν να μετατρέψουν τους δασκάλους σε υπαλληλάκους και τους μαθητές σε ζόμπι.

Οι δάσκαλοι είναι αυτοί που χτίζουν μια ανθρώπινη κοινωνία, κάνουν το σημαντικότερο -μαζί με τους γιατρούς- λειτούργημα, αλλά τους έκαναν αξιολύπητα ανθρωπάκια που αναγκάζονται να γίνουν αρπακτικά για να επιβιώσουν, ενώ όσοι αρνούνται να υποταχθούν στα κελεύσματα των καιρών και τους νόμους της αγοράς, και προσπαθήσουν να παραμείνουν άνθρωποι και Δάσκαλοι, θα σαλτάρουν ή θα πεθάνουν πριν από την ώρα τους από τους καρκίνους.

Κι αντί μια ολόκληρη κοινωνία να είναι στα κάγκελα και να στέκεται στο πλευρό των εκπαιδευτικών με τους οποίους τα παιδιά τους περνάνε περισσότερο χρόνο απ’ ότι με τους ίδιους -και, άρα, είναι προς το συμφέρον σου, φτωχέ μαλάκα, αυτοί οι άνθρωποι να ζουν αξιοπρεπώς-, ακούς να αναπαράγονται σχεδόν από όλους οι απίστευτες μαλακίες των ξεπουλημένων τηλεδημοσιογράφων για τις λίγες ώρες που δουλεύουν οι καθηγητές, λες και δεν πήγαμε όλοι στο σχολείο και δεν ξέρουμε από τη δική μας εμπειρία πως δάσκαλοι και καθηγητές δεν έχουν μόνο τις ώρες διδασκαλίας αλλά ένα σωρό άλλες εργασίες και υποχρεώσεις μέσα στο σχολείο αλλά και στο σπίτι τους.

Και αυτοί που είναι άνεργοι είναι έξαλλοι με τους καθηγητές που τολμούν να απεργήσουν για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ κι αυτοί που έχουν ακόμα δουλειά είναι επίσης έξαλλοι που οι καθηγητές τολμούν να κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κάνουν όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά δεν πειράζει, αφού,όταν θα είναι όλοι άνεργοι, δεν θα απεργεί κανείς και θα είναι όλοι οι Έλληνες ευχαριστημένοι.

Και η κάθε επαγγελματική και κοινωνική ομάδα παίζει το παιχνίδι του σάπιου συστήματος και στρέφεται κατά της άλλης και προσπαθεί να την τραβήξει κι αυτήν προς τα κάτω, αντί να ακολουθήσει αυτήν που δίνει τον αγώνα της για αξιοπρέπεια.

Αλλά εγώ, φτωχέ μαλάκα, που στη ζωή μου, εκτός από τους γονείς μου, δεν αγάπησα κανέναν όσο αγάπησα πέντε έξι Δασκάλους που με ξεστράβωσαν και μου άνοιξαν πόρτες και παράθυρα και προσπάθησαν να με πείσουν πως έχω κι εγώ κάποια αξία σε αυτή τη ζωή -και θα τους είμαι αιώνια ευγνώμων γι’ αυτό- έχω να σου πω πως, όταν σε έκαναν να πιστέψεις πως ένας Δάσκαλος είναι ένας ξεφτίλας και ένας τίποτα μπροστά στους οικονομικούς νταβατζήδες, τους Πρετεντέρηδες, τα ξέκωλα και τα λαμόγια που έχουν κατακλύσει τον τόπο, τελείωσες σαν άνθρωπος.

Οπότε, ζήσε τώρα μέσα στη σκλαβιά και στον βούρκο, και ρίξε εκεί και τα παιδιά σου που τόσο πολύ τα αγαπάς.

Εγώ θα είμαι πάντα με τους Δασκάλους γιατί μου έδειξαν τον ουρανό.

ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΣ

Πηγή: Στους δασκάλους μου. του Πιτσιρίκου (Εξαιρετικό!!!) - RAMNOUSIA 

συνέχεια »

Απαγορεύστε επιτέλους τις απεργίες

 Οι λιμενεργάτες δεν πρέπει να απεργούν το καλοκαίρι. Οι φύλακες των μουσείων δεν πρέπει να απεργούν την τουριστική περίοδο. Οι οδοκαθαριστές και οι γιατροί του Ε.Σ.Υ. δεν πρέπει να απεργούν γενικώς. Οι καθηγητές δεν πρέπει να απεργούν στην αρχή, στο μέσο και στο τέλος της χρονιάς και σίγουρα όχι στις εξετάσεις. Οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας δεν μπορούν να απεργούν Χριστούγεννα και Πάσχα γιατί ενοχλούν τους ντόπιους και το καλοκαίρι γιατί ενοχλούν τους τουρίστες.
 Δεν έχει σημασία φυσικά αν οι λιμενεργάτες ή οι φύλακες πεινάνε. Το 67 τις εκατό της  ανεργίας στους νέους Έλληνες η καταραμένη απεργία των καθηγητών στις εξετάσεις την έφτασε. Και φυσικά τον τουρισμό τον καταστρέφουν οι απεργίες και όχι το πανάκριβο ευρώ.
 Να απεργήσουν λέει οι καθηγητές, αλλά όχι στις εξετάσεις.
 Μα  η απεργία που δεν ενοχλεί το κοινωνικό σύνολο και δεν ανατρέπει την καθημερινότητα τότε τί σόι απεργία είναι. Πώς δηλαδή θα ασκηθεί πίεση στην κυβέρνηση, βάζοντας περιβραχιόνιο;
 Αλλά έτσι κι αλλιώς  δεν έχει σημασία πλέον αφού για το κράτος οι απεργίες είναι παράνομες και καταχρηστικές  στο σύνολό τους. Όπως σε όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα από την δουλοκτητική Ρώμη μέχρι και την την προλεταριακή δήθεν ΕΣΣΔ.
                                                                                                                                            Κουκ

συνέχεια »

Στη δικιά μας κοινωνία (ξανά)ζούμε άλλη αγωνία, μην πας στη Γερμανία!

Το 'χω ξαναπεί. Το εργασιακό περιβάλλον των οικοδόμων και η συναδελφικότητα είναι κάτι που δεν συναντάς σε κανέναν άλλο  χώρο. Θες το πολύ δύσκολο της δουλειάς,  θες ότι δεν υπάρχει προϊστάμενος για να "γλύψεις" μιας και ότι καταφέρνεις το καταφέρνεις μόνος σου και με πολύ δουλειά, πάντως οι συμπεριφορές απέναντι σε συναδέλφους είναι οι πιο ντόμπρες όλων των εργασιακών χώρων.
 Ψιλοκουβεντούλα μπροστά στη βρύση στο τέλος μιας ακόμα δύσκολης μέρας:
 - Χρηστάρα πως τα ψιλοβολεύεις από δουλειές; Ο Χρήστος έκλεισε πριν ένα χρόνο μια μικρή εταιρεία κατασκευής προκατασκευασμένων σπιτιών.
 - Άσε ρε Κουκ. Πέρυσι άφησα πίσω την οικογένεια και τα παιδιά και πήγα πέντε μήνες στη Γερμανία σε ένα παλιό μου αφεντικό και μαύρισε η ψυχή μου. Εκμετάλλευση και μαυρίλα. Περιμένω μια απάντηση για μια δουλειά εδώ, αλλιώς θα σφίξω πάλι την καρδιά μου, θα χαιρετίσω την οικογένεια και θα φύγω στην Γερμανία.
 - Γιατί δεν παίρνεις και την οικογένεια πάνω, να βρει μια δουλειά η γυναίκα...
 - Ρε Κουκ δεν μπορώ άλλο. Οι παππούδες μου φύγαν με ένα βρακί από την Καππαδοκία  και πήγαν στο Σοχούμι. Δεν πρόλαβαν να καλοριζώσουν, τους πήρε ένα βράδυ ο Στάλιν και με τα ρούχα που φορούσαν, τους πέταξε στο Καζακστάν. Από 'κει ο πατέρας μου με το παντελόνι που φορούσε πέρασε στη Σιβηρία. Από 'κει μόλις ξεπετάχτηκα εγώ, έβαλα το σακάκι μου και ήρθα στην Ελλάδα δήθεν για να ριζώσω. Δεν μπορώ να πάρω τα παιδιά μου και να τα πάω αλλού. Πρέπει να σταματήσει κάποια στιγμή αυτό!

συνέχεια »

1η του Μάη ή το τέλος της κρίσης

  <<Σε κάθε περίπτωση θα συνεχίσω να είμαι με τον Σπάρτακο, ποτέ με τους Καίσαρες, και θα διατηρήσω, ακόμα και κόντρα στην ιστορία, την εμπιστοσύνη μου στην ικανότητα των εργαζόμενων μαζών να τινάξουν από πάνω τους τον ζυγό του καπιταλισμού, αφού όποιος έχει δει αυτές τις μάζες σε δράση, ξέρει πως είναι εφικτό.>>
      Από τον οπορτουνιστή Λ. Τρότσκι για όλους εμάς τους εργαζομένους. Μέρα που είναι!

Τρία χρόνια κλείσανε το μήνα που μας πέρασε, από τότε που ο πρωθυπουργός που εμείς είχαμε εκλέξει  ( δηλ. το 46 τοις εκατό) μας ανακοίνωνε με δακρύβρεχτο ύφος από το Καστελόριζο, ότι πλέον δεν θα ορίζουμε εμείς τις τύχες μας και ότι από 'δω και πέρα κουμάντο θα κάνουνε κάποιοι τύποι με γκρί κοστούμια*, που ούτε θα τους ψηφίζουμε, ούτε θα έχουν καμία σχέση με 'μας, αλλά και δεν θα κουμαντάρουν με γνώμονα το κοινό καλό ( λες και το έκανε κανένας μέχρι τώρα, αλλά τέλος πάντων) .
 Από 'κείνη τη μέρα και μέχρι σήμερα , αυτό που βιώσαμε το ονομάσαμε "κρίση". Γενικώς και αορίστως.
 Δεν ήταν κρίση που τα παιδιά του σχολείου και οι φοιτητές δεν μπορούσαν και δεν μπορούν  να γράψουν μία λέξη με Ελληνικά γράμματα στο πληκτρολόγιο ή στο χαρτί. Δεν είναι κρίση  οι γεμάτες σκουπίδια πόλεις και παραλίες. Επίσης δεν συνιστά κρίση η οδηγική μας συμπεριφορά, αλλά και η συνήθειά μας να στέλνουμε για χρόνια στη βουλή τον κάθε Γιακουμάτο και  Πρωτόπαπα. Κρίση ονομάσαμε την επιστροφή των δανεικών. Ας όψεται.
 Μέσα σ' αυτά τα τρία χρόνια, δοκιμάσανε πάνω μας την πολιτική του μαστιγίου και του καρότου. Η νεοφιλελεύθερη πολιτική του δόγματος του Σοκ πέρασε από πάνω μας σαν οδοστρωτήρας. " Θα σας στύψουμε μέχρι να αδειάσετε και μετά θα σας ξαναγεμίσουμε με τους εαυτούς μας" γράφει ο Τζ. Όργουελ στο προφητικό και ανεπανάληπτο  1984.
 Και ήρθε η στιγμή που έχουμε αδειάσει τελείως.
  Η κατάσταση πλέον δεν είναι "κρίσιμη". Τα πράγματα έχουν ηρεμήσει. Έχουμε μάθει να δουλεύουμε  (όσο δουλεύουμε ),  ανασφάλιστοι και για πενιχρές απολαβές. 'Έχουμε μάθει να διαβιούμε με τα ολίγιστα  και να  τα βγάζουμε πέρα. Σιγουρευτήκαμε  ότι δεν θα φύγουμε από το ευρώ  ( αυτή τη μεγάλη λαϊκή κατάκτηση )  και πλέον αρχίζουμε να σκεφτόμαστε σιγά σιγά ποιόν μαλάκα ( χαϊδευτικά αποκαλούμενο) θα ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές.
 Εδώ λοιπόν αρχίζουν και μας γεμίζουν με τους εαυτούς τους.  Το 2013 καταφέρανε να  ακυρώσουν μία επετειακή ημέρα μνήμης των εργαζομένων, μια δική μας μέρα, κατάδική μας, κάνοντάς την τσίρκο.  Και το κατάφεραν αυτό χωρίς  απολύτως καμία αντίδραση από μας.
 Οπότε σήμερα, 1η του Μάη,  ας ξεχάσουμε την κρίση.  Μ' αυτήν πλέον θα ασχοληθεί η ιστορία. Από σήμερα  και στο εξής θα ζούμε σε μία βατή κατάσταση που τα αφεντικά θα διατάζουν και εμείς θα υπακούμε. Καλό μήνα!

 * "Ανώτατος άρχοντας, είναι αυτός που αποφασίζει πότε υπάρχει κατάσταση έκτακτης ανάγκης"
                                                                                                                              Paul Joseph Goebbels

                                                                         Κουκ

συνέχεια »

Ποιος τη ζωή μου???

  Σ' αυτό το υπέροχο ταξίδι της ζωής απορίες, σκέψεις και συμπεράσματα έρχονται και φεύγουν στο κεφάλι μας. Άλλα στέκονται για μια στιγμή και μετά τα ξεχνάμε, άλλα μας βασανίζουν λιγάκι παραπάνω πριν μας αδειάσουν τη γωνιά κι άλλα ''τραβάν χειρόφρενο'' και λιμνάζουν  στο ταλαιπωρημένο μυαλουδάκι μας για χρόνια και ζαμάνια. Καλές οι εξυπνάδες και οι αφισοκολλήσεις στο facebook, που σε παρακινούν να διαγράψεις ό,τι σε κουράζει και σε στεναχωρεί, μα η ζωή δεν είναι τηλεόραση, να πατήσεις το κουμπάκι και ν' αλλάξεις κανάλι. Δεν έχει εύκολα delete.
  Ερωτήματα-ξυράφια Σωκρατικού επιπέδου για το αν υπάρχει Θεός, για το τι αξίζει στη ζωή και ποια είναι τα όρια της γνώσης και της λογικής έχουν απασχολήσει κι άλλους εκτός από μένα και είμαι σίγουρος γι' αυτό. Ερωτήματα, επίσης του τύπου:''γιατί δεν φτάνουν τα λεφτα?'' ή ''γιατί μ' έστειλε η γκόμενα?'' δεν παύουν ν' απασχολούν τους πάντες και είμαι το ίδιο σίγουρος και γι' αυτό.
  Ένα απ' τα ερωτήματα, λοιπόν, που δεν λέει να μ' αφήσει, απ' όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, είναι το ''ποιος κάνει κουμάντο?'' ''ποιος κινεί τα νήματα?'' Ποιος ταλαιπωρεί σπίτια, κοινωνικές ομάδες και λαούς ολόκληρους εν γένει? Ποιος είναι πίσω απ' την κουρτίνα του δράματος? Ποιος το κορυφώνει (όπως στις μέρες μας) και ποιος το χαλαρώνει για να δώσει ανάσα στους πρωταγωνιστές? Πόσο μακριά φτάνουν οι ''θεωρίες συνωμοσίας'' σε κάθε έκφανση της ανθρώπινης ζωής?
  Ξεκινάς τη ζωή σου με την απλοϊκή σκέψη πως το κουμάντο όλου του κόσμου το κάνει η μαμά με την υψηλή επιστασία του μπαμπά. Μετά η νηπιαγωγός και ο δάσκαλος και κάπου εκεί τελειώνουν τα εύκολα. Μπαίνεις στην εφηβεία κι ακούς τις πρώτες κάπως εμπεριστατωμένες θεωρίες και υποθέσεις, που δεν σ' αγγίζουνε αρκετά γιατί εσύ έχεις ανακαλύψει την δική σου αλήθεια. Την απόλυτη εξουσία την έχει το απέναντι κοριτσάκι, που έχει ό,τι ακριβώς ονειρεύεσαι. Το σύμπαν σου είναι εκεί. Η αρχή και το τέλος του.
   Όταν τα πράγματα μπουν σε μια σειρά με το κοριτσάκι, αρχίζουν άλλοι βαθύτεροι συλλογισμοί, διανθισμένοι με φήμες, που τώρα πια με το διαδίκτυο κάνουν πάρτυ.
  Κι αν στη αμορφωσιά των προηγούμενων δεκαετιών ο χωροφύλαξ και οι λοιποί εκφραστές της εξουσίας ήταν όλος μας ο ορίζοντας, με την πάροδο των χρόνων ακολούθησε μια πραγματική παρέλαση ονομάτων-λαών-τάξεων, που συνωμοτούσαν αόρατα για να μας οδηγήσουν στο χείλος του γκρεμού.
   Για  κάποιες δεκαετίες-και όχι άδικα-όλο το μένος συγκέντρωνε ο Αμερικανός Πρόεδρος και οι εδώ τοποτηρητές του. Από την διπλωματική ακολουθία μέχρι τους υπουργούς μας και τους πρωθυπουργούς μας, που έπαιζαν άψογα τον ρόλο του ''γες μεν''. Πονηρέψαμε κι αποφασίσαμε πως κι αυτός είναι πιόνι των Εβραίων, των Μασσόνων, του Διεθνούς Κεφαλαίου, των Τραπεζικών Λόμπυ  και των πετρελαϊκών εταιριών.
   Τελευταίως που τρώμε τις σφαλιάρες από Γερμανία, ΔΝΤ και μνημόνια το 'χουμε χάσει λιγάκι εως πάρα πολύ. Τα κουμάντα τελικά τα 'χουν οι Γερμανοί, με τη σταθερή οικονομία και τη δύσκαμπτη λογική? Κανείς δεν ξέρει. Ή για να το πούμε καλύτερα, κανείς δεν είναι σίγουρος.
   Ό,τι μπορέσει και δει ο καθένας μας, επηρεάζει την άποψή του. Βλέπεις τις ανοησίες κάποιου ''πανέξυπνου'' στο You tube, τις μαθαίνεις παπαγαλία, τις ασπάζεσαι και πουλάς και μούρη ως παντογνώστης. Ξέρεις ποιος μας κατάντησε έτσι, ξέρεις γιατί μείναμε άφραγκοι κι αγέλαστοι, ξέρεις γιατί λιώνουν οι πάγοι στην Ανταρκτική, ξέρεις και γιατί δεν λιώνουν οι γκόμενες με τη γοητεία σου. Γέμισε ο κόσμος παντογνώστες. Όλοι τα ξέρουν όλα. Σε περίληψη φυσικά γιατί ελάχιστοι έχουν πια την υπομονή να διαβάσουν ή να σκεφτούν μεγάλα κείμενα ή βιβλία. Σπιντάκια δίγραμμα θέλουν όλοι έξυπνα και πιασάρικα. Και μάγκας και ξεκούραστος.
   By the way κι επειδή ξέφυγα απ' το θέμα, να πω πως μέσα στα πράγματα που κουμαντάρουν τον πλανήτη, κάποια στιγμή, (προφανώς επηρεασμένος κι από τον τόπο διαμονής μου το μεγαλύτερο διαστημα του χρόνου) είχα σκεφτεί το χρήμα(κυρίως το βρώμικο) και την κόκα. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις σ' ολόκληρη τη Γη αυτά βρίσκεις. Και τα βρίσκεις εκεί που δεν φαντάζεσαι.
   Μα στο τέλος αν τα ζυγίσεις όλα σωστά και ψύχραιμα κι αυτά δεν είναι τίποτα παρά το ''μέσον'' για να ζεις καλύτερα(θεωρητικά πάντα) και για να νεκρώνεις τα εγκεφαλικά σου κύτταρα. Αν δεν το θες ο ίδιος λοιπόν κι αν δεν το επιτρέψεις, κανείς εκτός από σένα δεν μπορεί να ορίσει τη ζωή σου. Αυτό κατάλαβα με τον καιρό και με τις αλλαγές στον τρόπο σκέψης, που φέρνουν τα χρόνια και οι εμπειρίες. Όσες ανατροπές κι αν ζήσεις, όσες φυλακές κι αν χτίσουν γύρω σου, αν το ''νου σου είν' αληταριό, πάντα θα δραπετεύει...''
Υ.Γ. Τώρα που το ξανασκέφτομαι μήπως τελικά τα κουμάντα τα κάνουν οι κόρες μας??? Εμένα πάντως η δική μου με κάνει ό,τι θέλει...

συνέχεια »

Οι σειρήνες μας δείχνουν τον δρόμο.

Είναι πολύ εντυπωσιακό το πώς μπορεί να νεκρώσει μια πόλη 2,6 εκατομμυρίων κατοίκων. Κατόρθωμα γι' αυτούς που το οργάνωσαν. Σοκαριστικό γι' αυτούς που το ζουν. Οι οργανωτές δεν χρειάστηκε να ηχήσουν τις σειρήνες έκτακτης ανάγκης στη Βοστώνη. Αυτές που σημαίνουν π.χ. σε έναν βομβαρδισμό ή μια απειλή του πληθυσμού.

Χρησιμοποίησαν τις πιο σύγχρονες «σειρήνες», αυτές των ΜΜΕ. Και η αλήθεια είναι ότι αποδείχτηκαν αποτελεσματικότατες. Αξίζει επιστημονικής μελέτης το όλο εγχείρημα. Εϊμαι σίγουρος ότι έχει ήδη γίνει και με την ολοκλήρωσή του θα συνεχιστεί (η μελέτη), ώστε να οδηγηθεί σε συμπεράσματα χρήσιμα...

Από τη πλευρά των πολιτών, το σοκ, του γεγονότος της βομβιστικής επίθεσης στην πόλη τους, διαδέχθηκε το σοκ της είδησης, ότι ο “πιθανός” τρομοκράτης κυκλοφορεί πάνοπλος ανάμεσά τους, ενώ δε θα διστάσει να σκοτώσει ώστε να σωθεί... Με το δεύτερο σοκ έρχεται και “σειρήνα”: να κλειδωθούν όλοι στα σπίτια τους, ώστε να πιάσουν οι αρχές τον “πιθανό” τρομοκράτη. Τρίτο σοκ, η πόλη αρχίζει να αδειάζει. Άρα η “σειρήνα” - ο συναγερμός είναι πραγματικός. Είναι σοβαρά τα πράγματα. Η επόμενη “σειρήνα” προειδοποιεί ότι θα γίνει έλεγχος σε σπίτια, ώστε να βρεθεί ο “πιθανός” τρομοκράτης.

Σε εμάς τους “εν κρίση” ζώντες, δε μας είναι και τόσο ξένο το συναίσθημα των κατοίκων της Βοστώνης. Εμείς ακούμε “σειρήνες” εδώ και 3 χρόνια καθημερινά, οι οποίες βλέπουμε να υλοποιούνται και να έχουν αντίκτυπο στην καθημερινότητά μας. Πολλές “σειρήνες”. Έρημες πόλεις και χωριά ζούμε καθημερινά και όσο πάει το πετυχαίνουμε καλύτερα. Ακόμα, μάθαμε να τρομοκρατούμαστε με τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Μάθαμε ότι όταν η “σειρήνα” πει ότι ο τάδε είναι τρομοκράτης, εμείς δεχόμαστε ότι είναι. Όταν πει ότι αυτός φταίει που είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας, όντως αυτός φταίει. Όταν πει ότι αυτός φταίει που ερήμωσαν οι δρόμοι, όντως έχει δίκιο. Όταν πει ότι πρέπει να εξολοθρεύσουμε τον τάδε, γιατί αυτός είναι ο “τρομοκράτης”, μόλις τον δούμε να περνάει έξω από το σπίτι μας, η γυναίκα θα πάρει τηλέφωνο στο “κανάλι” της να ενημερώσει σχετικά, ενώ ο άντρας θα πάρει το όπλο να τον τουφεκίσει. Τα παιδιά θα καμαρώνουν, για την ετοιμότητα της οικογένειας μέσα στο φόβο που επικρατεί και θα παραδειγματίζονται, ώστε να γίνουν πιό έτοιμα τα ίδια...

Οι “σειρήνες” αμέσως θα ηχήσουν πανηγυρικά. Ο τρομοκράτης είναι νεκρός (η μόνη εξέλιξη που μπορεί να πείσει τους πολίτες ότι μπορούν να επανέλθουν στη ζωή). Πανηγύρια, χειραψίες πάνω από το πτώμα, μύθοι και αλήθειες, συνεντεύξεις, ευφορία.

Την ίδια στιγμή, αυτός που πραγματικά έβαλε τη βόμβα τους βλέπει όλους αυτούς και απορεί: “Να χαρώ που δε με κυνηγάει κανείς πια, ή να βγω και να φωνάξω ότι λάθος άνθρωπο φάγατε ρε κανίβαλοι;”

Κάπου εκεί αντιστρέφονται οι όροι. Ο κανίβαλος βρίσκει την ανθρωπιά του και οι άνθρωποι γίνονται κανίβαλοι. Σε λίγες μέρες δε θα θυμάται κανείς τίποτα... Εκτός απ' τον πραγματικό τρομοκράτη, τους συγγενείς των νεκρών “πιθανών” τρομοκρατών (που πλέον έχουν πειστεί για τη διπλή ζωή των ασυγχώρητων – συγχωρεμένων), τους συγγενείς των θυμάτων της βομβιστικής επίθεσης (των αδίκως χαμένων και σαφώς συγχωρεμένων) και τους οργανωτές της νέκρωσης μιας πόλης, που θα μελετούν για καιρό με εργαστηριακή ακρίβεια το τι έγινε...

“Ο άνθρωπος εξελίσσει τις σειρήνες, οι σειρήνες αποκτηνώνουν τον άνθρωπο..”

* 1. Το κείμενο δεν αποτελεί απαραιτήτως πιστή απεικόνιση της πραγματικότητας και των γεγονότων. Είναι απλά παράλληλος συλλογισμός και τροφή για σκέψη.

2. Το κείμενο γράφτηκε πριν τους πανηγυρισμούς για τον τραυματισμό και τελικά τη σύλληψη του δεύτερου “πιθανού” τρομοκράτη, τους οποίους και προέβλεψε, γι' αυτό και δημοσιεύεται.

                                                                                                                                              Γ.Χ.Κ

συνέχεια »

Τους την πατάς τη γραμμούλα;

Βέλγιο, Απρίλιος 2013.

Ρυθμοί αργοί, νωθροί, ανθρώπινες φιγούρες σιγομίλητες. Οι σφυγμοί στο ελάχιστο δυνατό όριο, ώστε να χαρακτηρίζεται ζωή. Κυκλοφορία ελάχιστη στους δρόμους, ακόμα και σε ώρες αιχμής – που μποτιλιάρουν κάποια σημεία, από το τόσο άσκοπο οδικό δίκτυο, που υπάρχει για να μη διασταυρώνονται πολλά αυτοκίνητα – κανείς δεν νευριάζει, κανείς δεν διαμαρτύρεται για κάτι. Και πάνω που μόλις έχει ξεμπερδέψει ο άλλος (με το αυτοκίνητό του) από την κίνηση, στέκεσαι στην άκρη του δρόμου μπροστά στη διάβαση, αυτός σταματάει μηχανικά, ήρεμα, αδιαμαρτύρητα. Σε περιμένει να περάσεις τη διάβαση. Αναγκάζεσαι να προχωρήσεις. Δεν είχες σκοπό να περάσεις το δρόμο. Απλά να χαζέψεις λίγο ακόμα, όσο πιάνει το μάτι σου, ανθρώπους να κινούνται με τον ίδιο ρυθμό, σαν να έδινε το σκοπό μουσική υπόκρουση κάποιας βορειοευρωπαϊκής συμφωνικής ορχήστρας.

Αλλά, αφού σταμάτησε και περιμένει, πρέπει να διαβείς τον δρόμο. Αν δεν το κάνεις θα δημιουργήσεις μποτιλιάρισμα. Κρίμα είναι. Γιατί να τους το κάνεις αυτό; Αλλά και γιατί να μην το κάνεις; Ο Remi Gaillard το έκανε στο people are strange (http://www.youtube.com/watch?v=_b3XxWYBxGo).

Το βλέμμα θολό, σίγουρο γι' αυτό που ζει, για την πραγματικότητά του. Σίγουρο γι' αυτό που του έχουν μάθει από την ώρα που γεννήθηκε. Σίγουρο γι' αυτό που του δείχνουν τα ΜΜΕ του. Βέβαια, η σιγουριά, για την πραγματικότητα του καθενός, καταρρίφθηκε πρόσφατα από μια ελληνική παραγωγή που δίχασε: “Ο Κυνόδοντας”. Μια άλλη έκφραση του ίδιου ερωτήματος με αυτό του τίτλου: Τους τον σπας τον κυνόδοντα; Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να βγει κανείς απ' την δίκη του πραγματικότητα και να δει την πραγματικότητα κάποιου άλλου; Ποια είναι η κοινή “αληθινή” πραγματικότητα; Αξίζει τον κόπο, τον πόνο του σπασμένου κυνόδοντα; Αξίζει τη διατάραξη του, τόσο καλά μελετημένου, τρόπου ζωής;

Κάποιος θα έλεγε ότι στην Ελλάδα θα αποφάσιζαν πολλοί άνθρωποι να σπάσουν τον κυνόδοντά τους. Είναι μέρος αυτών, που τους άρεσε η ταινία. Όπως και πολλοί θα τους την πατούσαν τη γραμμούλα, για να δημιουργήσουν κομφούζιο σε μια πόλη. Είναι μέρος αυτών που τους αρέσει το “..θα κάνω στάση στη διπλή γραμμή του δρόμου..”.

Όμως πόσοι απ' αυτούς, θα τολμούσαν να δουν την “αληθινή” πραγματικότητα, πέρα απ' αυτή που τους διδάσκεται με κατηχητικό τρόπο τα τελευταία χρόνια; Ακούστε το τραγούδι του Μητροπάνου (Μια στάση εδώ), δείτε την ταινία του Λάνθιμου και απαντήστε. Αφού απαντήσετε στον εαυτό σας, αφιερώστε λίγο χρόνο στο να βρείτε τη γραμμή ή τον κυνόδοντα της δικής σας πραγματικότητας.

* Καθώς επέστρεφα στην Ελλάδα, στη πτήση από Μόναχο για Θεσσαλονίκη, καθόμουν δίπλα σε έναν Γερμανό. Ήταν νευρικός, ανήσυχος, αλλά είχε όρεξη για κουβέντα. Δεν ήθελε και πολύ για να αρχίσει να μου μιλάει για το ότι του την “έδωσε”. Πήρε 3 βδομάδες άδεια, φόρτωσε ένα σάκο ρούχα, ένα σάκο βιβλία, έβαλε τη μηχανή του σε ένα τρένο για Ελλάδα και πήρε το αεροπλάνο για Θεσσαλονίκη. Στο βλέμμα του φαινόταν ο πρόσφατος πόνος απ' το σπάσιμο του “κυνόδοντά” του. Ο ίδιος έλεγε ότι οι τρεις βδομάδες “πραγματικής” ζωής είναι σίγουρες. Το πρόβλημα θα ήταν η επιστροφή του στην προηγούμενη πραγματικότητα. Δεν φαινόταν διατεθειμένος να συμβιβαστεί ξανά... Χάρηκα πολύ για την περίπτωσή του.

                                                                                                                                             Γ.Χ.Κ.

συνέχεια »

Με ξεπερνάει...

   Είναι πράγματα που η εξυπνάδα ή η βλακεία σου, η αγωγή σου ή η έλλειψη αυτής, η μόρφωσή σου ή η αμορφωσιά σου, η ευαισθησία σου ή η αναισθησία σου σε βοηθάνε να τα δεχτείς και να τα ''χωνέψεις'' ή αντίθετα, να μη μπορείς να τα καταπιείς.
    Μαζεύτηκαν πολλά που δεν μπορώ να καταπιώ, κι ας λένε πως περνώντας τα χρόνια γίνεσαι πιο δεκτικός, πιο διαλλακτικός και πιο μαλάκας. Ίσως με τα χρόνια ν' αλλάζουν οι αντιδράσεις αλλά νομίζω πως η οργή είναι η ίδια κι απαράλλαχτη. Μπορεί το κεφάλι και η μέρα σου να γεμίζουν με υποχρεώσεις κι άλλες σκέψεις και πράξεις επιβίωσης, μα όπως και να 'ναι βρίσκεις στην οθόνη του υπολογιστή ή της τηλεόρασης, στους δρόμους και στα γήπεδα, στα σχολεία, τα θέατρα ή τα νοσοκομεία, χιλιάδες πράγματα που σε ξεπερνάνε. Θετικά κι αρνητικά (κυρίως!).
   Με ξεπερνάει το μυαλό του διεστραμμένου (-ων) στη Βοστώνη, που στ' όνομα ποιας τρέλλας ή ποιου θεού γεμίζει εκρηκτικά με ξυράφια έναν τόπο γεμάτο παιδάκια κι ανυποψίαστους πολίτες.
   Δεν καταπίνω με τίποτα φυσικά και την πιθανότατη αντίδραση-τιμωρία του θείου Σαμ, ποιος ξέρει σε ποια χώρα γεμάτη πετρέλαια και γεμάτη παιδάκια κι ανυποψίαστους πολίτες με απορημένο βλέμμα.
   Γεμάτος απορία παρακολουθώ μια χώρα που κομπάζει για το πόσο πολύ  αγαπάει τους πολίτες της, να επιτρέπει στο κάθε παιδί και την διεστραμμένη του μάνα να οπλίζονται σαν αστακοί και να σκοτώνουν νήπια στα σχολεία.
   Με ξεπερνάει (για να γυρίσω στα καθ' ημας) κι ο πρωθυπουργός μας και οι σφουγγοκωλάριοί του που μοιάζουν να ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν.
   Με ξεπερνάει κι ο Σίμος ο Κεδίκογλου με το Γκαιμπελικό στυλάκι του και την υπερφυσική ξερολία του.
   Με ξεπερνάνε και τα συντρόφια που αλλάζουνε κάθε 20 χρόνια γραμματέα (ούτε η κοινότητα  Μαδύτου να 'τανε) κάνοντας στροφή γύρω απ' τον εαυτό τους, για να καταλήξουν στο ίδιο ακριβώς σημείο.
   Με ξεπερνά όλο αυτό το σκηνοθέτημα, με την αλήθεια του και το ψέμα του, που 'φερε τη μισή χώρα άνεργη και άφραγκη στα ξαφνικά.
   Με ξεπερνάνε και οι σκεπτόμενοι συμπολίτες μας που υποστηρίζουν τη Χρυσή Αυγή (πολλοί φίλοι μου ανάμεσά τους!) για να ''παίξουν'' και να εκδικηθούν το σύστημα, με αποτέλεσμα το άλλο σύστημα ξύλο-ξύλο-ξύλο σε πλάτες Αφρικανών και Πακιστανών (πωπωπω μαγκιά!).
   Με ξεπερνά η μαλακία που μας δέρνει όταν οδηγάμε. Η αδιαφορία για τη ζωή μας και τις ζωές των άλλων. Το παρκάρισμα στις ράμπες αναπήρων. Η έλλειψη σεβασμού στους ανήπορους συμπολίτες μας.
    Με ξεπερνά που βρωμίζουμε τις θάλασσές μας, που καταστρέφουμε τα δάση μας και τον αέρα που αναπνέουμε για μια χούφτα χρυσό.
   Με ξεπερνά που αναγκαζόμαστε να δεχτούμε και επικροτήσουμε αυτές τις καταστροφές, είτε απειλούμενοι από τον ''νόμο και την τάξη'', είτε προσβλέποντας στις θέσεις εργασίας-πραγματική σανίδα σωτηρίας- που προσφέρουν.
   Με ξεπερνά το ρεζιλίκι του ποδοσφαίρου μας μ' όλους αυτούς τους επιτήδειους που 'χει μαζέψει για να παίζουν με την τρέλα μας.
   Με ξεπερνάει η έκταση της ρεμούλας σε δήμους και υπουργεία. Πολύ φοβάμαι πως τους επόμενους τοπικούς άρχοντες θα τους ψάχνουμε με το κυάλι, με τέτοια τρομάρα που θα 'χουν πάρει βλέποντας όλους τους ατσαλάκωτους να γίνονται Ντάλτον.
   Και για να κόψω λίγο με τη γκρίνια, να σας πω πως με ξεπερνάει που τα πιτσιρίκια δώσανε τα φράγκα της εκδρομής τους για την εγχείρηση του συμμαθητή τους. Με ξεπερνά και η ταμίας του Σούπερ Μάρκετ που πληρώνει τις κονσέρβες ενός άστεγου απ' τον πενιχρό μισθό της.
  Κι ακόμη περισσότερο με ξεπερνάτε(θετικά πάντα!) όλοι εσείς που έχετε ανάλογες συμπεριφορές ανθρωπιάς, χωρίς να το μαθαίνει κανείς.
  Γιατί η ανθρωπιά είναι (ή θα 'πρεπε να είναι) η φύση μας, δεν θέλει διαφήμιση...

συνέχεια »